II SA/Wa 1848/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędziowie WSA Przemysław Szustakiewicz WSA Sławomir Fularski (spr.) Protokolant ref. staż. Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2011 r. sprawy ze skargi A.A. na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku o wypłatę nagrody rocznej za 2009 r. w danej właściwości - oddala skargę Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej działając na podstawie przepisu art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej Kpa) postanowił o przekazaniu wniosku [...] Policji A.A. o wypłatę nagrody rocznej za 2009 r. do Komendy Powiatowej Policji w Z. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, iż na mocy porozumienia zawartego w dniu 2 grudnia 2009 r. pomiędzy Komendantem Głównym Policji, a Komendantem Głównym Straży Granicznej, A.A. została od dnia 1 stycznia 2010 r. przeniesiona do dalszej służby w Policji. Organ podniósł, że kwestia wypłaty nagród rocznych uregulowana została w § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. z 2010 r. Nr 45, poz. 270, dalej jako rozporządzenie MSWiA z dnia 5 marca 2010 r.). Z ust. 1 ww. przepisu wynika, że wypłata nagrody rocznej następuje nie później niż w ciągu trzech pierwszych miesięcy kalendarzowych następujących po roku, za który przysługuje nagroda, zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Zgodnie zaś z § 9 ust. 2 powołanego rozporządzenia funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby należną nagrodę roczną wypłaca się w ostatnim dniu służby. Zdaniem organu, z ww. przepisów wynika, że w przypadku określonym w ust. 1 funkcjonariusz może wystąpić z roszczeniem najwcześniej 1 kwietnia następnego roku, za który przysługuje nagroda, z kolei w przypadku określonym w ust. 2 terminem wymagalności jest ostatni dzień służby funkcjonariusza i w razie nie wypłacenia mu nagrody rocznej w tym dniu, może on w dniu następnym wystąpić z roszczeniem o wypłatę. W kontekście powyższych zapisów organ stwierdził, że przypadek A.A. nie wypełnia żadnej z sytuacji wskazanej w przywołanym przepisie regulującym wypłatę nagrody rocznej. Organ następnie wyjaśnił, iż zgodnie z art. 25a ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm., zwana dalej ustawą o Policji) funkcjonariusz Straży Granicznej może być na własną prośbę przeniesiony do służby w Policji, jeżeli wykazuje on szczególne predyspozycje do jej pełnienia. Funkcjonariusza Straży Granicznej do służby w Policji przenosi - w porozumieniu z Komendantem Głównym Straży Granicznej - Komendant Główny Policji, za zgodą ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Funkcjonariusz przeniesiony do służby w Policji zachowuje ciągłość służby. Szczegółowy sposób i tryb prowadzenia postępowania w stosunku do przenoszonych do służby w Policji funkcjonariuszy Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Centralnego Biura Antykorupcyjnego określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 lutego 2007 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 41 poz. 266, zwane dalej rozporządzeniem MSWiA z dnia 19 lutego 2007 r.). Przepisy tego aktu określają szczegóły przeniesienia, wprowadzając uproszczony tryb przekształcenia stosunku służbowego funkcjonariusza Straży Granicznej poprzez przeniesienie go do służby w Policji. Przeniesienie nie jest rozwiązaniem stosunku służbowego. Kończy jedynie w szczególny sposób, wykonywanie obowiązków funkcjonariusza Straży Granicznej, przerywa więź dotychczasowej podległości służbowej i automatycznie poddaje takiej podległości (w Policji) w ramach kontynuacji stosunku służbowego. Przeniesienie w trybie art. 25a ustawy o Policji jest instrumentem specyficznej migracji funkcjonariusza pomiędzy formacjami. Powyższy tryb przesądza o tym, że brak jest podstaw zwolnienia funkcjonariusza ze służby w jednym z trybów określonych w art. 45 ustawy z 12 października 1990 r. o Straży Granicznej. W konsekwencji wypłata nagrody rocznej dla A.A. nie może być zrealizowana w oparciu o przepis regulujący jej wypłatę dla funkcjonariuszy (ponieważ od dnia 1 stycznia 2010 r. już nim nie była), ani w oparciu o przepis regulujący jej wypłatę dla funkcjonariuszy zwalnianych ze służby. W konkluzji swojego rozstrzygnięcia organ dodał, że z treści § 11 rozporządzenia MSWiA z dnia 19 lutego 2007 r. wynika, iż właściwy przełożony rozpatrując roszczenia funkcjonariusza przeniesionego do służby w Policji o wypłatę należności niezrealizowanych w dotychczasowych jednostkach, określa je na warunkach obowiązujących funkcjonariuszy Policji, chyba że stały się one wymagalne przed przeniesieniem do służby w Policji. Z uwagi na okoliczność, że roszczenie dotyczące nagrody rocznej za 2009 r. nie mogło stać się wymagalne przed dniem 1 stycznia 2010 r. właściwy przełożony w Policji winien uznać, iż jest to należność niezrealizowana. W konsekwencji, organ administracji publicznej, uznając swą niewłaściwość w sprawie, postanowił na podstawie art. 65 § 1 Kpa o przekazaniu wniosku skarżącej organowi właściwemu. Pismem z dnia 31 sierpnia 2010 r. A.A. wniosła zażalenie na rozstrzygnięcie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej wnioskując jednocześnie o wypłatę nagrody rocznej za 2009 rok wraz z ustawowymi odsetkami od 1 stycznia 2010 r. W uzasadnieniu zażalenia przyznała, że do służby w Policji została przeniesiona na własną prośbę od dnia 1 stycznia 2010 r. Po przeniesieniu do służby w Policji nie zachowano jej jednak poprzedniego uposażenia, a strata finansowa jaką w wyniku tego poniosła wynosi około [...] zł. Powołując treść przepisów regulujących kwestię wypłaty świadczeń z tytułu nagrody rocznej dla funkcjonariuszy Straży Granicznej i Policji podniosła, że w stosunku do funkcjonariusza, który pełnił służbę w Straży Granicznej przez pełny rok kalendarzowy podstawę obliczenia nagrody rocznej za ten okres stanowi uposażenie należne w ostatnim dniu danego roku kalendarzowego. W jej przypadku jest to dzień 31 grudnia 2009 r. Tym samym, należne dla niej jest uposażenie funkcjonariusza Straży Granicznej, brak jest natomiast podstaw prawnych do zastosowania w omawianej sprawie norm dotyczących przyznania nagrody rocznej na warunkach obowiązujących policjantów. Nie można jednocześnie zgodzić się z poglądem, że nagroda roczna za 2009 r. stała się wymagalna dopiero w 2010 r., bowiem moment jej wymagalności faktycznie nastąpił z upływem 2009 r. W związku z powyższym, przekazanie jej wniosku o wypłatę nagrody rocznej za 2009 r. do Komendy Powiatowej Policji w Z. jest bezzasadne. Postanowieniem Nr [...] z [...] września 2010 r. Komendant Główny Straży Granicznej po rozpatrzeniu zażalenia A.A., biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 Kpa oraz § 9 rozporządzenia MSWiA z dnia 5 marca 2010 r., postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ podał, iż dniu 6 sierpnia 2010 r. A.A. złożyła do Komendanta Głównego Straży Granicznej prośbę o spowodowanie wydania decyzji administracyjnej w sprawie odmowy lub wypłaty nagrody rocznej za 2009 rok przez Straż Graniczną. Z kolei w dniu 27 czerwca 2010 r. strona złożyła do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej wniosek o rozpatrzenie przedmiotowej sprawy w trybie administracyjno-prawnym, skutkującym wydaniem stosownej decyzji administracyjnej. Komendant Główny Straży Granicznej traktując przedmiotowe pismo jako zażalenie wydał w dniu [...] sierpnia 2010 r. na podstawie art. 37 § 2 Kpa postanowienie Nr [...], w którym wyznaczył Komendantowi [...] Oddziału Straży Granicznej termin załatwienia sprawy do dnia 31 sierpnia 2010 r. oraz zarządził wyjaśnienie przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie. Konsekwencją powyższego było wydanie przez organ I instancji postanowienia o przekazaniu wniosku A.A. o wypłatę nagrody rocznej za 2009 r. do Komendy Powiatowej w Z. Na powyższe postanowienie A.A. złożyła zażalenie. Organ II instancji wyjaśnił, iż w dniu 13 marca 2009 r. strona złożyła do Komendanta Głównego Policji wniosek o przeniesienie do pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w Z. Wniosek ten uzyskał akceptację Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Następnie, w dniu 2 grudnia 2009 r. zostało podpisane porozumienie pomiędzy Komendantem Głównym Straży Granicznej i Komendantem Głównym Policji, zawierające uzgodnienia, że służba funkcjonariuszki w [...] Oddziale Straży Granicznej ustaje z dniem 31 grudnia 2009 r., a początek służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w W. rozpoczyna się od dnia 1 stycznia 2010 r. Jako podstawę prawną przeniesienia ze Straży Granicznej do Policji organ wskazał art. 25a ustawy o Policji wskazując, że funkcjonariusz przeniesiony do służby w Policji zachowuje ciągłość służby. Organ podniósł, że funkcjonariuszowi przenoszonemu nie przysługuje odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby. W tym kontekście funkcjonariusz zmieniający służbę przechodzi do innej formacji z niewykorzystanym urlopem wypoczynkowym, czy też nadgodzinami. Dodał, że przepisy pragmatyki służbowej Policji wprowadziły uproszczony tryb przekształcania stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej poprzez przeniesienie ich do służby w Policji. Przeniesienie to nie rozwiązuje stosunku służbowego. Kończy jedynie, w szczególny sposób, wykonywanie obowiązków funkcjonariusza Straży Granicznej, przerywa więź dotychczasowej podległości służbowej i automatycznie poddaje takiej podległości (w Policji) w ramach kontynuacji stosunku służbowego. Nie różnicuje tych służb, a służbę w Straży Granicznej uznaje za służbę w "innej jednostce". Przeniesienie w trybie art. 25a ustawy o Policji jest bowiem instrumentem specyficznej migracji funkcjonariuszami pomiędzy formacjami. Wskazując treść § 9 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 5 marca 2010 r. organ podniósł, że wypłata nagrody rocznej następuje nie później niż w ciągu trzech pierwszych miesięcy kalendarzowych następujących po roku, za który przysługuje nagroda. Funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby należną nagrodę wypłaca się w ostatnim dniu służby. Termin wymagalności roszczenia z tytułu nagrody rocznej funkcjonariusza zwalnianego ze służby w Straży Granicznej został określony jako ostatni dzień służby. Natomiast roszczenie z tytułu nagrody rocznej funkcjonariusza Straży Granicznej, który został przeniesiony na własną prośbę do służby w Policji, z uwagi na ciągłość służby, staje się wymagalne w dniu 1 kwietnia następnego roku, za który przysługuje nagroda. Tak więc, roszczenie to nie staje się wymagalne w czasie pełnienia służby w Straży Granicznej, a tym samym organem właściwym do wypłaty nagrody rocznej jest Policja z uwagi na wymagalność tego świadczenia, które przysługuje funkcjonariuszowi w roku następnym. Z powyższego wynika więc, że organem właściwym do wypłaty nagrody rocznej A.A., przeniesionej od dnia 1 stycznia 2010 r. do służby w Policji, jest właściwy organ Policji. Powyższe jest również uzasadnione faktem, że z dniem wymagalności roszczenia była ona funkcjonariuszem Policji. Organ ponadto wyjaśnił, że przepisy pragmatyki służbowej obowiązujące w Policji identycznie regulują kwestię wysokości przyznania nagrody rocznej. Zgodnie bowiem z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Stosownie zaś do § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U Nr 251, poz. 1859 ze zm.) podstawę ustalenia wysokości nagrody rocznej stanowi miesięczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne policjantowi w ostatnim dniu służby wliczanym do okresu, za który przysługuje nagroda. Skargę na powołane rozstrzygnięcie Głównego Komendanta Straży Granicznej do sądu administracyjnego złożyła A.A., wnioskując o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżąca postawiła zarzut naruszenia przepisu art. 65 § 1 Kpa poprzez przyjęcie, iż organem właściwym do wypłacenia nagrody rocznej za 2009 rok jest Komendant Rejonowy Policji w Z. w sytuacji, gdy zgodnie z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 5 marca 2010 r., w związku ze zwolnieniem jej ze służby w dniu 31 grudnia 2009 r., nagroda winna być wypłacona przez Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej. W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia skarżąca wskazała, że stanowisko Komendanta Głównego Straży Granicznej w zakresie interpretacji przepisów rozporządzenia MSWiA z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie nagród rocznych należy uznać za błędne. Wyjaśniła, iż rzeczywiście złożyła wniosek - prośbę o wyrażenie zgody do pełnienia służby w Policji, który to uzyskał akceptację przełożonych. Niemniej jednak, jej zdaniem podstawą zwolnienia był rozkaz personalny o zwolnieniu, nie zaś o przeniesieniu. Okres zwolnienia przypadł na dzień 31 grudnia 2009 r. Została rozliczona, wypłacono jej wszelkie należności z tytułu zwolnienia za wyjątkiem nagrody rocznej uznając, że w tym przypadku nagroda przysługuje jej od nowego "pracodawcy", tj. Komendanta Powiatowego Policji w Z. Zdaniem skarżącej, w niniejszej sprawie winien mieć zastosowanie § 9 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 5 marca 2010 r., który wyraźnie wskazuje, iż funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby przysługuje należna nagroda roczna wypłacana w ostatnim dniu służby. W jej zaś przypadku tym dniem był 31 grudnia 2009 r. Bez znaczenia jest przy tym ustalenie, czy po tej dacie będzie pełniła służbę w organach państwowych. Za niedopuszczalne uznała powoływanie się przez organ odwoławczy na pragmatykę, bowiem organy państwowe działają wyłącznie na podstawie przepisów prawa. Skoro w jej przypadku wydano rozkaz o zwolnieniu ze służby, to nie można tego, że została przeniesiona do Policji, a jej stosunek służby nie uległ rozwiązaniu, traktować w ramach pragmatyki służbowej Policji. Przepisy rozporządzenia w sprawie wypłacania nagród dotyczą bowiem wyłącznie funkcjonariuszy Straży Granicznej, nie zaś funkcjonariuszy Policji, o których wspomina organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wyjaśnił przy tym, że argumenty skarżącej opierają się na błędnym przekonaniu, że rozkazem personalnym Nr [...] z [...] grudnia 2009 r. została zwolniona ze służby w Straży Granicznej. W decyzji tej wyraźnie określono, że skarżąca zostaje zwolniona z zajmowanego stanowiska w związku z jej przeniesieniem do pełnienia służby w Policji. Konsekwencją przeniesienia funkcjonariuszki do służby w Policji jest ciągłość jej służby, która skutkuje m. in. zachowaniem stopnia, stanowiska, lecz także brakiem podstaw do wypłaty świadczeń należnych w związku ze zwolnieniem ze służby. Organ wyjaśnił nadto, że określenie użyte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia "pragmatyka służbowa" oznacza przepisy ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 234, poz. 1997 ze zm.) dotyczące stosunku służbowego oraz wydane na ich podstawie przepisy wykonawcze. Są to wszystko normy prawa powszechnie obowiązującego w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja (postanowienie) nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Mając na uwadze ww. kryteria oceny sądowej, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżone, jak i poprzedzające je postanowienie odpowiadają prawu, brak więc podstaw do ich uchylenia zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej, utrzymujące w mocy poprzedzające je postanowienie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej o przekazaniu na podstawie art. 65 § 1 Kpa, tj. według właściwości, wniosku skarżącej o wypłatę nagrody rocznej za 2009 r. do Komendy Powiatowej Policji w Z. Zgodnie z ww. przepisem, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Istota sporu, która podlega kontroli Sądu w niniejszej sprawie sprowadza się więc do tego, który organ i według jakich przepisów, jest właściwy do rozpatrzenia wniosku skarżącej o wypłatę przedmiotowej nagrody za 2009 r., tj. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej czy też Komendant Powiatowy Policji w Z. Poza kontrolą Sądu pozostaje natomiast, jako przedwczesne, czy skarżącej będzie w ogóle przysługiwać i ewentualnie w jakiej wysokości nagroda roczna za służbę pełnioną w 2009 r. Sąd kontroluje bowiem czy zasadne było przekazanie wniosku skarżącej o wypłatę nagrody rocznej innemu organowi jako właściwemu w sprawie, a nie wysokość wypłaty przedmiotowej nagrody jaka ewentualnie skarżącej przysługuje w związku z pełnioną przez nią w 2009 r. służbą. Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że skarżąca do dnia 31 grudnia 2009 r. pełniła służbę w [...] Oddziale Straży Granicznej, a obecnie, tj. w chwili złożenia niniejszej skargi, pełni służbę w Komendzie Powiatowej Policji w Z. Sporne zaś pozostaje, czy została zwolniona ze służby w Straży Granicznej wskutek przeniesienia z dniem 1 stycznia 2010 r. do Policji, a w konsekwencji, które przepisy będą miały zastosowanie przy rozpatrywaniu wniosku skarżącej o wypłatę nagrody rocznej. W tym miejscu należy zauważyć, że na mocy porozumienia zawartego w dniu 2 grudnia 2009 r. pomiędzy Komendantem Głównym Policji, a Komendantem Głównym Straży Granicznej, na podstawie art. 25a ust. 2 ustawy o Policji, skarżąca została od dnia 1 stycznia 2010 r. przeniesiona ze służby w [...] Oddziale Straży Granicznej do służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w W. Dopiero zaś w konsekwencji powyższego porozumienia, rozkazem personalnym Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., skarżąca w związku z przeniesieniem do Policji, z dniem 31 grudnia 2009 r. została zwolniona z zajmowanego dotychczas stanowiska służbowego. Przedmiotowy rozkaz personalny wyraźnie więc stanowi, że skarżąca zostaje wprawdzie zwolniona z zajmowanego stanowiska, ale jednak następuje to w związku z przeniesieniem jej do pełnienia dalszej służby – już w Policji. Potwierdza to również treść samego uzasadnienia przedmiotowego rozkazu personalnego. Powołano się w nim bowiem na porozumienie z dnia 2 grudnia 2009 r. pomiędzy Komendantem Głównym Policji, a Komendantem Głównym Straży Granicznej, nadto wskazano, że wniosek skarżącej o przeniesienie jej do służby w Policji zyskał akceptację Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Tym samym, za nietrafny należy uznać zarzut zawarty w skardze, że w ww. rozkazie personalnym nie wspomniano o przeniesieniu skarżącej do Policji, a rozkaz ten dotyczy jedynie zwolnienia jej ze służby w Straży Granicznej. Skarżąca zresztą sama w swoim zażaleniu przyznaje, że na własną prośbę została przeniesiona do służby w Policji od dnia 1 stycznia 2010 r. Potwierdza to następnie w swojej skardze, w której wskazuje, że złożyła wniosek o wyrażenie zgody do pełnienia służby w Policji, który to uzyskał akceptację przełożonych. W tej sytuacji organy zasadnie stwierdziły, że skarżąca nie została zwolniona ze służby, a jedynie przeniesiona ze Straży Granicznej do Policji. Zgodnie bowiem z art. 25a ust. 1 ustawy o Policji, funkcjonariusz Straży Granicznej może być na własną prośbę przeniesiony do służby w Policji, jeżeli wykazuje on szczególne predyspozycje do jej pełnienia. Funkcjonariusza Straży Granicznej do służby w Policji przenosi - w porozumieniu z Komendantem Głównym Straży Granicznej - Komendant Główny Policji, za zgodą ministra właściwego do spraw wewnętrznych (ust. 2). Funkcjonariusz taki zachowuje ciągłość służby (ust. 3). Funkcjonariuszowi przenoszonemu w trybie, o którym mowa w ust.1, nie przysługuje odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby (ust. 4). Skoro zaś skarżąca nie została zwolniona ze służby, nie może mieć zastosowania w jej sprawie § 9 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 5 marca 2010 r., z którego to wynika, że funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby należną nagrodę roczną wypłaca się w ostatnim dniu służby. Powyższy przepis wyraźnie bowiem wskazuje, że jedynie funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w ostatnim dniu służby. Jak zaś wynika z ustalonego wyżej w niniejszej sprawie stanu faktycznego, skarżąca nie została zwolniona ze służby, tylko nadal ją pełni, wprawdzie już nie w Straży Granicznej, ale w Policji. Pełnienie zaś dalszej służby – już w Policji, w związku jednak z przeniesieniem ze Straży Granicznej na mocy porozumienia zawartego na podstawie art. 25a ust. 2 ustawy o Policji, nie oznacza zwolnienia skarżącej ze służby, tylko jej kontynuację. Przeniesienie bowiem, jak słusznie zauważyły organy obu instancji, nie jest rozwiązaniem stosunku służbowego. Kończy zaś jedynie, w szczególny sposób, wykonywanie obowiązków funkcjonariusza Straży Granicznej, przerywa więź dotychczasowej podległości służbowej i automatycznie poddaje takiej podległości (już w innej formacji, tj. w tym przypadku w Policji) w ramach jednak kontynuacji stosunku służbowego. Przeniesienie nie różnicuje tych służb, a służbę w Straży Granicznej uznaje za służbę w "innej jednostce". Tak więc, przeniesienie w trybie art. 25a ustawy o Policji jest instrumentem specyficznej migracji funkcjonariuszy pomiędzy formacjami. Powyższy tryb przesądza o tym, że brak jest podstaw zwolnienia funkcjonariusza ze służby w jednym z trybów określonych w art. 45 ustawy o Straży Granicznej. W konsekwencji wypłata nagrody rocznej dla skarżącej nie może być zrealizowana przez Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej, bowiem skarżąca od dnia 1 stycznia 2010 r. nie jest już funkcjonariuszem Straży Granicznej, a funkcjonariuszem Policji. W związku z przeniesieniem, skarżąca niewątpliwie zachowała jednak ciągłość służby. W niniejszej sprawie nie ma również zastosowania § 9 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 5 marca 2010 r. który stanowi, że wypłata nagrody rocznej następuje nie później niż w ciągu trzech pierwszych miesięcy kalendarzowych następujących po roku, za który przysługuje nagroda. Z powyższego przepisu wynika bowiem, że roszczenie o wypłatę nagrody rocznej staje się wymagalne dopiero w dniu 1 kwietnia następnego roku, za który przysługuje nagroda. Tak więc, roszczenie skarżącej nie stało się wymagalne jeszcze w czasie pełnienia przez nią służby w Straży Granicznej, tj. do dnia 31 grudnia 2009 r. Tym samym, z uwagi na wymagalność tego świadczenia, które niewątpliwie przysługuje skarżącej w roku następnym, organem właściwym do wypłaty nagrody rocznej jest właściwy organ Policji. W związku z pełnieniem przez skarżącą służby w Komendzie Powiatowej Policji w Z., właściwym organem Policji jest więc Komendant Powiatowy Policji w Z. Na koniec wypada jeszcze wyjaśnić, że rozpatrując wniosek skarżącej o wypłatę nagrody rocznej, właściwy organ Policji winien mieć na uwadze art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, z którego to wynika, że policjantowi (czyli skarżącej) za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Nadto, organ ten winien wziąć pod uwagę § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U Nr 251, poz. 1859 ze zm.) z którego to z kolei wynika, że podstawę ustalenia wysokości nagrody rocznej stanowi miesięczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne policjantowi (czyli skarżącej) w ostatnim dniu służby wliczanym do okresu, za który przysługuje nagroda (tj. 31 grudnia 2009 r.). Służbę skarżącej pełnioną w 2009 r. w Straży Granicznej, w związku z jej przeniesieniem na podstawie art. 25a ustawy o Policji, należy bowiem traktować jako służbę w Policji. Mając na uwadze powyższe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.