V SA/Wa 1435/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2011r. sprawy ze skargi "A." Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania zgłoszenia celnego oraz określenia kwoty należności celnych i kwoty podatku od towarów i usług. Oddala skargę Skarżąca – A. Sp. z o.o. za pośrednictwem Agencji Celnej [...] Sp. z o.o. zgłosiła [...] stycznia 2006 r. do procedury dopuszczenia do obrotu kazeinę techniczną w stanie niezmienionym w ilości 1020 kg i wartości [...] USD wynikającej z faktury Nr [...] z [...]czerwca 2005 r., która była objęta wcześniej procedurą uszlachetnienia czynnego w systemie zawieszeń na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] z [...] czerwca 2005 r. W polu 33 zgłoszenia celnego zadeklarowano kod towaru 3501105090, natomiast w polu 47 – stawkę celną 0%. Do zgłoszenia celnego załączone zostało świadectwo pochodzenia FORM A potwierdzające ukraińskie pochodzenie kazeiny oraz pozwolenie na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń nr [...] z [...] grudnia 2004 r. Organ celny I instancji przyjął [...] stycznia 2006 r. przedmiotowe zgłoszenie celne i zarejestrował pod numerem [...]. W toku późniejszych czynności kontrolnych ustalono, że przedmiotowa partia kazeiny została odsprzedana firmie [...] na podstawie faktury z [...] stycznia 2006 r., co zdaniem organu I instancji stanowiło naruszenie warunków procedury. Spowodowało to wszczęcie z urzędu postępowania celnego. Pismem z [...] listopada 2007 r. organ wezwał skarżącą do dostarczenia dowodów potwierdzających zachowanie warunków określonych w art. 296 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r., ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzania Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej: RWKC) odnośnie przekazania towarów pomiędzy posiadaczami pozwoleń w różnych państwach członkowskich Wspólnoty, w tym oryginałów lub urzędowo potwierdzonych za zgodność z oryginałami kopii pozwoleń na zastosowanie procedury dopuszczenia do obrotu z końcowym przeznaczeniem dla [...] kontrahenta skarżącej. W odpowiedzi na to skarżąca wniosła o przedłużenie jej terminu do dostarczenia tych dowodów do [...] lutego 2008 r. Do dnia zakończenia postępowania dokumenty takie nie zostały jednak dostarczone. W tej sytuacji Naczelnik Urzędu Celnego w C. decyzją z [...] maja 2008 r. sprostował zgłoszenie celne z [...] stycznia 2006 r. w części dotyczącej zapisów w polach 33 i 47 SAD, określił nie zaksięgowaną kwotę należności wynikających z długu celnego od przedmiotowej kazeiny oraz podatek od towarów i usług z tytułu importu, i powiadomił o retrospektywnym zaksięgowaniu tych kwot. Co do sprostowania w pozycji 33, to organ w miejsce wpisanego przez spółkę kodu CN 3501105090 (kazeina do stosowanie w przemyśle innym niż produkującym żywność lub pasze) wpisał kod CN 35011090 00 (kazeina – pozostałe). Organ wyjaśnił, że w przypadku importu kazeiny klasyfikowanej do kodu CN 35011050 90 niezbędne jest posiadanie pozwolenia na zastosowanie procedury dopuszczenia do obrotu z końcowym przeznaczeniem. Wynika to z zapisu w bazie TARIC i ISZTAR, przypisu NC023 o treści: "wprowadzenie pod tą pozycją podlega warunkom określonym w odpowiednich postanowieniach Wspólnoty (zob. art. 291 do 300 Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 – Dz. U. Nr L 253 z 11.10.1993 r., str. 1 ze zm.". W dniu zgłoszenia towaru do obrotu skarżąca posiadała pozwolenie na zastosowanie procedury dopuszczenia do obrotu z końcowym przeznaczeniem, wnioskując o nie zgodnie z art. 292 ust. 3 RWKC w zgłoszeniu celnym dokonywanym za pomocą zwykłej procedury. Jednak sprzedając towar dzień później zagranicznemu kontrahentowi złamała warunek tego pozwolenia, w związku z czym należało zmienić kod na CN 35011050 90 (pole 33 SAD) i w konsekwencji zmienić odpowiednio zapis polu 47 SAD poprzez prawidłowe wyliczenie należności celno-podatkowych uwzględniając preferencyjną stawkę celną dla przedmiotowego towaru objętego kodem CN 35011090 00. Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji pierwszo-instancyjnej zarzucając naruszenie art. 82 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej: WKC) oraz art. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (dalej WTC), w tym 1,3 i 6 ogólnych reguł interpretacyjnych, poprzez uznanie importowanego przez skarżącą towaru za kwalifikujący się pod pozycją CN 3501109000. Skarżąca zarzuciła też sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zgromadzonego materiału, w szczególności przez pominiecie faktu, że pozwolenie podlega transferowi, a także, iż zastosowania stawki dla kodu TARIC 35011050 w ogóle nie było wymagane, gdyż do tej pozycji nie stosuje się przepisu NC 023. Zarzuciła ponadto naruszenie art. 859 ust. 5 RWKC poprzez uznanie, że nie zachodzą przesłanki do zastosowania tego przepisu mimo, że w przypadku przekazania towaru kontrahentowi unijnemu i wykazaniu, że posiadacz pozwolenia może wykazać innymi dowodami, że towar dotarł do odbiorcy w innym państwie członkowskim, dług celny nie powstaje. Skarżąca zarzuciła też, naruszenie art. 123 i art. 200 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa) poprzez zaniechanie zaznajomienia strony z materiałem postępowania prowadzonego w zupełnie innej sprawie niż wydana decyzja, ponieważ jak wynika z postanowienia o wszczęciu postępowania Urząd Celny wszczął postępowanie na tej podstawie, że do dokumentu SAD potwierdzającego wywóz nie dołączono pozwolenia, co nie odpowiada prawdzie. Skarżąca wywodziła, że pozycja 35011050 obejmuje kazeinę do stosowania w przemyśle produkującym żywność lub pasze, a przedmiotowa kazeina nie była przeznaczona do produkcji żywności, gdyż nie miała odpowiednich świadectw weterynaryjnych zezwalających na takie stosowanie. Spółka zarzuciła też, że nie rozpoznano jej wniosku o uzupełnienie materiałów postępowania poprzez zwrócenie się do jej kontrahentów o to, czy posiadają pozwolenia na zastosowanie procedury dopuszczenia do obrotu z końcowym przeznaczeniem. Dalej podniosła, że nie wykazano by użycie towarów nastąpiło w inny sposób niż objęty pozwoleniem, natomiast stwierdzono, że naruszono warunek dla pozwolenia skróconego poprzez dopuszczenie do obrotu z końcowym przeznaczeniem tylko w ramach jednej administracji celnej. Na skutek rozpoznania odwołania Dyrektor Izby Celnej w W. zaskarżoną skargą w sprawie niniejszej decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2010 r.: uchylił decyzję pierwszo-instancyjną w części dotyczącej sprostowania pola 47 SAD i umorzył postępowanie w tym zakresie; uchylił decyzję pierwszo-instancyjną w części dotyczącej nie zaksięgowanej kwoty należności celnych w wysokości [...] PLN i orzekł, że prawidłowa kwota należności celnych, podlegających retrospektywnemu księgowaniu wynosi [...] PLN; uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie [...] PLN i orzekł, że prawidłowa kwota zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług wynosi [...] PLN; w pozostałej części decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. utrzymał w mocy. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że punktem wyjścia do zastosowania odpowiedniej stawki celnej jest klasyfikacja taryfowa towaru. Aby towar mógł być sklasyfikowany do kodu CN 3501 10 50 musi spełniać postanowienia przepisu przewidzianego dla tego kodu. Z zasad wynikających z art. 21, 82, 86, 87 WKC i art. 292 ust. 1 tiret pierwsze RWKC wynika, że spełnienie określonych w tych przepisach warunków pozwala na objęcie towaru kodem uprawniającym do skorzystania z uprzywilejowanego traktowania taryfowego. W tym przypadku takim warunkiem było uzyskanie stosownego pozwolenia oraz sprawowanie przez organ celny odpowiedniego dozoru celnego przez okres przewidziany w pozwoleniu. Natomiast w przypadku braku pozwolenia na procedurę końcowego przeznaczenia, kazeina pomimo przeznaczenia do wykorzystania w przemyśle innym niż produkujący żywność lub pasze powinna zostać objęta pozycją CN 35011090 z możliwością zastosowania stawki preferencyjnej dla towaru z Ukrainy w wysokości 5,5%. Skarżąca uzyskała pozwolenie w formie skróconej w trybie art. 292 ust. 3 RWKC i tym samym przyjęła zobowiązanie do określonego przeznaczenia końcowego oraz do przestrzegania pozostałych warunków określonych w art. 292 ust. 3 WKC Takie pozwolenie skrócone dotyczy tylko sytuacji, gdy wniosek dotyczy obrotu w ramach jednej administracji celnej. W przypadku zaś, gdy zamiarem importera jest odsprzedaż towaru poza te granice, powinien wystąpić o pozwolenie w formie pisemnej zgodnie z wzorem w załączniku nr 67 do RWKC. W przypadku zaistnienia gospodarczej potrzeby dalszego transferu poza obszar administracji celnej istniała możliwość uzyskania stosownego pozwolenia dotyczącego zachowania uprawnień wynikających z przeznaczenia końcowego. Takie pozwolenie mogłoby być nawet uzyskane z mocą wsteczną, jednak spółka o takie pozwolenie nie wystąpiła. Za nieuzasadniony uznany został zarzut, że organ z własnej inicjatywy nie ustalił, czy hiszpański nabywca posiadał stosowne pozwolenie na procedurę uzasadniające zastosowanie żądanej przez skarżącą klasyfikacji celnej towaru, gdyż to skarżąca chcąc wywodzić z tego korzystne skutki prawne, powinna dążyć do udowodnienia takiej okoliczności. Organ wyjaśnił, że niezastosowanie art. 859 RWKC wynikało z tego, że skarżąca nie udowodniła, by stwierdzone przez organ celny uchybienia nie miały znacznego wpływu na właściwe funkcjonowanie procedury celnej, natomiast nastąpiły wyraźne zaniedbania ze strony skarżącej oraz brak dopełnienia z jej strony formalności koniecznych w celu uregulowania sytuacji towarów, co stanowiło wymienione w art. 859 tiret drugie i trzecie przeszkody do zastosowania tego przepisu. Organ nie zgodził się też z twierdzeniami skarżącej, że składała stosowny wniosek o zwrócenie się o informacje do urzędów celnych właściwych dla jej kontrahentów, gdyż brak jest takiego pisma w aktach sprawy. Jako podstawę pobrania odsetek wskazano art. 65 ust. 4 Prawa celnego w związku z art. 204 WKC. Organ za bezpodstawne uznał też zarzuty naruszenia art. 123 i art. 200 Ordynacji podatkowej, wskazując na właściwe wszczęcie postępowania jak też zawiadomienie strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Wskazał też na prawidłowe włączenie do przedmiotowej sprawy materiału zebranego w toku kontroli celnej w zakresie procedury dopuszczenia do obrotu kazeiny technicznej. Skarżąca w terminie wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze tej zarzuciła: naruszenie art. 82 WKC oraz art. WTC, w tym 1, 3 i 6 ogólnych reguł interpretacyjnych, poprzez uznanie importowanego przez skarżącą towaru za kwalifikujący się pod pozycją 3501109000 i zastosowanie w związku z tym stawki cła 5,5%, sprzeczność istotnych ustaleń decyzji z treścią zgromadzonego w sprawie materiału, a w szczególności: pominięcie faktu, że pozwolenie podlega transferowi, uzyskanie zezwolenia dla zastosowania stawki z pozycji 35011050 90 nie było wymagane, gdyż dla pozycji tej nie stosuje się przypisu NC023, strona nie naruszyła warunków pozwolenia, ponieważ dopuszczeniu do obrotu podlegała kazeina nieprzetworzona, natomiast przedmiotem obrotu była kazeina zmielona, to jest przetworzona, co oznacza że została wykorzystana zgodnie z pozwoleniem i przeznaczeniem, naruszenie art. 859 ust. 6 RWKC przez uznanie, że nie zachodzą przesłanki do jego zastosowania, naruszenie przepisów art. 122, 180, 187 i 188 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów istotnych dla oceny, czy nastąpiła sprzedaż na cele techniczne towarów i czy odbiorca dysponował pozwoleniem na końcowe użycie nabytej kazeiny. Powołując się na te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Uzasadniając zarzuty skargi skarżąca powoływała się na 1, 3 i 6 regułę Ogólnych Reguł Interpretacji Zharmonizowanego Systemu, wywodząc, że skoro pozycja 3501 10 10 obejmuje kazeinę do produkcji regenerowanych włókien tekstylnych, a pozycja 3501 10 50 kazeinę do stosowania w przemyśle innym niż produkującym żywność lub pasze, to pozycja 3501 10 90 obejmuje a contrario kazeinę do stosowania w przemyśle produkującym żywność i pasze. Skoro zaś przedmiotowa kazeina była dopuszczona do obrotu jako produkt do użytku technicznego i nie spełniała wymogów dopuszczających do spożycia dla ludzi lub do przeznaczenia paszowego, to tym samym niedopuszczalne było zaliczenie jej do kazeiny "pozostałej: określonej w pozycji CN 3501 1090. Skarżąca powołała się na to, że to w postępowaniu kontrolnym złożyła wniosek o uzupełnienie materiałów postępowania poprzez zwrócenie się do jej kontrahentów oraz właściwych dla ich siedzib wspólnotowych Urzędów Celnych w ramach pomocy prawnej o nadesłanie kopii pozwoleń na zastosowanie procedury dopuszczenia do obrotu z końcowym przeznaczeniem. Dalej skarżąca wywodziła, że podmiot, któremu udzielono pozwolenia na objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu z końcowym przeznaczeniem, zobowiązuje się do przekazania towarów do określonego przeznaczenia końcowego. Zobowiązanie to może być przeniesione na inne osoby zgodnie z art. 296 ust. 2 RWKC. Dopiero zaś stwierdzenie istotnych nieprawidłowości np. polegających na użyciu towaru objętego pozwoleniem w inny sposób, niż zostało to określone w pozwoleniu, może powodować powstanie długu celnego zgodnie z art. 299 RWKC. Tymczasem organy nie stwierdziły takiego użycia, stwierdziły tylko naruszenie warunku dla pozwolenia skróconego poprzez dopuszczenie do obrotu z końcowym przeznaczeniem tylko w ramach jednej administracji celnej, pominięto jednak milczeniem fakt przetworzenia kazeiny po dopuszczeniu do obrotu, mimo że fakt ten był bezsporny. Skarżąca zarzuciła, że organ celny w protokole kontroli uznał, że nie posiadała ona w ogóle pozwolenia, zatem przedmiotem tego postępowania nie było to, czy spółka postąpiła wbrew warunkom pozwolenia. Tym samym powoływanie się przez organ na to, że skarżąca nie udowodniła w sposób wyczerpujący, że uchybienie nie miało znaczącego wpływu na prawidłowe funkcjonowanie warunków procedury celnej, stanowiło naruszenie przepisów postępowania. Wyjaśnienia spółki dotyczyły bowiem posiadania samego zezwolenia, a nie jego realizacji. Skarżąca zwróciła uwagę, że zgłoszenia celne wymienione w protokole były dopuszczeniem do obrotu towarów wcześniej objętych procedurą uszlachetniania czynnego, którego to przerobu dokonała zgodnie z udzielonym pozwoleniem. Spółka przyjęła zobowiązanie odnośnie przekazania towarów do określonego przeznaczenia końcowego, a juz sam wpis w dokumencie SAD pozwala na ocenę warunków pozwolenia, których skarżąca nie naruszyła. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Podkreślił, że w momencie obejmowania towarów procedurą dopuszczenia do obrotu strona powinna posiadać stosowne pozwolenia, aby móc korzystać z uprzywilejowanego traktowania taryfowego towarów. Spełnienie określonych w przepisach warunków pozwala na objęcie towaru kodem (daną podpozycją), który uprawnia do skorzystania z uprzywilejowanego traktowania taryfowego, w przeciwnym bowiem razie towar zostaje objęty innym kodem, dla którego ustawodawca przewidział inne, wyższe stawki celne. W przypadku braku pozwolenia na procedurę końcowego przeznaczenia kazeina pomimo przeznaczenia do wykorzystania w przemyśle innym niż produkującym żywność lub pasze powinna zostać objęta pozycją CN 350111090 ze stawką 5,5% w przypadku pochodzenia [...]. Ponieważ skarżąca posiadała udzielone w trybie skróconym pozwolenie, to miała obowiązek przekazania towaru do wynikającego z pozwolenia określonego przeznaczenia końcowego, to jest do użycia do celów technicznych, a ten warunek nie był spełniony w przypadku sprzedaży. W przypadku zamiaru sprzedaży powinna skarżąca bowiem wystąpić o stosowne pozwolenie zgodnie ze wzorem w załączniku 67 lub też w przypadku transferu wykorzystać określoną w załączniku nr 63 do RWKC kartę kontrolną T5. Wypełnienie stosownych procedur związanych z przekazaniem towaru innemu odbiorcy ma służyć kontroli rzeczywistego końcowego przeznaczenia. Organ odparł zarzut sprzeczności istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału wskazując, że skarżąca mimo wcześniej podjętego zamiaru nie przekazania towaru w całości do określonego przeznaczenia końcowego w ramach jednej administracji celnej, już następnego dnia sprzedała towar poza ten teren – do H., nie występując o stosowne pozwolenie również w trybie retrospektywnym. Przesłanie towarów nastąpiło przy tym w oparciu o dokument CMR, nie zaś kartę T5, to jest bez zastosowania instytucji transferu. Za bezpodstawny organ uznał zarzut naruszenia art. 859 RWKC, gdyż wykazano niezasadność jego zastosowania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania przez nieuwzględnienie wniosku dowodowego przedstawionego w postępowaniu kontrolnym organ wskazał, że postępowanie kontrolne jest postępowaniem odrębnym od postępowania podatkowego, tym samym wnioski złożone przez skarżącą w postępowaniu kontrolnym nie mogły być przedmiotem rozpoznania w postępowaniu celnym (podatkowym). W tym zaś ostatnim, spółka zadeklarowała pisemnie dostarczenie stosownych dokumentów świadczących o końcowym przeznaczeniu i prawie do transferu na kontrahenta [...], jednak mimo tej deklaracji stosownych dowodów nie dostarczyła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celny (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) oraz w oparciu o akta sprawy zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Podjęcie postępowania kontrolnego i później postępowania wymiarowego zakończonego przedmiotowymi w sprawie decyzjami obu instancji było uzasadnione. Zgodnie z postanowieniami art. 78 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, po dokonaniu zwolnienia towarów, organy celne mogą w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być prowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Zgodnie zaś z art. 78 ust. 3 WKC, jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego lub po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Powyższe czynności mogą być przeprowadzone przez organy celne w każdym czasie, a jedynym ograniczeniem są postanowienia art. 221 ust. 3 WKC, zgodnie z którym powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie trzech lat od dnia powstania długu celnego oraz postanowienia art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca raku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego należy uznać je za bezpodstawne, a dokonaną w tym zakresie przez organy celne wykładnię prawa za prawidłową. Stosownie do treści art. 292 ust. 1 RWKC, przyznanie uprzywilejowanego traktowania taryfowego, o którym mowa w art. 21 WKC uzależnione jest od wydania zezwolenia na piśmie. Pozwolenie to zgodnie z art. 86 WKC wydawane jest jedynie osobom, które udzielą wszelkich gwarancji niezbędnych do prawidłowego przebiegu procedury oraz gdy organy celne mogą zapewnić dozór i kontrolę procedury bez konieczności stosowania środków administracyjnych niewspółmiernych do istniejącej potrzeby gospodarczej. Pozwolenie stanowi dla organu celnego podstawę do sprawowania dozoru celnego nad towarami objętymi procedurą, a zapewnienie skutecznego dozoru celnego jest jednym z warunków udzielania takiego pozwolenia i wymaga, aby zagwarantowana była możliwość identyfikacji towarów objętych procedurą w każdym momencie aż do jej zakończenia. Zgodnie z art. 87 ust. 1 WKC, warunki stosowania danej procedury określane są w pozwoleniu. Procedura końcowego przeznaczenia jest w świetle art. 21 WKC preferencyjnym środkiem taryfowym, z którego mogą korzystać niektóre towary ze względu na ich przeznaczenie. Zwolnienie od cła lub jego obniżenie dotyczy towarów, nie ze względu na ich właściwości lecz ze względu na ich przyszłe przeznaczenie, tj. faktyczne zastosowanie, użycie, które będzie miało miejsce już po dopuszczeniu do wolnego obrotu. Instrumentem kontrolnym w takim przypadku jest, stosownie do treści art. 82 WKC, zasada, iż towar ten podlega dozorowi celnemu. Dozór ten w świetle art. 4 pkt 13 WKC rozumiany jest jako ogólne działania prowadzone przez organy celne w celu zapewnienia przestrzegania ustawodawstwa celnego. A zatem, objęcie towarów procedurą dopuszczenia do obrotu z końcowym przeznaczeniem nie zamyka wobec nich formalności celnych, gdyż organy celne są zobowiązane sprawdzać, czy towary po odprawie są wykorzystywane zgodnie z końcowym przeznaczeniem, które uprawniało do preferencyjnego traktowania towaru. Organy właściwie zinterpretowały treść Wspólnej Taryfy Celnej wprowadzonej Rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1819/2004 zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 327 z 30.10.2004 r.) obowiązującej w okresie przedmiotowym dla sprawy (2006 r.). Z zapisów tej taryfy, przy uwzględnieniu przypisów wynika, że aby kazeina była zakwalifikowana do kodu CN 3501 10 10 lub 3501 10 50, musi spełniać określone tam warunki. Jeśli zaś tych warunków nie spełnia, należy ją zakwalifikować do kodu 3501 10 90, tak jak uczyniły to organy. Fakt zmielenia kazeiny nie wpływał przy tym na prawidłowość zakwalifikowania towaru do kodu 3501 10 90, jak też na wymagania dotyczące procedury końcowego przeznaczenia przy uwzględnieniu transferu poza obszar polskiej administracji celnej. Wychodząc z podstawy materialnoprawnej w zakresie wskazanej w poprzednim akapicie interpretacji przepisów celnych (taryfowych), Sąd dokonał oceny postępowania organów celnych co do tego, czy prawidłowo oceniły, że nie zachodziły warunki do uprzywilejowanego traktowania przedmiotowego towaru przez zakwalifikowanie go do kodu taryfy 3501 10 50 (jak chciała tego skarżąca) i uznał, że organy celne słusznie ustaliły, że nie zostały spełnione wskazane w wyżej omawianych przepisach warunki pozwalające na objęcie przedmiotowej kazeiny kodem uprawniającym do skorzystania z uprzywilejowanego traktowania taryfowego. Jak wyżej wskazano warunkiem tym było przede wszystkim sprawowanie dozoru celnego przez okres przewidziany w pozwoleniu zgodnie ze stosowanymi w tym zakresie przepisami. Ponieważ skarżąca nie występowała z odrębnym wnioskiem o stosowne pozwolenie, organy słusznie uznały, że zgłoszenie celne z [...] stycznia 2006 r. stanowi wniosek o udzielenie w trybie skróconym pozwolenia na procedurę przeznaczenia końcowego w trybie art. 292 ust. 3 RWKC. Jak wynika z tego przepisu przy takim potraktowaniu zgłoszenia jako skróconego wniosku o udzielenie pozwolenia może być stosowane tylko wówczas, gdy dotyczy jednej administracji celnej. Tak więc tylko gdyby to końcowe przeznaczenie miało miejsce na terenie tej samej administracji celnej, to jest na terenie Polski, to możliwe byłoby utrzymanie preferencyjnej stawki celnej, jak chciała skarżąca. Skarżąca tymczasem w zgłoszeniu celnym (w polu 15) nie wskazała zamiaru dalszego eksportu towaru, zatem w chwili składania zgłoszenia celnego takiego zamiaru nie miała, bądź też nie ujawniła, dlatego też organ celny nie miał podstaw do określenia szczególnych warunków stosowania procedury, ani do przypomnienia ogólnych zasad wynikających z przepisów prawa dotyczących prawidłowego realizowania procedury. Skoro więc ten zamiar ujawnił się później, to powinna dopełnić stosownych procedur wymaganych przepisami wspólnotowego prawa celnego umożliwiających dalszą kontrolę końcowego przeznaczenia towaru przez uprawnione wspólnotowe organy celne, w szczególności przy zastosowaniu określonej w załączniku nr 63 do RWKC karty kontrolnej T5. Bezpodstawny jest wiec zarzut, że organy nie wzięły pod uwagę, że pozwolenie otrzymane przez skarżącą podlegały transferowi. Organy miały świadomość tego i dokonywały w tym zakresie wystarczających rozważań. Jednak to skarżąca nie podjęła żadnych działań dla zachowania stosownych procedur transferu pozwolenia, ani przed transferem, ani po nim. W świetle tych okoliczności organy prawidłowo ustaliły, że nastąpiło naruszenie przez skarżącą warunku niezbędnego do objęcia towaru procedurą przeznaczenia końcowego w trybie skróconym określonego w art. 292 ust. 3 RWKC, a tym samym nie można było zastosować preferencyjnego zaklasyfikowania towaru do kodu wskazanego przez skarżącą w zgłoszeniu celnym. Zarzut naruszenia art. 859 RWKC również nie jest trafny. Przepis ten określa zamknięty katalog uchybień nie mających znacznego wpływu na właściwe funkcjonowanie składowania celnego lub procedury celnej w rozumieniu art. 204 ust. 1 WKC. Skarżąca wskazała na uchybienie wymienione w art. 859 pkt 5 RWKC: "w przypadku towarów składowanych czasowo lub objętych procedurą celną - przeniesienie towarów bez pozwolenia, pod warunkiem że towary mogą zostać przedstawione na żądanie organów celnych". Jednak wymienione w poszczególnych punktach art. 859 RWKC mogą być uznane za nie mające wpływu na właściwe funkcjonowanie składowania czasowego lub procedury celnej w rozumieniu art. 204 pod warunkiem, że nie zachodzi w stosunku do takich uchybień żadna z następujących przesłanek: – nie stanowią one próby pozaprawnego usunięcia towaru spod dozoru celnego, – nie są spowodowane wyraźnym zaniedbaniem ze strony osoby zainteresowanej, oraz – wszystkie formalności konieczne w celu uregulowania sytuacji towarów są następnie przeprowadzane. Tymczasem organy trafnie ustaliły, ze skarżąca dopuściła się wyraźnego zaniedbania oraz nie dopełniła formalności koniecznych dla uregulowania sytuacji towarów. Nieuzasadniony jest też zarzut naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej (art. 122, 180, 187 i 188). Skarżąca w szczególności powołuje się tu na to, że mimo jej wniosku o uzupełnienie materiałów postępowania poprzez zwrócenie się do jej kontrahentów oraz właściwych dla nich urzędów celnych o informacje dotyczące posiadania przez tych kontrahentów pozwoleń, organy celne tego nie dokonały. Niekwestionowanym jest, że taki wniosek był złożony, jednakże w poprzedzającym postępowanie wymiarowe postępowaniu kontrolnym prowadzonym na podstawie ustawy z 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej. Takie postępowanie kontrolne jest postępowaniem odrębnym od postępowania celnego (podatkowego) prowadzonego na podstawie przepisów Działu IV Ordynacji podatkowej. I nawet jeśli w postępowaniu kontrolnym były jakieś uchybienia, to nie stanowią one same przez się o naruszeniu przepisów postępowania w postępowaniu celnym, a dopiero wykazanie wpływu tych uchybień na wadliwość postępowania w postępowaniu celnym mogłoby być rozpatrywane jako mające wpływ na wynik postępowania celnego. Tymczasem organ pierwszej instancji wezwał skarżącą w postępowaniu celnym do dostarczenia dowodów potwierdzających zachowanie warunków określonych w art. 296 ust. 2 RWKC, w odpowiedzi na co sama zobowiązała się dostarczyć te dokumenty w określonym przez siebie terminie, jednak ani w tym terminie ani później takich dokumentów nie przedstawiła, nie powołała się tez na wniosek dowodowy złożony w postępowaniu kontrolnym, ani nie zwróciła się do organu o uzupełnienie z urzędu materiału dowodowego tym zakresie. W tej sytuacji nie może być mowy o naruszeniu wskazywanych wyżej przepisów postępowania celnego (podatkowego) wywodzonych z zasady prawdy obiektywnej i nakładających na organy podatkowe obowiązek wyczerpującego zebrania i rozważanie materiału dowodowego z uwzględnieniem wniosków dowodowych stron. Główny ciężar dowodowy spoczywa wprawdzie na organie, jednak nie zwalnia to strony z inicjatywy i współpracy w zakresie gromadzenia materiału dowodowego dla wykazania okoliczności dla niej korzystnych. Nie ograniczając się do zarzutów skargi i wskazanych w niej podstaw, Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się w niej i poprzedzającym ją postępowaniu innych uchybień, które nakazywałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W świetle wyżej omówionych zasadniczych dla sprawy ustaleń faktycznych i wykładni prawa, należy uznać, że zasadne było stwierdzenie powstania długu celnego w trybie art. 204 ust. 1 lit b) WKC oraz retrospektywne zaksięgowanie kwoty tego długu oraz określenie w prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Prawidłowe było zastosowanie w szczególności art. 78 ust. 1 i 3 WKC co do dokonania zmian w zgłoszeniu. Właściwie też dokonał wyliczeń długu celnego na podstawie art. 51 Prawa celnego i art. 220 ust, 1 WKC, przy uwzględnieniu 214 WKC. Skarżącej zapewniono właściwy udział w postępowaniu. Sąd nie dostrzegł też żadnych podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, ani naruszeń prawa dający podstawę do wznowienia postępowania. Z tych względów w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.