II SA/Wa 1486/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.) Protokolant ref.staż. Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi D.K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dalszego pełnienia służby 1) uchyla zaskarżoną decyzję praz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącej D.K. kwotę 257 zł (dwieście pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), w dniu [...] maja 2010 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym zwolnił D.K. eksperta Wydziału [...] Komendy Głównej Policji z dniem 31 maja 2010 r. z zajmowanego stanowiska i z dniem 1 czerwca 2010 r. przeniósł do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji W. [...]. Organ nadał powyższemu rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozkazu, organ podał, iż rozkazem organizacyjnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. z dniem 31 maja 2010 r. uchylono etat Biura [...] Policji Komendy Głównej Policji. Podjęta w tym zakresie decyzja była konsekwencją przyjętego programu oszczędnościowego i koniecznością racjonalizacji wydatków rzeczowych i osobowych w Komendzie Głównej Policji. Stanowisko zajmowane przez D.K. zostało zlikwidowane, a jej przeniesienie do innej jednostki organizacyjnej Policji związane było ze zmianami etatowymi w Komendzie Głównej Policji, jak również potrzebami organizacyjnymi w Komendzie Rejonowej Policji W. [...] oraz posiadanymi przez ww. kwalifikacjami zawodowymi i doświadczeniem. Rygor natychmiastowej wykonalności nadano ze względu na wprowadzenie z dniem 1 czerwca 2010 r. zmian organizacyjno – etatowych w Komendzie Głównej Policji i koniecznością jej prawidłowego funkcjonowania, a także ze względu na potrzebę zapewnienia prawidłowej realizacji zadań przez jednostkę organizacyjną Policji, do której została przeniesiona D.K. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu odwołania D.K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, w dniu [...] lipca 2010 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał m.in., że Komendant Główny Policji, wydając zaskarżony rozkaz personalny, nie naruszył obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Decyzja ta mieści się w granicach nadanego Komendantowi Głównemu Policji upoważnienia ustawowego i w zaistniałych okolicznościach należy uznać ją za uzasadnioną, albowiem przez pryzmat właściwego zarządzania i podjętych działań oceniana jest sprawność Policji oraz jej skuteczność w zwalczaniu przestępczości i utrzymaniu porządku publicznego. Wydając zaskarżony rozkaz personalny, Komendant Główny Policji w sposób prawidłowy skorzystał z przysługującego mu na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji uprawnienia do kształtowania stosunku służbowego policjanta oraz prawidłowo zastosował instytucję przeniesienia z urzędu (art. 36 ust. 1 i 2 powołanej ustawy). Uwzględnił przy tym interes służby przy jednoczesnym poszanowaniu zasad postępowania administracyjnego oraz wymogów prawem przewidzianych dla struktury decyzji administracyjnej określonych w art. 107 § 1 i 3 Kpa. Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez pełnomocnika D.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. We wniesionej skardze podniesiono, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem: 1) art. 32 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z zarządzeniem nr 2 z dnia 17 stycznia 2006 r. w sprawie regulaminu Komendy Głównej Policji i rozkazem organizacyjnym nr [...] Komendanta Głównego Policji w zw. z art. 93 ust. 2 Konstytucji RP, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, 2) art. 7 Kpa, poprzez nierespektowanie słusznego interesu funkcjonariusza, pominięcie w zaskarżonym rozkazie personalnym i utrzymującej go w mocy decyzji aspektu zasadności i celowości przeniesienia skarżącej na nowe stanowisko, a także poprzez niewskazanie na jakie stanowisko służbowe, równorzędne ma zostać przeniesiona, 3) art. 10 Kpa, poprzez uniemożliwienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu organu pierwszej instancji oraz niewysłuchanie skarżącej przez ten organ, jak i uniemożliwienie zapoznania się przez skarżącą z materiałami postępowania przed wydaniem decyzji przez organ drugiej instancji, 4) art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, polegającym na sprowadzeniu roli organu drugiej instancji jedynie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji bez ponownego rozstrzygnięcia istoty sprawy, co stoi w rażącej sprzeczności z istotą toku postępowania administracyjnego polegającą na dwukrotnym badaniu i rozstrzyganiu sprawy. Pełnomocnik skarżącej podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego organu pierwszej instancji, 2) zasądzenie zwrotu kosztów sądowych według norm przepisanych, 3) zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz odniósł się do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a podniesione w skardze zarzuty w części są zasadne. Stosownie do unormowania art. 127 § 1 Kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie do jednej instancji. Odpowiednie stosowanie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w postępowaniu zainicjowanym odwołaniem oznacza, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zobowiązany był ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą przez organ pierwszej instancji, przy czym postępowanie odwoławcze powinno polegać na ponownym rozpatrzeniu sprawy od nowa, i to zarówno pod względem legalności, jak i celowości. Utrzymanie w mocy decyzji kończącej postępowanie, którego dotyczy odwołanie, musi być konsekwencją stwierdzenia, że decyzja kończąca postępowanie organu pierwszej instancji jest zgodna z prawem. Utrzymanie w mocy tej decyzji jest możliwe jedynie wówczas, gdy po ponownym rozpatrzeniu sprawy od nowa, ocena sprawy dokonana przez organ rozpatrujący odwołanie będzie, co do istoty, taka sama, jak ocena zawarta w decyzji kończącej postępowanie objętej odwołaniem. Powyższy obowiązek nie został przez organ odwoławczy spełniony. Zgodnie z art. 107 § 3 Kpa, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem Sądu, uzasadnienie rozkazu personalnego organu pierwszej instancji nie odpowiada powyższym warunkom. W tym miejscu należy podać, że rozkaz personalny organu pierwszej instancji został wydany na podstawie art. 32 ust. 1 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.). Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Powyżej przytoczony przepis ma charakter kompetencyjny, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w zakresie w nim wymienionym. Przepis ten nie zawiera przesłanek uzasadniających podjęcie decyzji w przedmiocie mianowania, przenoszenia oraz zwalniania z zajmowanego stanowiska służbowego. Natomiast art. 36 ust. 1 i 2 powołanej ustawy stanowią, że policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę (ust. 1). Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Jeżeli przeniesienie między województwami następuje w związku z porozumieniem zainteresowanych przełożonych i policjanta, przeniesienia dokonuje komendant wojewódzki Policji, właściwy dla województwa, w którym policjant ma pełnić służbę (ust. 2). Z powyżej przytoczonych przepisów wynika, iż decyzje o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania mają charakter decyzji uznaniowych. Z uznaniem administracyjnym mamy do czynienia wówczas, gdy przepis prawa nie określa jednoznacznie skutku prawnego, a wybór pozostawia organowi administracji publicznej. Oceniając rozkaz personalny organu pierwszej instancji, tj. Komendanta Głównego Policji, stwierdzić należy, iż był on uprawniony do wydania rozkazu personalnego o przeniesieniu skarżącej do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji. Jednocześnie podkreślić należy, że Sąd nie jest uprawniony do ingerencji w decyzję organu Policji o przeniesieniu z urzędu policjanta do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji, o ile decyzja ta nie nosi cech dowolności. To na organie podejmującym decyzję "uznaniową" ciąży obowiązek wykazania, że decyzja ta została wydana z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego, czego wyrazem jest uzasadnienie decyzji, spełniające warunki określone w art. 107 § 2 Kpa. O ile warunek ten nie zostanie spełniony, to organ odwoławczy może go "poprawić", ale nie poprzez przyjęcie stanowiska organu pierwszej instancji przedstawionego w dniu 16 czerwca 2010 r., tj. po wniesieniu przez skarżącą odwołania. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji stanowi de facto powtórzenie argumentacji zawartej w powyżej określonym stanowisku organu pierwszej instancji. Ten fakt przesądza, iż odwołanie skarżącej nie zostało przez organ odwoławczy rozpoznane, a wydana decyzja narusza prawo. Rozpoznając ponownie sprawę, organ zobowiązany jest dokonać ponownej analizy sprawy, zapewnić czynny udział skarżącej w toczącym się postępowaniu, jak również rozważyć, czy jak to określił w skardze pełnomocnik skarżącej: " ze względu na jej wiek, przebieg dotychczasowej służby oraz kwalifikacje zawodowe" zasadnym jest przeniesienie jej do innej jednostki organizacyjnej Policji, a w szczególności na tzw. "pierwszą linię frontu", jaką jest bez wątpienia wydział do walki z przestępczością przeciwko życiu i zdrowi. Organ powinien ponadto ocenić, czy wieloletnie doświadczenie skarżącej w służbie, a w szczególności w Biurze [...] KGP, a później w Biurze [...] KGP powinno zostać wykorzystane na szczeblu centralnym, czy też rejonowym. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.