IV SA/Wa 1501/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2011 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "Z." z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia "Z." z siedzibą w W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA/Wa 1501/10 Uzasadnienie Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołań Stowarzyszenia "Z." oraz J. S., na podstawie art 138 § 1 pkt 1 k. p. a. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2009 r. umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]", zlokalizowanej na dachu budynku mieszkalnego przy ul. [...] na działce nr ew. [...] w [...] W. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, iż w dniu 12 września 2006 r. pełnomocnik P. sp. z o.o. zwrócił się do Prezydenta W. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację określonego powyżej przedsięwzięcia. Decyzję z dnia [...] marca 2007 r., utrzymaną następnie w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2007 r. Prezydent W. ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 września 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 2467/07 uchylił w/w decyzje Kolegium, wskazując, iż organ nie uwzględnił zmiany stanu prawnego. Rozpoznając ponownie sprawę, SKO decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. uchyliło decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2007 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Prezydent W. decyzją z dnia [...] marca 2009 r. umorzył postępowanie w sprawie, powołując się na zmianę rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 Iistopada2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływanie na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), zwanym dalej rozporządzeniem , która weszła w życie z dniem 31 sierpnia 2007 r. W ocenie organu pierwszej instancji wnioskowane przedsięwzięcie ze względu na jego charakter, moc i zasięg oddziaływania, nie mieści się w określeniu przedsięwzięć emitujących promieniowanie elektromagnetyczne, o których mowa w znowelizowanym rozporządzeniu. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła organizacja Stowarzyszenie "Z.", podnosząc, iż obowiązek sporządzenia raportu lub brak takiego obowiązku rozstrzygany jest postanowieniem, na które przysługuje zażalenie, a w konsekwencji skarga do sądu administracyjnego. Wskazano również na naruszenie art. 107§3 k.p.a. poprzez niepełne i zawiłe wyjaśnienie stanu prawnego sprawy. Zdaniem odwołującego organ pierwszej instancji powinien we własnym zakresie obliczyć odległość od środka anteny do miejsc dostępnych dla ludności, stosując twierdzenie Pitagorasa. Podniesiono także, że antena promieniuje izotropowo we wszystkich kierunkach. Ponadto odwołanie wniosła J. S., mieszkanka budynku przy ul. [...] i jak zauważyło Kolegium, odwołanie to zostało poparte przez innych mieszkańców tej nieruchomości. Organ odwoławczy wywiódł, iż ocena parametrów anten sektorowych (równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, zasięgu ich oddziaływania na ludzi), składających się na planowaną do realizacji stację bazową telefonii komórkowej, o których mowa w znowelizowanym rozporządzeniu, prowadzi do stwierdzenia, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w wyniku którego wydaje się decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W tej sytuacji - zdaniem Kolegium - postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej jest bezprzedmiotowe i stosownie do treści art. 105 § 1 k.p.a. należało je umorzyć. Odnosząc się do zarzutów odwołań SKO stwierdziło, iż nie zasługują one na uwzględnienie, bowiem o obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w przypadku instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych decydują dwa parametry, a mianowicie równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) wyznaczona dla jednej anteny oraz odległość środka elektrycznego tej anteny wyznaczona od miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi promieniowania anteny. Parametry te nie są parametrami emisyjnymi. Organ podkreślił, że analiza akt sprawy prowadzi do stwierdzenia, że wzdłuż głównej osi promieniowania anteny nie znajdują się miejsca stałego pobytu ludności. Zbędne jest tym samym przeprowadzenie obliczeń z twierdzeń Pitagorasa. Skargę na powyższą decyzję wniosło Stowarzyszenie "Z." wskazując na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 7, 8, 9, 11, 80 i art. 107 § 3, poprzez niedokonanie przez organ własnych ustaleń fatycznych, jak i prawnych, a także nieuwzględnienie kumulacji pól elektromagnetycznych w środowisku oraz pominięcie opisu w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w raporcie. W skardze podniesiono również zarzut naruszenia prawa materialnego t.j. art. 46a ust.4 pkt 1 i 4 w związku z art. 49 ust. 3 i art. 51 ust. 8 pkt 1 i 2 Poś w powiązaniu z § 3 ust. 2 oraz § 5 w/w rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W uzasadnieniu skargi zwrócono uwagę na konieczność poddania głębszej analizie rozumienia pojęcia "wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny.", zwłaszcza, że jak wynika z dokumentacji przedstawionej przez inwestora badano odległość miejsc dostępnych od osi do ziemi, a nie wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania, czyli leżących równolegle do nich. W ocenie skarżącego organy nie ustaliły rzeczywistej mocy EIRP danej anteny dla źródeł, które podlegają zsumowaniu, jak również nie uwzględniły innych źródeł znajdujących się w pobliżu planowanej inwestycji. Powyższe powoduje bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia, życia oraz mienia, bowiem wyliczenia dla planowej inwestycji zostały dokonane z przyjęciem naturalnego poziomu elektromagnetycznego ziemi bez uwzględnienia stanu istniejącego. Okoliczności te, według strony skarżącej, dyskwalifikują dokumentację złożoną przez inwestora, gdyż obraz głównej wiązki promieniowania po dokonaniu kumulacji jest zupełnie inny niż przed kumulacją. Skarżące Stowarzyszenie zwróciło uwagę, iż zastosowanie w sprawie niniejszej art. 105 §1 k.p.a. budzi wątpliwość, bowiem decyzja o umorzeniu jest potwierdzeniem braku jakiegokolwiek istnienia stanu prawnego pozwalającego na wydanie decyzji o odmowie wydania decyzji środowiskowej (decyzja merytoryczna). Powyższe jest tożsame z tym, iż ustalone okoliczności sprawy oraz stan prawny wyklucza możliwości złożenia wniosku o wydanie decyzji środowiskowej. Jednakże inny jest stan prawny, w którym organ wydaje na podstawie art. 51 ust.2 ustawy Prawo ochrony środowiska postanowienie o braku konieczności sporządzenia raportu. Niedopuszczalne jest stosowanie art. 104 razem z 105 k.p.a., albowiem są to różne rozstrzygnięcia sprawy z tym, iż to z art. 104 k.p.a. jest merytoryczne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn, niż w niej wskazanych. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych Kontrolując zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 201 Or. pod kątem powyższych kryteriów stwierdzić należy, że wymieniona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów prawa procesowego. Zaskarżona do Sądu decyzja zapadła w wyniku rozpatrzenia odwołań od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2009r. umarzającej postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Zgodnie z art. 127 § 1 i § 2 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie do organu wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy przedstawionych Sądowi prowadzi do stwierdzenia, że organ odwoławczy, wbrew ciążącym na nim powinnościom, nie dokonał - przed merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy -wyczerpującej kontroli formalnej wniesionych odwołań, w wyniku czego istotna kwestia o charakterze procesowym nie została wyjaśniona. Wprawdzie w treści zaskarżonej decyzji Kolegium wskazano, iż zapadła ona po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Organizację Pożytku Publicznego "Z." i odwołania J. S., to uwadze organu odwoławczego uszedł fakt, iż na odwołaniu tym znajdują się jeszcze kserokopie podpisów czternastu osób. Ponadto treść tego odwołania wskazuje w sposób jednoznaczny, że wnoszącymi to odwołanie są osoby , których kserokopie podpisów zostały na nim zamieszczone. Natomiast organ drugiej instancji w zaskarżonej decyzji uznał, że jest to wyłącznie odwołanie wniesione przez J. S., zaś inni mieszkańcy budynku przy ul. [...] odwołanie to poparli ( strona 2 uzasadnienia decyzji ). Zaznaczyć należy, iż Prezydent W. przekazując do Kolegium przy piśmie z dnia 7 stycznia 201 Or. wniesione odwołania zaznaczył, iż jest to odwołanie mieszkańców bloku przy ul. [...] w W. Obowiązkiem organu odwoławczego było w tej sytuacji wezwanie osób, których kserokopie podpisów zamieszczone zostały na odwołaniu - w trybie art. 64 § 2 k.p.a. - do uzupełnienia pisma o złożenie na nim podpisu w terminie siedmiu dni z pouczeniem, iż nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie jej odwołania bez rozpoznania. Zaniechanie przez organ powyższych czynności stanowi naruszenie art. 64 § 2 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto zwrócić uwagę należy, iż na piśmie mieszkańców budynku przy ul. [...], opatrzonym datą 24 lutego 201 Or. skierowanym bezpośrednio do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nawiązującym do odwołania od decyzji Prezydenta W., stanowiącym uzupełnienie odwołania, osoby, których kserokopie podpisów znajdowały się na odwołaniu, złożyły własnoręczne podpisy. W świetle powyższych okoliczności stanowisko Kolegium, iż odwołanie to zostało wniesione tylko przez J. S., a inni mieszkańcy bloku przy ul. [...] je poparli, jest błędne . Wobec wskazanych wyżej naruszeń przepisów postępowania administracyjnego zaskarżoną decyzję należało wyeliminować z obrotu prawnego. Przy powtórnym rozpatrzeniu odwołania organ w pierwszej kolejności ustali - stosownie do uwag zawartych powyżej - osoby wnoszące odwołanie od decyzji pierwszej instancji, a następnie wyda prawidłowe rozstrzygnięcie. Zaznaczyć należy, że ocenie Sądu w sprawie niniejszej podlegała wyłącznie kwestia procesowa, stąd brak było podstaw do odnoszenia się do merytorycznych zarzutów skargi. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c . O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.