II SA/Po 712/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 lutego 2011 r. sprawy ze skargi I. K., A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego; oddala skargę /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ J.Szaniecka /-/ M.Kwiecińska Prezydent Miasta P. decyzją z dnia (...) lutego 2010 r. nr (...), znak (...), działając na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 i art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), ustalił na rzecz inwestora – B. S., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie lewego segmentu budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (zabudowa istniejącego tarasu od strony ogrodu) oraz jego przebudowie (przebudowa elewacji budynku z częściowym podwyższeniem jego wysokości o 0,5 i zabudowa loggi) przewidzianej do realizacji na terenie działek nr (...),(...) ark. (...), obręb (...), położonych przy ul. (...) w P. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli I. K. oraz A. K. - pismem datowanym na dzień (...) marca 2010 r., oraz R. i I. I. - pismem datowanym na dzień (...) marca 2010 r. Równocześnie pismem z dnia (...) marca 2010 r. I. i A. K. zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o "odroczenie postępowania w sprawie złożonej skargi z dn. (...).03.2010 r. o jeden rok". W uzasadnieniu powyższego wniosku skarżący wskazali, że od 15 września 2009 r. trwają prace na wykonaniem planu zagospodarowania przestrzennego w ramach planu zagospodarowania przestrzennego rej, którego ul. (...) jest częścią składową. Jak wynika z przeprowadzonych w marcu konsultacji społecznych, zachowany ma być charakter osiedla z zakresie niskiej zabudowy jednorodzinnej. Tymczasem proponowana w oparciu o wydaną decyzję o warunkach zabudowy rozbudowa i przebudowa segmentu położonego przy ul. (...) naruszy postanowienia planowanego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo podkreślono, że przedmiotowy budynek został wystawiony na sprzedaż. Do wniosku załączono uzasadnienie uchwały Rady Miasta z dnia (...) września 2009 r. oraz datowane na (...) marca 2010 r., niepodpisane pismo oznaczone jako "Wniosek Mieszkańców (...) do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Postanowieniem z dnia (...) lipca 2010 r., nr (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 101 §1 w związku z art. 124 kpa odmówiło zawieszania postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przytoczył przesłanki zawieszenia postępowania określone w art. 97 § 1 pkt 1 – 4 kpa, a następnie wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie występuje żadna z okoliczności wymienionych w przywołanym przepisie, która uzasadniałaby zawieszenie postępowania. Jak podkreśliło Kolegium, wniosek skarżących wskazuje, iż ich zdaniem fakt wywołania uchwały zmierzającej do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzasadnia zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt. 4 kpa. W ocenie organu uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiącego akt generalny, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu powołanego powyżej artykułu, a rozpatrzenie wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy dla kwestionowanej inwestycji nie zależy od uprzedniego uchwalenia planu. Kolegium w tym miejscu wskazało, iż przepis art. 62 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie określa w sposób wyraźny podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Zdaniem Kolegium I. i A. K., nie będący stroną na rzecz której wszczęte zostało postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, nie mogli również skutecznie złożyć wniosku o fakultatywne zawieszenie postępowania, w trybie określonym w art. 98 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrzyło również możliwość zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium wyjaśniło, iż zgodnie z tym przepisem postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy może zostać zawieszone jeżeli przystąpiono do prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jak podkreśliło Kolegium, przepis powyższy upoważnia organ prowadzący postępowanie do jego zawieszenia w przypadku wszczęcia procedury planistycznej, lecz nie stanowi o obowiązku zawieszenia postępowania w takim przypadku. Przepis ten nie przyznaje organowi niczym nie ograniczonej swobody decydowania o wstrzymaniu biegu postępowania. W przypadku rozważania kwestii zawieszenia postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy uzasadnienie wydania postanowienia o zawieszeniu powinno być poparte wykładnią systemową całej ustawy. Jeżeli z materiałów planistycznych wynika, że realizacja danej inwestycji będzie zgodna z tworzonym planem, to wstrzymanie postępowania nie wydaje się celowe. W przedmiotowej sprawie, z uwagi na brak sprzeczności pomiędzy projektowanym planem zagospodarowania przestrzennego a wnioskiem inwestora w zakresie planowanej inwestycji, brak było podstaw do zawieszenia postępowania. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu I. i A. K. podkreślając, że umożliwienie rozbudowy lewego segmentu budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej położonego przy ul. (...) naruszy prawa autorskie architektów budynku jak również zniszczy charakter zabudowy występujący na terenie objętym obecnie pracami na uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W treści uzasadnienia powołano się na szereg uchybień decyzji o warunkach zabudowy z dnia (...) lutego 2010 r. z założeniami planu zagospodarowania przestrzennego jak również wskazano, że realizacja planowanej inwestycji zagraża bezpieczeństwu całego segmentu bliźniaczego. Równocześnie powołując się na treść art. 62 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazano, że w sprawie spełnione zostały przesłanki uzasadniającego jego zastosowanie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Kolegium wyjaśniło, iż odmówiono zawieszenia postępowania wskazując przede wszystkim na to, iż skarżący nie są wnioskodawcami w sprawie, brak jest podstaw do zawieszenia postępowania w oparciu o przepis art. 97 § 4 kpa, brak jest również możliwości zawieszenia postępowania w oparciu o przepis art. 62 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pismem z dnia (...) stycznia 2011 r. pełnomocnik inwestora – B. S., adwokat J. B., wniósł o jej oddalenie wskazując na fakultatywny charakter postępowania, określonego w art. 62 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz podkreślając brak sprzeczności decyzji o warunkach zabudowy z założeniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podczas trwania rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 02 lutego 2011 r. pełnomocnik skarżących podtrzymał zarzuty skargi. Skarżący A. K. w uzupełnieniu skargi powołał się na argumenty zawarte w skardze, piśmie procesowym z dnia (...) stycznia 2011 r. oraz w aktach sprawy zarejestrowanej w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu pod sygnaturą II SA/Po 740/10, odnoszące się do meritum sprawy o ustalenie warunków zabudowy. Pełnomocnicy uczestniczki postępowania B. S. – K. wnieśli o jej oddalenie, natomiast uczestnik postępowania R. I. poparł skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga okazała się niezasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło zawieszenia postępowania odwoławczego prowadzonego w związku z odwołaniem skarżących I. i A. małż. K. od decyzji wydanej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na rzecz uczestniczki postępowania – B. S. (obecnie B. S.-K.). W pierwszej kolejności wskazać należy, że analiza wniosku skarżących z dnia (...) marca 2010 r. wskazuje, że istotnie wnieśli oni o zawieszenie postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym organ II instancji prawidłowo rozpatrzył wniosek z dnia (...) marca 2010 r. jako wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego od decyzji Prezydenta Miasta z dnia (...) lutego 2010 r. Instytucja zawieszenia postępowania w przypadku postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy została uregulowana zarówno w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego jak i w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji możliwe jest zawieszenie postępowania zarówno w przypadku ziszczenia się przesłanek, o których mowa w art. 97 § 1 pkt. 1 – 4 oraz art. 98 kpa, jak i w przypadku, o którym mowa w art. 62 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Do kodeksowych przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania ustawodawca zaliczył: 1) śmierć strony; 2) śmierć przedstawiciela ustawowego strony; 3) utratę przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych; 4) konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (art. 97 § 1 pkt. 1 – kpa). W przypadku wystąpienia jednej z powyższych przesłanek organ jest zobowiązany do obligatoryjnego zawieszenia postępowania. Równocześnie, zgodnie z art. 98 § 1 kpa, organ może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Odnosząc powyższe rozważania do niniejsze sprawy wskazać należy, że analiza akt administracyjnych nie wskazuje na wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 97 § 1 pkt 1 – 3 kpa, co uzasadniałoby wstrzymanie postępowania administracyjnego. Równocześnie, jak trafnie wskazał organ, w sprawie niemożliwe jest zawieszenie postępowania w oparciu o art. 98 § 1 kpa, gdyż z wnioskiem o zawieszenie postępowania nie wystąpiła osoba, która zainicjowała postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, lecz uczestnicy tego postępowania, którzy w świetle wskazanego przepisu nie są uprawnieni do zgłoszenia wniosku o zawieszenie postępowania. Konieczne stało się natomiast rozważenie możliwości zawieszenia postępowania z uwagi na przystąpienie do prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na terenie którego położone są działki objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Niewątpliwie, jak prawidłowo wskazał organ, przystąpienie do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania w przedmiocie warunków zabudowy w oparciu o przesłankę określoną przepisem art. 97 §1 pkt 4 kpa. Przez zagadnienie wstępne, o którym przepis ten stanowi, należy rozumieć zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący postępowanie, ale inny organ lub sąd, a rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracji. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego, a więc akt zawierający normy generalne i abstrakcyjne, nie rozstrzyga o indywidualnej i konkretnej sprawie będącej przedmiotem postępowania administracyjnego. Z uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego wiąże się zmiana stanu prawnego w zakresie dotyczącym prawa miejscowego, zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 §1 pkt 4 kpa jest natomiast rozstrzygnięcie o charakterze prejudycjalnym, wydane w konkretnej sprawie przez inny organ administracji lub sąd (por. wyrok NSA z dnia 24 września 1987 r., IV SA 502/87, ONSA 1988, nr 1, poz. 10; GAP 1988, nr 6, s. 44). W konsekwencji, uchwalenie nowego planu zagospodarowania przestrzennego nie rozstrzyga zagadnienia wstępnego w rozumieniu tego przepisu. Uprzednie uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest więc niezbędne do rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy stanowi bowiem konsekwencję braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stąd brak jest podstaw do przyjęcia, aby uchwalenie planu stanowiło zagadnienie wstępne, w stosunku do wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy. Dla rozważenia, czy zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie warunków zabudowy istotnym jest, iż w przypadku przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kwestia ta została uregulowana wprost w art. 62 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym powołanie się przez wnioskodawców na okoliczność przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako na okoliczność uzasadniającą zawieszenie postępowania, skutkuje koniecznością rozważenia możliwości zawieszenia postępowania w oparciu o art. 62 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z dyspozycją art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w wersji obowiązującej w momencie wydania zaskarżonego postanowienia), postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Analiza powyższego przepisu wskazuje, iż przesłanką zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy jest podjęcie i prowadzenie prac, bądź nawet zamiar podjęcia prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym ma być realizowana inwestycja. Wystarczającą do zawieszenia postępowania okolicznością jest już samo powzięcie przez organ wiadomości o zamiarze podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. W sytuacji, kiedy prace nad opracowaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są już zaawansowane, tzn. podjęta została uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu i powstał projekt planu, uzasadnione jest zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w przepisie art. 62 ust. 1 ustawy prowadzącemu planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym daje organowi prowadzącemu postępowanie o warunki zabudowy, podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań, co do jego przesłanek. Równocześnie użyty w art. 62 ust. 1 powyższej ustawy zwrot "można zawiesić" nie powinien być interpretowany jako przyznający organowi niczym nieograniczoną swobodę decydowania o wstrzymaniu biegu postępowania (wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 216/08, LEX 499862). Jak wskazuje praktyka orzecznicza, podstaw zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy dopatrywać się w sytuacji realnej sprzeczności pomiędzy ustaleniami nowo uchwalonego planu a decyzją o warunkach zabudowy (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 09 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 920/07, LEX 470035, wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1137/09, LEX 589425). W przedmiotowej sprawie postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy zostało wszczęte wnioskiem B. S. z dnia (...) lipca 2008 r. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, uchwałą Rady Miasta przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Rejon ul. (...)", a obszar objęty pracami planistycznymi obejmuje także działki, których przedmiotowy wniosek dotyczył. Zważyć należy, iż decyzją z dnia (...) lutego 2010 r. organ I instancji wydał na rzecz inwestora decyzję o warunkach zabudowy. Jak wskazuje dyspozycja art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu obowiązującym w momencie rozpatrywania przedmiotowego wniosku), postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Skoro postępowanie zostało wszczęte w 2008 r., jego zawieszenie w 2010 r., a więc po upływie 12 miesięcy od złożenia przedmiotowego wniosku, wykraczałoby poza treść powyższego artykułu, skutkując pozbawionym podstaw prawnych przedłużeniem postępowania. Powyższa wykładnia omawianego artykułu sprzeciwiałaby się woli ustawodawcy, który dopuszcza możliwość zawieszenie postępowania, wskazując równocześnie jego moment graniczny. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że instytucja fakultatywnego zawieszenia postępowania, określona w art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ma umożliwić zagwarantowanie zgodności zabudowy występującej na danym obszarze z zamierzeniami planistycznymi gminy, nie ma natomiast stanowić instytucji umożliwiającej blokowanie możliwości powstania nowej zabudowy. Sąd podkreśla dodatkowo, że jak wyżej wskazano organy administracji winny korzystać z instytucji fakultatywnego zawieszenia postępowania administracyjnego w szczególności w sytuacji, gdy możliwe jest powstanie sprzeczności pomiędzy ustaleniami nowo uchwalonego planu a decyzją o warunkach zabudowy. Omawiana inwestycja, na rzecz której wydano decyzję z dnia (...) lutego 2010 r., dotyczyła rozbudowy lewego segmentu budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (zabudowa istniejącego tarasu od strony ogrodu) oraz jego przebudowy (przebudowa elewacji budynku z częściowym podwyższeniem jego wysokości o 0,5 i zabudowa loggi). Tym samym decyzja powyższa nie tworzyła nowego ładu architektonicznego na obszarze objętym analizą istniejącej zabudowy, w szczególności nie wprowadzając nowych elementów zabudowy, jak również nie kształtowała nowych gabarytów budynku. Jak wynika z załączonego przez skarżącego pisma z dnia (...) września 2010 r., na obecnym etapie sporządzenia planu nie można ustalić poszczególnych parametrów, wskaźników i zasad zagospodarowania terenu, na którym znajduje się przedmiotowa działka. Jednakże w obowiązującym Studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego Miasta teren ten objęty jest strefą (...) – tereny zabudowy niskiej, mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami podstawowymi, dla której zabudowę należy kształtować zgodnie z gabarytami i charakterem zabudowy przeważającej w danym zespole. Tym samym porównanie treści wydanej decyzji o warunkach zabudowy z postanowieniami Studium istotnie pozwala przyjąć, jak uczyniło to Kolegium, że brak jest sprzeczności pomiędzy proponowaną przebudową, a zakładanymi rozwiązaniami przyszłego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżących zarzutów dotyczących wadliwości decyzji o warunkach zabudowy, jak i ewentualnego niebezpieczeństwa katastrofy budowlanej w przypadku zrealizowania inwestycji zgodnie z postanowieniami decyzji z dnia (...) lutego 2010 r., Sąd wskazuje, że okoliczności powyższe nie stanowią przesłanek uzasadniających zawieszenie postępowania i nie podlegają ocenie w postępowaniu sadowoadministracyjnym wszczętym ze skargi na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Reasumując powyższe rozważania wskazać należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu rozstrzygając przedmiotową sprawę prawidłowo uznało, że w sprawie brak jest przesłanek wymienionych w art. 97 § 1 pkt 1 – 4, art. 98 kpa oraz w art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzasadniających zawieszenie postępowania administracyjnego. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. /-/ D. Rzyminiak – Owczarczak /-/ J. Szaniecka /-/ M. Kwiecińska