II OSK 939/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 13 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku oraz "E." sp. z o. o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 669/10 w sprawie ze skargi Prokuratora Okręgowego w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [..] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2011 r. (sygn. akt II SA/Gd 669/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi Prokuratora Okręgowego w G., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lipca 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] marca 2010 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] września 2005 r. stwierdzającej nieważność części decyzji Wójta Gminy Wejherowo z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie warunków zabudowy. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. Wójt Gminy Wejherowo, po rozpoznaniu wniosku Z. Spółki z o.o. w Ł. (aktualnie E. Spółka z o.o. w Ł.), ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie kompostowni odpadów organicznych (obejmującej hale: sortownia odpadów, kompostownia, biofiltr, wentylatornia) wraz z placami technologicznymi na terenie działki [...] w Ł. W punkcie IX decyzji ustalono okres ważności decyzji na 2 lata od dnia, w którym stanie się ona ostateczna. Decyzją z dnia [...] września 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku stwierdziło nieważność decyzji z [...] grudnia 2003 r. w części obejmującej punkt IX decyzji. Kolegium wskazało, że decyzja organu I instancji wydana została na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a żaden z jej przepisów nie wprowadza jako elementu decyzji terminu jej ważności. W dniu [...] lutego 2010 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku wpłynął sprzeciw Prokuratora Okręgowego w G., w którym zażądał on stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] września 2005 r. Decyzji zarzucono rażące naruszenie art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w zw. z art. 42 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. z 1999 r., Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm.), polegające na zastosowaniu niewłaściwej ustawy, a w konsekwencji - wyeliminowaniu z obrotu decyzji zgodnej z prawem. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia [...] września 2005 r. Organ ustalił, że wniosek o wydanie przedmiotowej decyzji złożony został w dniu 17 czerwca 2003 r. Obowiązujące w tym dniu przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, zm. Dz.U. z 2003 r., Nr 80 poz. 721.) nakładały na inwestora występującego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, dla której wymagane jest sporządzenie raportu o jej oddziaływaniu na środowisko dołączenia raportu do wniosku o wydanie decyzji. Wniosek złożony przez inwestora w dniu 17 czerwca 2003 r. raportu tego nie zawierał. Został on dołączony do wniosku w dniu 18 lipca 2003 r. Organ wskazał, iż w okresie między tymi datami nastąpiła zmiana stanu prawnego polegająca na uchyleniu ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. i zastąpieniu jej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003 r., która weszła w życie w dniu 11 lipca 2003 r. Skoro postępowanie zostało wszczęte przez inwestora dopiero w dacie uzupełnienia wniosku, to zastosowanie w tej sprawie miały przepisy nowej ustawy, która nie przewidywała terminu ważności decyzji o warunkach zabudowy. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2010 r., podtrzymując poprzednio zajęte stanowisko. Skargę na powyższą decyzję wniósł Prokurator Okręgowy w G., zarzucając jej wydanie z rażącym naruszeniem art. 85 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 42 ust. 1 pkt 7 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 158 § 1 k.p.a., polegającym na zastosowaniu niewłaściwej ustawy, a w konsekwencji na zatwierdzeniu wyeliminowania z obrotu decyzji zgodnej z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przychylił się do stanowiska Prokuratora Okręgowego, uznając, że stwierdzenie przez Kolegium nieważności pkt IX decyzji Wójta Gminy Wejherowo z dnia [...] grudnia 2003 r. było niezgodne z prawem. Sąd I instancji wskazał, iż wniosek inwestora wpłynął do organu w dniu 16 czerwca 2003 r. Fakt przedłożenia przez inwestora raportu o ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w dniu 18 lipca 2003 r. nie miał wpływu na ustalenie daty wszczęcia postępowania. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 k.p.a., datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Z uregulowania tego nie wynika, by w przypadku, gdy wniosek ma braki, jego skuteczne złożenie następowało dopiero w dacie ich uzupełnienia. Przeciwnie, przepis art. 64 § 2 k.p.a. stanowi, iż jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom przewidzianym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie pisma bez rozpoznania. Jedynie w przypadku usunięcia braków pisma po terminie przewidzianym w art. 64 § 2 k.p.a. zasadne jest uznanie, iż podlegający pozostawieniu bez rozpoznania wniosek złożono ponownie w dniu uzupełnienia braku. W tej sprawie organ nie wzywał wnioskodawcy do złożenia raportu w trybie art. 64 § 2 k.p.a., a jego złożenie nastąpiło z inicjatywy samego wnioskodawcy. Sąd stwierdził, że ani w k.p.a., ani w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, ani ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska nie ma uregulowania, z którego wynikałoby, iż wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wszczyna postępowanie dopiero w dacie dołączenia do niego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W związku z powyższym, Sąd ustalił, że datą wszczęcia postępowania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu był dzień złożenia wniosku przez inwestora t.j. 16 czerwca 2003 r. Zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, t.j. przed dniem 11 lipca 2003 r. znajdowały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 39 ust. 1 w zw. z art. 40 ust. 1 tej ustawy, organ winien był wydać w sprawie decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie ustaleń obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 42 ust.1 pkt 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przewidywał, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa okres ważności decyzji. Zdaniem Sądu I instancji, decyzja Wójta Gminy Wejherowo z dnia [...] grudnia 2003 r. spełniała te wymogi. Sąd wskazał, że zaistniały w niniejszej sprawie problem związany jest również z powołaniem przez organ w podstawie prawnej decyzji przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która nie znajdowała zastosowania w sprawie. Zdaniem Sądu, błędne powołanie podstawy decyzji stanowi naruszenie art. 107 § 1 k.p.a., nie uzasadnia jednak stwierdzenia jej nieważności. Sąd wskazał ponadto na brak konsekwencji organu, który, stosując przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, orzekł o braku postaw do stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy w pozostałym zakresie. W świetle przepisów nowej ustawy w sprawie brak było w ogóle podstaw do wydania decyzji o warunkach zabudowy, gdyż w dacie orzekania przez organ na terenie planowanej inwestycji obowiązywał uchwalony uchwałą Rady Gminy Nr XXIII /139/92 z dnia 11 maja 1992 r. (Dz. Urz. Woj. Gd. Nr 15 poz. 84) plan zagospodarowania przestrzennego, przewidujący przeznaczenie terenu na urządzenia usuwania i przeróbki nieczystości. Plan ten utracił moc dopiero w dniu 31 grudnia 2003 r. zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W takiej sytuacji, wydana przez Wójta Gminy Wejherowo decyzja z dnia [...] grudnia 2003 r. w całości rażąco naruszałaby prawo, z uwagi na brak w świetle przepisów ustawy podstaw do jej wydania. Uzasadniałoby to stwierdzenie jej nieważności w całości na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd I instancji podkreślił, że stwierdzenie nieważności decyzji z powodu braku podstawy prawnej, w sytuacji, gdy ta podstawa prawna istniała stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W niniejszej sprawie istniała więc przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] września 2005 r. W ocenie Sądu, fakt uzyskania przez stronę decyzji o pozwoleniu na budowę, jak i wybudowania obiektu nie uzasadnia uznania, iż decyzja Kolegium z dnia [...] września 2005 r. wywołała nieodwracalne skutki prawne i stwierdzenie jej nieważności jest wyłączone normą art. 156 § 2 k.p.a. Skutki, które mogą zostać usunięte w trybie postępowania administracyjnego nie mają charakteru skutków nieodwracalnych, w szczególności charakteru takiego nie mają skutki prawne decyzji polegające na wydaniu pozwolenia na budowę. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku oraz E. Spółka z o.o. w Ł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku podniosło następujące zarzuty: - naruszenia prawa materialnego tj. art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 42 ust. 1 pkt 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 61 § 3 k.p.a. oraz w zw. z art. 50 .ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska, poprzez przyjęcie, że do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji doszło z chwilą złożenia niekompletnego wniosku o ustalenie warunków zabudowy, podczas gdy wszczęcie postępowania nastąpiło z chwilą złożenia wniosku zawierającego wszelkie wymagane przez prawo elementy; - naruszenia prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez pominięcie przez Sąd przy ocenie rażącego naruszenia prawa względów społecznych takiego rozstrzygnięcia; - naruszenia przepisów postępowania tj. art. 33 § 1 p.p.s.a. poprzez faktyczne pominięcie występującego przed Sądem uczestnika postępowania spółki E. sp. z o.o. w Ł. i nieodniesienie się do stanowiska wyrażanego przez ten podmiot, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w kontekście podnoszonych przez ten podmiot względów społecznych związanych ze stwierdzeniem nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] września 2005 r. Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. Spółka E. Sp. z o.o. w Ł. oparła skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 156 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] września 2005 r. stwierdzająca nieważność decyzji Wójta Gminy Wejherowo z dnia [...] grudnia 2003 r., rażąco naruszała prawo i nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych. Inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółki E. Sp. z o.o. w Ł. Prokurator Okręgowy w G. wniósł o jej oddalenie. Prokurator wskazał, że bezzasadne jest twierdzenie spółki o nieodwracalności skutków prawnych decyzji Kolegium z 2005 r. Zdaniem Prokuratora, konsekwencją wyroku Sądu I instancji powinno być wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. i uchylenie tej decyzji, następnie uchylenie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie i przeprowadzenie przez inspektora nadzoru budowlanego z udziałem społeczeństwa postępowania naprawczego na podstawie art. 50 i nast. Prawa budowlanego. Z uwagi na to, że teren inwestycji jest objęty obecnie planem miejscowym możliwe jest ponowne jej zlokalizowanie na podstawie obecnie obowiązujących przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi kasacyjne Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku oraz spółki E. Sp. z o.o. w Ł. są zasadne, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w nich zarzuty zasługują na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Kolegium sformułowanego w ramach zarzutu naruszenia art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 42 ust. 1 pkt 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 61 § 3 k.p.a. oraz w zw. z art. 50. ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska, iż wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nastąpiło z chwilą uzupełnienia przez inwestora wniosku o raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Przepis art. 61 § 3 k.p.a. stanowi wprost, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Jest to więc dzień wpływu do organu podania zawierającego żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego. W przypadku, gdy podanie nie czyni zadość wymaganiom przewidzianym w przepisach prawa, a więc w sytuacji, gdy np. nie dołączono do niego wszystkich dokumentów wymaganych przepisami ustaw szczególnych, organ ma obowiązek wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie pisma bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). Stanowisko prezentowane przez Kolegium znajduje uzasadnienie jedynie na gruncie art. 35 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) i potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym kary za przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Reasumując, Sąd I instancji poprawnie przyjął, iż postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte w dniu złożenia przez inwestora wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (17 czerwca 2003 r.), a więc pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. z 1999 r., Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Zastosowanie w tej sprawie - zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - miały przepisy dotychczasowe. Wójt Gminy Wejherowo w decyzji z [...] grudnia 2003 r. prawidłowo określił więc termin jej ważności, stosownie do art. 42 ust.1 pkt 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że stwierdzenie nieważności punktu IX decyzji z [...] grudnia 2003 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z dnia [...] września 2005 r. nastąpiło z naruszeniem art. 61 § 3 k.p.a. w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 42 ust.1 pkt 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Nie można natomiast zgodzić się z Sądem I instancji, iż wskazane wyżej uchybienie organu nadzoru stanowi rażące naruszenie prawa i daje podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] września 2005 r. W doktrynie i orzecznictwie sądowym wskazuje się, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to gospodarcze lub społeczne skutki, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (wyrok NSA z dnia 26 lutego 2010 r., II OSK 442/09, wyrok NSA z dnia 14 października 2009 r., I OSK 871/08, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W przedmiotowej sprawie skutkiem prawnym stwierdzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z dnia [...] września 2005 r. nieważności punktu IX decyzji Wójta Gminy Wejherowo z [...] grudnia 2003 r. określającego termin ważności decyzji o warunkach zabudowy było to, że decyzja ta stała się decyzją bezterminową. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można uznać, że skutek ten jest niemożliwy do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Podkreślenia wymaga, że przepisy obecnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) nie wymagają określenia terminu ważności decyzji o warunkach zabudowy, czy też decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto decyzja Wójta Gminy Wejherowo z [...] grudnia 2003 r. ustalała warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla kompostowni odpadów, której lokalizacja na danym terenie w dacie jej wydania nie była i obecnie nie jest wyłączona. W dacie wydania tej decyzji na terenie planowanej inwestycji obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Rady Gminy Nr XXIII /139/92 z dnia 11 maja 1992 r. (Dz. Urz. Woj. Gd. Nr 15 poz. 84), który przewidywał przeznaczenie terenu pod urządzenia usuwania i przeróbki nieczystości. Plan ten utracił moc w dniu 31 grudnia 2003 r. zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obecnie na tym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla wsi Ł. dla obszaru E. D. (uchwała nr XXXVII/370/2009 Rady Gminy Wejherowo z dnia 29 października 2009 r., Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 157, poz. 2967). Teren przedmiotowej inwestycji znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem E/K/O/C/P/U z przeznaczeniem na elektroenergetykę, kanalizację, gospodarowanie odpadami, w tym odzysk i unieszkodliwianie, ciepłownictwo, teren zabudowy produkcyjnej oraz zabudowy usługowej. A zatem nie można przyjąć, że decyzja Kolegium z dnia [...] września 2005 r. wywołała skutki społeczno – gospodarcze nie do zaakceptowania z punktu wymagań praworządności. Stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy wydanej pod rządami ustawy z 1994 r. w części określającej termin jej ważności bez wątpienia stanowiło naruszenie prawa, ale w świetle powyższych okoliczności sprawy naruszenie to nie stanowi rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 33 § 1 p.p.s.a., gdyż spółka E. sp. z o.o. w Ł. była uczestnikiem postępowania przed Sądem I instancji na prawach strony i faktycznie brała udział w tym postępowaniu, a pominięcie przez Sąd jej merytorycznego stanowiska w sprawie nie stanowi naruszenia wskazanego przepisu postępowania. Nietrafny jest również zarzut, podniesiony w skardze kasacyjnej spółki E., naruszenia przez Sąd I instancji art. 156 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] września 2005 r. nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych. Prawidłowo Sąd I instancji stwierdził, że o nieodwracalnych skutkach prawnych wywołanych decyzją (art. 156 § 2 k.p.a.) można mówić wówczas, gdy skutki te nie mogą być zmienione w ramach postępowań administracyjnych. Realizacja inwestycji nie powoduje nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji i merytorycznie rozpoznał sprawę. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lipca 2010 r. oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] marca 2010 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] września 2005 r., pomimo błędnego uzasadnienia, są zgodne z prawem. Stwierdzić należy, że decyzja Kolegium z dnia [...] września 2005 r. narusza wprawdzie art. 61 § 3 k.p.a. w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 42 ust.1 pkt 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, lecz naruszenia tego - z przedstawionych powyżej względów - nie można uznać za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę Prokuratora Okręgowego w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lipca 2010 r. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie z art. 207 § 2 p.p.s.a., uznając, że okoliczności i charakter sprawy uzasadniają odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego od Prokuratora Okręgowego w G.