II SA/Wr 713/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek, Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.), Protokolant Asystent sędziego Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2011r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta L. na podstawie art. 28, art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę A.Ż., reprezentującemu firmę M.-A.Ż. [...] L. Rz. [...], budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z wewnętrznymi instalacjami, w tym wewnętrzną instalacją zasilającą i wewnętrzną instalacją gazu (kat. I obiektu budowlanego) oraz zjazdu z ul. N. (kat. IV obiektu budowlanego). W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż wnioskiem z dnia 30 grudnia 2009 r. A.Ż. – właściciel M.-A. Ż., wystąpił o wydanie decyzji pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej z wewnętrznymi instalacjami oraz budowę zjazdu. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta L. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej B.M. decyzja ta została uchylona przez Wojewodę D. decyzją z dnia [...]r. nr [...] i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewoda wskazał na konieczność sprawdzenia wskaźnika zabudowy oraz prawidłowości usytuowania budynku względem ustaleń wynikających z przepisów prawa miejscowego, co wymaga uzupełnienia projektu budowlanego poprzez uwidocznienie i zwymiarowanie w projekcie budowlanym nieprzekraczalnej linii zabudowy oraz wskazanie w części opisowej projektu zagospodarowania działki stosunku powierzchni ogólnej rzutu przyziemia liczonej w obrysie zewnętrznych murów obiektów zlokalizowanych na terenie do powierzchni terenu. Ponadto wskazał na niezgodność projektu zagospodarowania działki z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ I instancji podał następnie, iż Starosta L., ponownie rozpatrując sprawę, postanowieniami z dnia [...]r., z dnia [...]r. i z dnia [...] r. zobowiązał inwestora do usunięcia stwierdzonych w projekcie budowlanym nieprawidłowości i uzupełnienia projektu budowlanego oraz do wykazania, w jaki sposób spełnione zostaną wymogi wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ stwierdził, że inwestor spełnił powyższe żądania, a w szczególności zmienił usytuowanie budynku z zabudowy szeregowej na budynek wolnostojący. Ponownie analizując wniosek i akta sprawy Starosta uznał, że inwestor wypełnił nałożone na niego obowiązki. Organ podkreślił, że w przedłożonym opracowaniu pod nazwą: "Analiza techniczna – lokalizacja budynku domu jednorodzinnego w nawiązaniu do usytuowania na terenie na terenie działki pod względem przepisów przeciwpożarowych i zacieniania" wykazano zgodność zamierzenia z obowiązującymi przepisami prawa. W szczególności w wyniku przeprowadzonej analizy solarnej na podstawie "linijki słońca" stwierdzono, że projekt budowlany nie narusza przepisów w sprawie nasłonecznienia. Starosta L. stwierdził, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] w L., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia [...] r. nr[...]. Zgodnie bowiem z ustaleniami planu teren inwestycji mieści się w obszarze jednostki strukturalnej [...] MN, przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (wolnostojącą, bliźniaczą, szeregową). Maksymalna wysokość budynku nie przekracza 12 m, zaś projekt zagospodarowania terenu przewiduje usytuowanie budynku w odległości 15,9 m od granicy działki od strony drogi dojazdowej 52.KD-D, co spełnia wymóg planu wynikający z § 11 ust. 2 pkt 1. Ponadto projekt spełnia wymóg § 11 ust. 2 pkt 2 planu, gdyż stosunek powierzchni ogólnej rzutu przyziemia (378,73 m²) do powierzchni terenu (706 m²) wynosi 0,54. Wskazując na powyższe organ I instancji uznał, że zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, a zatem należało orzec jak wyżej. W odwołaniu złożonym od powyższej decyzji B. M. podniosła, że w decyzji tej organ zaakceptował zmianę rodzaju zabudowy z szeregowej na wolnostojącą bez uwzględnienia w tej decyzji skutków oddziaływania tej zmiany na zabudowę istniejącą i związane z tym istotne naruszenie jej interesu. Zdaniem skarżącej, organ powinien nałożyć na inwestora "zobowiązanie uwzględnienia w projekcie zagospodarowania działki konieczność wykonania dodatkowego ocieplenia ściany szczytowej istniejącego budynku (na swojej działce) wraz ze zobowiązaniem pokrycia kosztów wszelkich prac z tym związanych". B. M. zarzuciła, że "w przedmiotowej decyzji zabezpieczenie istotnego interesu strony zostało całkowicie pominięte" i wniosła o uchylenie wydanej decyzji w całości. W ocenie skarżącej, organ "akceptuje dysonans w układzie architektonicznym ulicy, przy której siedem istniejących budynków tworzy linię zabudowy szeregowej, zaś projektowany budynek jest usytuowany jako wolnostojący, z elewacją zwróconą w innym kierunku niż fasady istniejącej zabudowy. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] W. D., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy, przytoczywszy art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego, podniósł, że przedmiotowa inwestycja obejmuje budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z wewnętrznymi instalacjami, w tym: wewnętrzną linią zasilającą i wewnętrzną instalacją gazu oraz budowę zjazdu z ul. N. Wskazał, iż teren zainwestowania objęty został miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nr [...] w L., przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia [...] r. (Dziennik Urzędowy Województwa D. Nr[...], poz.[...]). Projektowany budynek zlokalizowany jest w obrębie jednostki planistycznej oznaczonej symbolem 38 MN, dla której § 11 ust. 1 pkt 1 jako przeznaczenie podstawowe przewiduje zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (wolnostojącą, bliźniaczą, szeregową). Na działce sąsiedniej (dz. Nr[...]) położony jest budynek jednorodzinny, posadowiony bezpośrednio przy granicy z działką, na której realizowana ma być przedmiotowa inwestycja. Wskazując, że w celu sprawdzenia zgodności przedmiotowej inwestycji z przepisami prawa oraz usunięcia stwierdzonych w przedłożonym projekcie budowlanym nieprawidłowości Starosta L. w ponownie prowadzonym postępowaniu wydał postanowienia z dnia [...] r., z dnia [...] r. i z dnia [...] r., organ II instancji stwierdził, że inwestor poprawił i uzupełnił projekt budowlany we wskazanym zakresie oraz dołączył do wniosku prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania działkami na cele budowlane. Przywołując następnie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, Wojewoda podał, że w związku z powyższym została wydana decyzja Starosty L. nr [...] z dnia [...]r. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez B. M. w odwołaniu, dotyczących kwestii spełnienia wymagań izolacyjności cieplnej ściany budynku będącego własnością odwołującej się, w kontekście projektowanego usytuowania budynku na działce inwestora jako budynku wolnostojącego, organ II instancji podkreślił, że w przedmiotowym postępowaniu organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest do zbadania zgodności z prawem inwestycji objętej wnioskiem. Z dokumentacji projektowej przedłożonej przez inwestora wynika, że projektowany budynek spełnia wymogi dotyczące izolacyjności cieplnej określone w obowiązujących przepisach. Wojewoda wskazał przy tym, że teren zainwestowania objęty został miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nr[...]w L., przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia [...]r., którego ustalenia przewidując dla tego terenu zabudowę jednorodzinną (wolnostojącą, bliźniaczą, szeregową), pozostawiają inwestorowi swobodę wyboru co do usytuowania budynku jednorodzinnego na działce, a zatem dokonana przez inwestora w toku postępowania zmiana charakteru zabudowy z szeregowej na wolnostojącą jest z nimi zgodna. Organ odwoławczy podniósł następnie, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2005 r. sygn. akt VII/SA/Wa 176/2004 "ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich polega na zapewnieniu dostępu do drogi publicznej, zabezpieczeniu przed pozbawieniem lub ograniczeniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności. Ochrona ta obejmuje również gwarancję należytego dopływu światła dziennego oraz zabezpieczenia przed hałasem, wibracjami, zakłóceniami elektrycznymi, a nadto zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. O naruszeniu tych interesów można mówić jednak tylko wtedy gdy zostały naruszone konkretne przepisy, warunki techniczne lub normy obowiązujące w budownictwie. Granice praw i obowiązków wszystkich stron w postępowaniu administracyjnym, mającym na celu wydanie pozwolenia na budowę określają przepisy Prawa budowlanego oraz aktów wykonawczych wydanych na podstawie tej ustawy. Poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego pozostają natomiast osobiste poglądy, życzenia i oczekiwania stron co do warunków ich egzystencji w relacji z planowanymi inwestycjami. Nieuwzględnienie ich nie może być podstawą kwestionowania legalności, to jest zgodności z prawem wydanego pozwolenia na budowę". Na powyższą decyzję B. M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżąca zarzuciła, że zaskarżona decyzja nie bierze pod uwagę jej interesu prawnego, wynikającego z faktu znacznie wcześniejszego zakończenia budowy jej domu jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na działce przyległej do działek obecnie rozpoczętej decyzji. B. M. podała, że jest właścicielką domu w zabudowie szeregowej. Do jej budynku miały być dobudowane kolejne domy, w związku z czym projekt jej domu przewidywał dla ścian szczytowych od strony północnej i południowej ścianę jednowarstwową z warstwą ocieplenia termoizolacyjnego grubości 10 cm – w granicach własności działki. W ten sam sposób zostały zabudowane szeregowo wszystkie parcele w kierunku północnym od jej domu. Zgodnie z zasadą zabudowy szeregowej od strony północnej przyległy budynek również posiada warstwę termoizolacyjną o grubości 10 cm, co w sumie daje łączną grubość 20 cm, wystarczającą dla spełnienia wymogów prawa budowlanego w zakresie ochrony cieplnej budynków. Po stronie południowej inwestor początkowo również przewidywał budowę w układzie szeregowym, lecz ze względu na naruszenie przepisów prawa budowlanego i niezgodność z planem zagospodarowania przestrzennego nie uzyskał decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaskarżoną decyzją od strony południowej zatwierdzono budowę domu wolnostojącego, co skutkuje pozostawieniem ściany szczytowej budynku skarżącej bez wymaganego w prawie budowlanym warunku izolacyjności cieplnej przegrody zewnętrznej. Skarżąca uważa, że decyzja zatwierdzająca taki projekt powinna uwzględniać ocieplenie jej południowej ściany, skoro nie będzie do niej dobudowany kolejny dom w zabudowie szeregowej, lecz powstać ma dom wolnostojący. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o rozpatrzenie jej "zastrzeżenia do Decyzji nr [...] i wniesienie w jej treści zapisu zobowiązującego Inwestora (...) do wyrażenia zgody na docieplenie ściany" jej budynku. "Dążąc do polubownego rozwiązania zaistniałej sytuacji" skarżąca zadeklarowała "poniesienie kosztu ocieplenia, jak również zwrot rynkowej wartości terenu działki przyległej o pas 0,05 m na długości ściany szczytowej południowej". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługiwała na uwzględnienie, chociaż z innych powodów niż w niej podniesione. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), a procedurę ich podejmowania regulują przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...). Działki, na których miała zostać zrealizowana projektowana inwestycja, usytuowane są na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nr [...] w L. , przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia [...] r. (Dz.Urz.Woj.D. Nr [...], poz.[...]), w obrębie jednostki planistycznej oznaczonej symbolem 38 MN. Stosownie do § 11 ust. 1 uchwały Rady Miejskiej w L. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] w L., dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami od 1.MN do 47.MN ustala się przeznaczenie: 1) podstawowe: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (wolno stojąca, bliźniacza, szeregowa); 2) uzupełniające: a) nieuciążliwe usługi (w tym gastronomia, handel detaliczny, obsługa firm, służba zdrowia, turystyka) niewymagające uciążliwego transportu dostawczego (wielokrotnej, ponad 2 kursy w ciągu doby obsługi transportowej i ciężkiego, ponad 3,5 tony, transportu dostawczego), b) ciągi piesze, c) niezbędne sieci i urządzenia infrastruktury. W myśl ust. 2 tego paragrafu, na terenach, o których mowa w ust. 1, obowiązują następujące ustalenia dotyczące ukształtowania zabudowy: 1) nieprzekraczalna linia zabudowy jak na rysunku planu; 2) dla zabudowy mieszkaniowej wskaźnik zabudowy terenu nie może przekroczyć wartości 0,6; 3) nie dopuszcza się lokalizacji nowych usług; 4) maksymalna wysokość nowo projektowanej zabudowy, mierzona od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu budynku do górnej krawędzi kalenicy, nie może przekraczać 12 m i maksymalnie zawierać trzy kondygnacje w tym poddasze użytkowe; 5) dla terenów 17.MN oraz od 34.MN do 37.MN ustala się dachy strome, o kącie nachylenia 300-550, kryte dachówką lub materiałem dachówkopodobnym; 6) zakazuje się możliwość stosowania ogrodzeń betonowych; 7) ustala się komponowanie zespołów budynków o zbliżonych gabarytach i wysokościach w celu zachowania ładu przestrzennego. Zgodnie z ust. 3 § 11, na terenach, o których mowa w ust. 1, obowiązują następujące ustalenia dotyczące zagospodarowania terenu: 1) dopuszcza się scalenie i ponowny podział nieruchomości; 2) obowiązek przeznaczenia co najmniej 30% powierzchni terenu na zieleń - powierzchnię biologicznie czynną; 3) obowiązek zazielenienia terenów niezabudowanych; 4) obowiązek zaspokajania potrzeb parkingowych na indywidualnych działkach inwestorów. Po myśli zaś ust. 4 omawianego paragrafu, na terenach, o których mowa w ust. 1, obowiązują następujące ustalenia dotyczące obsługi komunikacyjnej: (...) 38) dla terenu 38.MN obsługa z ulicy 52.KD-D, 11.KD-L; (...). Stosownie do powyższych regulacji prawnych organy administracyjne zobligowane były do rozważenia, czy w realiach rozpatrywanej sprawy projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to jest z uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] w L. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w odniesieniu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ II instancji w istocie brał pod uwagę jedynie ust. 1 pkt 1 § 11 uchwały Rady Miejskiej w L. z dnia [...]r. Organ I instancji sprawdzając zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego projektowanej inwestycji stwierdził jej zgodność z § 11 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 powyższej uchwały. Żaden z organów nie badał zgodności projektu budowlanego z pozostałymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności z § 11 ust. 2 pkt 7 uchwały Rady Miejskiej w L. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] w L., zgodnie z którym to unormowaniem na terenie oznaczonym symbolem [...] MN ustala się komponowanie zespołów budynków o zbliżonych gabarytach i wysokościach w celu zachowania ładu przestrzennego. Z dołączonego do akt projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji wynika, że projektowany budynek od strony działki skarżącej i jej domu mieszkalnego ma być zlokalizowany w odległości 3 m, przy czym ma mieć prawie 21 m szerokości i niemal 12 m wysokości (2 piętra). Z treści decyzji w żaden sposób nie wynika, czy obiekt o takich wymiarach ma zbliżone gabaryty i wysokość do budynków istniejących na przedmiotowym terenie. Nie wiadomo zatem, czy projektowany budynek spełnia w szczególności wymogi określone w § 11 ust. 2 pkt 7 uchwały Rady Miejskiej w L. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] w L. Stosownie do art. 6 kpa, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W myśl art. 7 kpa, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 8 kpa stanowi, iż organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Zgodnie zaś z art. 77 § 1 kpa, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Stosownie do art. 80 kpa, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Po myśli art. 107 § 3 kpa, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W rozpatrywanej sprawie organy architektoniczno-budowlane obu instancji nie zbadały w pełnym zakresie zgodności projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, naruszając w ten sposób zarówno przytoczone wyżej przepisy procedury administracyjnej, jak i art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, a więc przepis prawa materialnego. Naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ nie można wykluczyć, że gdyby nie doszło do omówionego uchybienia rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy mogłoby być inne. Nie jest natomiast uzasadnione stanowisko skarżącej, że decyzja zatwierdzająca projekt budowy domu wolnostojącego – a nie realizowanego w zabudowie szeregowej – powinna uwzględniać ocieplenie południowej ściany budynku skarżącej, skoro nie będzie do tego budynku dobudowany kolejny dom w zabudowie szeregowej, lecz powstać ma dom wolnostojący. Jak trafnie zauważył Wojewoda D., w przedmiotowym postępowaniu organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest do zbadania zgodności z prawem jedynie inwestycji objętej wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, co oznacza, że poza jego kompetencjami pozostaje możliwość rozstrzygnięcia kwestii ewentualnego ocieplenia ściany budynku skarżącej. Kwestia taka stanowi odrębne zagadnienie, które nie może być rozpatrzone w sprawie dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mającego powstać na działce sąsiedniej. W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.