VII SA/Wa 2288/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), , Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2011 r. sprawy ze skargi Z.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2010r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Z.B. - utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2010r. odmawiającą, we wznowionym postępowaniu - uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2010r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M.J. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego i budowę budynku gospodarczego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...]. Organ odwoławczy podkreślił, że instytucja wznowienia postępowania umożliwia uchylenie decyzji ostatecznych w przypadku wystąpienia przesłanek z art. 145 §1 k.p.a i wyjaśnił pojęcie strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę, w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego oraz § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Wskazał, że z projektu zagospodarowania działki wynika, iż rozbudowa budynku mieszkalnego nastąpi 11m od granicy z działką skarżącego, a budowa budynku gospodarczego 4m od tej granicy. Inwestycje te nie wprowadzają zatem żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu działki skarżącego, tym samym nieruchomość o nr ew. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, co oznacza, że skarżący nie jest stroną tego postępowania. Odpowiadając na zarzuty zgłoszone odnośnie rozgraniczenia nieruchomości nr ew. [...] i [...] organ podał, że sprawy te rozstrzygane są przez sąd powszechny. Poza tym z informacji Burmistrza [...] wynika, że Z.B. nie występował w 2010r. z takim wnioskiem ( pismo z dnia 6 października 2010r.), a Sąd Rejonowy w [...] Wydział I Cywilny postanowieniem z dnia 21 stycznia 2000r. sygn. akt [...] umorzył postępowanie w sprawie rozgraniczenia. Skargę na powyższą decyzję złożył Z.B., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie nie wydanie pozwolenia na budowę. Zarzucił: oparcie decyzji na ustaleniach faktycznych nie mających potwierdzenia w dokumentacji prawnej, a polegających na tym, że granica między działkami jego i M.J. nie jest ustalona prawnie, zatem wskazywanie, że zachowano odległości od granicy są gołosłowne; uniemożliwienie mu działania w sprawie poprzez odmowę dostępu do akt. Skarżący wskazał, że w toku postępowania nie miał możliwości prawidłowej obrony swoich praw i ponownie podkreślił, że granicy między działkami jego i inwestorki nie ma. Spór w tej kwestii trwa od lat i nie został jeszcze zakończony. Nie można zatem określać odległości zabudowy od granicy, skoro granica nie jest ustalona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2010r. odmawiającą, we wznowionym postępowaniu, uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2010r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M.J. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego i budowę budynku gospodarczego na działce o nr ew. [...] w [...] przy ul. [...]. W związku z powyższym wyjaśnienia przede wszystkim wymaga, że postępowanie wznowieniowe zakończone decyzją ostateczną o pozwoleniu na budowę jakkolwiek jest postępowaniem prowadzonym w nowej sprawie, to nie zmienia się jego zasadniczy przedmiot - co oznacza - że badanie przymiotu strony w tym postępowaniu – co do zasady - podlega regułom określonym w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 3 pkt 20 tej ustawy, a więc tak jak w postępowaniu zwyczajnym. Wskazać zatem trzeba, że zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast obszarem oddziaływania obiektu, stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu stosownie do treści art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 ww. ustawy należą - między innymi - przepisy rozporządzeń wykonawczych, a zatem przede wszystkim przepisy techniczno-budowlane, zawierające określenie odległości, jakie obowiązany jest zachować inwestor przy wznoszeniu określonych obiektów lub urządzeń budowlanych. Z treści art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego wynika więc, że pojęcie interesu prawnego w sprawach o pozwolenie na budowę ustawodawca oparł na przepisach materialnego prawa administracyjnego, a nie regulacjach prawa cywilnego, dotyczących ochrony własności. W toku prowadzonego postępowania skarżący nie podważył przyjętego przez organy ustalenia, że jego nieruchomość nr ew. [...] pozostaje poza obszarem oddziaływania planowanej inwestycji. Z projektu budowlanego wynika bowiem jednoznacznie, że rozbudowa budynku mieszkalnego na sąsiedniej działce nr ew. [...] ma nastąpić w odległości 11 m od granicy z działką skarżącego, natomiast budynku gospodarczego w odległości 4 m od tejże granicy. Wprawdzie skarżący podnosił, że granica miedzy ww. działkami nie jest prawnie przeprowadzona, tym niemniej z ustaleń organów wynika, że obecnie nie toczy się ani postępowanie o rozgraniczenie ww. nieruchomości, o czym informował w piśmie z dnia 6 października 2010r. Burmistrz [...], jak również postępowanie sądowe w takiej sprawie. Ze znajdującego się w aktach sprawy postanowienia Sądu Rejonowego w [...] w sprawie o sygn. akt [...] wynika natomiast, że ponad jedenaście lat temu, bo dnia 21 stycznia 2000r. Sąd ten umorzył postępowanie w sprawie rozgraniczenia wobec tego, że w ciągu trzech lat nie został złożony wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania. W związku z powyższym, skoro inwestor złożył zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością nr ew. [...] na cele budowlane, powołując się na stan prawny wynikający z KW [...] oraz (notarialne) pełnomocnictwo współwłaściciela działki nr [...], to organ nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę, tylko dlatego, że w ocenie skarżącego przebieg granicy nie został prawnie ustalony. W związku z powyższym, przymiot strony skarżącego, w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego nie mógł być w niniejszej sprawie wyprowadzony z domniemanego zbliżenia planowanej inwestycji do granicy z działką nr [...] z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W świetle przestawionej argumentacji bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie pozostawało przeprowadzenie dowodu z dokumentów wymienionych w pismach z dnia 1 grudnia 2010r. oraz 3 marca 2011r. Sąd nie podzielił również zarzutu skargi odnośnie uniemożliwienia skarżącemu działania w sprawie poprzez odmowę udostępnienia akt. Z pisma Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] września 2010r. wynika bowiem, że w dniu 13 września skarżącemu udostępniono do wglądu akta, udzielono wyczerpujących informacji oraz pouczono o możliwości wniesienia ewentualnych uwag i wniosków w sprawie. Ponadto, nawet jeśli doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., to nie stanowi ono automatycznie podstawy do uchylenia decyzji, jeśli nie towarzyszy mu takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego rozwijających zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i zapewniających jej realizację, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a takich Sąd nie dopatrzył się w kontrolowanej sprawie. Wobec braku podstaw do kwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji, skargę jako bezzasadną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).