II SA/Lu 890/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 marca 2011 r. sprawy ze skargi J.B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej oddala skargę. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie postanowieniem z dnia 25 października 2010 r. , wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, po rozpatrzeniu zażalenia J. B. od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta Zamość z dnia 26 sierpnia 2010 r. ustalającego opłatę legalizacyjną w wysokości 50.000 zł z tytułu samowolnie wykonanych robót budowlanych w budynku mieszkalnym, zlokalizowanym na działce nr ... przy ul. M. w Z. – uchylił zaskarżone postanowienie w całości i orzekł na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. z 2006 r. Dz.U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) – "ustalam pani J. B. opłatę legalizacyjną w wysokości 50.000 zł z tytułu samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr ... przy ul. M. w Z.". Rozpoznając złożone przez J. B. zażalenie organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia podał, że J. B. po zakupie w sierpniu 2005 r. nieruchomości zabudowanej między innymi parterowym budynkiem mieszkalnym prowadziła remont tego budynku polegający na remoncie więźby dachowej z wymianą zniszczonych elementów konstrukcyjnych, wymianie pokrycia z eternitu na blachodachówkę, adaptacji istniejącego poddasza na cele mieszkalne oraz remoncie pomieszczeń parteru. W dniu 8 listopada 2007 r. J. B. dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania w tymże budynku prac remontowo-budowlanych polegających na zabudowie tarasu od strony zachodniej budynku ścianką lekkiej konstrukcji. Pismem z dnia 19 listopada 2007 r. Prezydent Miasta Zamość przyjął zgłoszenie bez sprzeciwu. Organ I instancji ustalił, że inwestorka faktycznie rozbudowała budynek o część mieszkalną o wymiarach 4 x 7 m, usytuowana w poziomie poddasza nad wyjazdem na posesję – pomiędzy ścianą zachodnią budynku, a granicą działki nr 90. Ponadto organ I instancji stwierdził, że od strony zachodniej budynku przed rozbudową nie było tarasu, a jedynie okap szerokości kilkudziesięciu centymetrów. Zdaniem organu odwoławczego wykonane przez inwestorkę roboty budowlane stanowiły rozbudowę obiektu budowlanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W stosunku do tej rozbudowy ma zastosowanie procedura legalizacyjna przewidziana w art. 48 ustawy Prawo budowlane. Organ I instancji, po uznaniu, że dokonana samowolnie przez inwestorkę rozbudowa nie narusza obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Zamościa, z dnia 26 czerwca 2006 r. oraz nie narusza przepisów techniczno-budowlanych – postanowieniem z dnia 2 grudnia 2009 r. wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego – zobowiązał inwestorkę do przedłożenia wymaganych prawem dokumentów, które zostały złożone. Konsekwencją powyższego było wydanie przez organ I instancji na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego postanowienia ustalającego opłatę legalizacyjną w wysokości 50.000 zł. Organ odwoławczy stwierdził, że opata została ustalona stosownie do art. 59 f ust. 1 Prawa budowlanego, do którego odnosi się przepis art. 42 ust. 2 tej ustawy. Wysokość opłaty jak i fakt jej ustalenia nie podlegają uznaniu administracyjnemu. Ponadto sprecyzował, iż wykonane przez inwestorkę roboty budowlane polegają na budowie jaką jest rozbudowa budynku i przez to podlegają opłacie legalizacyjnej. Uznając sformułowanie sentencji postanowienia organu I instancji za zbyt ogólne – organ odwoławczy uchylił je w całości i orzekł o ustaleniu J. B. opłaty legalizacyjnej w kwocie 50.000 zł z tytułu samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego. Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego złożyła J. B., która zarzucając naruszenie zasad postępowania (art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa) wnosiła o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 25 października 2010 r. W uzasadnieniu skargi przedstawiła przebieg swoich działań po zakupie siedliska gospodarstwa rolnego z opuszczonymi budynkami w złym stanie technicznym, zwracając uwagę na dokonanie zgłoszenia zamiaru robót budowlanych i złożenie pełnej dokumentacji projektowej oraz swoje przekonanie o legalności wykonanej zabudowy tarasu. Wyraziła także pogląd, że organ nadzoru budowlanego nie był uprawniony do zmiany postanowienia Prezydenta Miasta Zamościa z dnia 17 listopada 2007 r. w przedmiocie przyjęcia zgłoszonych robót budowlanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w zakresie pozostawania go w zgodności z przepisami prawa, do czego z mocy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Sąd jest uprawniony – stwierdzić należy, że postanowienie to nie narusza prawa materialnego ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlanego (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) zwanej dalej "ustawą", ani zasad postępowania. Konsekwencją tego jest brak podstaw do uwzględnienia skargi. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 dotyczącego opłaty legalizacyjnej, jaką organ nadzoru budowlanego ma obowiązek ustalić w przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej. Organy administracji przeprowadziły postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 7, 77, 80 kpa, wyjaśniły istotne w sprawie okoliczności i ustaliły stan faktyczny. Wynika z prawidłowych ustaleń, że inwestorka po nabyciu w 2005 r. działki z budynkiem dokonała rozbudowy budynku mieszkalnego dobudowując część mieszkalną o pow. 28 m2 w poziomie poddasza nad rozbudowanym tarasem od strony zachodniej budynku – do granicy działki. Wykonane prace stanowiły budowę w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy (były rozbudową budynku) wymagającą przed jej podjęciem uzyskania pozwolenia na budowę, o którym stanowi art. 28 ustawy. Charakter i zakres tej rozbudowy nie mieści się w kategorii wyjątków przewidzianych w art. 29 i 30 ustawy, dla których bądź nie jest wymagane pozwolenie na budowę, bądź wymagane jest jedynie zgłoszenie zamiaru realizacji. Zarzut podniesiony w skardze, że inwestorka dokonała w dniu 8 listopada 2007 r. zgłoszenia, które zostało przyjęte przez Prezydenta Miasta Zamość, przez co spełniła wymogi ustawowe i była uprawniona do realizacji zabudowy tarasu – jest nieuzasadniony. Znajdujące się w aktach pismo Prezydenta Miast Zamościa z dnia 19 listopada 2007 r. skierowane do skarżącej J. B. potwierdza przyjęcie dokonanego przez nią 8 listopada 2007 r. zgłoszenia remontu tarasu w istniejącym budynku mieszkalnym w zakresie zabudowy tarasu od strony zachodniej budynku ścianką lekkiej konstrukcji - z zaznaczeniem, że prace remontowe budowlane mogą być wykonane tylko na terenie objętym zgłoszeniem i zgodnie z przedłożonym ich zakresem. Skarżąca dobudowała natomiast do istniejącego budynku część mieszkalną o pow. 28 m2 nad rozbudowanym tarasem. Potwierdza to zwłaszcza przedłożony przez skarżącą projekt budowlany z lutego 2010 r. zawierający inwentaryzację architektoniczno-budowlaną budynku mieszkalnego. Wynika z nich fakt rozbudowy budynku, na której wykonanie niezbędne było uzyskanie pozwolenia na budowę o czym stanowi art. 29 i 30 ustawy. Wskazane przepisy nie zwalniają rozbudowy budynku mieszkalnego z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a zatem wadliwy jest pogląd przedstawiony w skardze, iż dokonane przez skarżącą zgłoszenie zamiaru wykonania prac remontowo-budowlanych uprawniało do rozbudowy budynku. Prawidłowo organy nadzoru budowlanego podjęły i prowadziły postępowanie na podstawie art. 48 ustawy zmierzające do zbadania możliwości legalizacji samowoli. Po stwierdzeniu zgodności dokonanej rozbudowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz sprawdzenia złożonej przez inwestorkę dokumentacji zawierającej projekt budowlany i inwentaryzację architektoniczno-budowlaną – organ ustalił opłatę legalizacyjną – zgodnie z zasadami określonymi w art. 49 ust. 2 – w zw. z art. 59 f ustawy. Wysokość opłaty określono prawidłowo przy uwzględnieniu współczynnika kategorii obiektu budowlanego i współczynnika wielkości obiektu, które wskazane zostały w załączniku do ustawy. Dodać należy, że obowiązkiem organu jest ustalenie wysokości opłaty legalizacyjnej w sytuacji twierdzenia możliwości zalegalizowania samowoli budowlanej, natomiast uiszczenie opłaty jest uprawnieniem inwestora. Przy czym w przypadku nieziszczenia opłaty, organ administracji wydaje decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1 ustawy. Podniesione w skardze okoliczności związane z przekonaniem skarżącej o zgodności z prawem podjętych działań realizowanych na podstawie zgłoszenia remontu tarasu – pozostają bez wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, przy wydaniu którego organy nadzoru budowlanego prawidłowo zastosowały wskazane przepisy ustawy oraz zasady postępowania administracyjnego. Z tych względów brak podstaw do uwzględnienia skargi, wobec czego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji.