II SAB/Wa 19/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędzia WSA Janusz Walawski (spraw.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2011 r. sprawy ze skargi J.D. na bezczynność Burmistrza Miasta G. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2010 r. o udzielenie informacji publicznej 1) zobowiązuje Burmistrza Miasta G. do rozpoznania wniosku skarżącego J.D. z dnia [...] listopada 2010 r. w zakresie pkt od 2 do 4, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego, 2) w pozostałym zakresie skargę oddala, 3) zasądza od Burmistrza Miasta G. na rzecz skarżącego J.D. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. J.D., w dniu [...] listopada 2010 r., powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, złożył do Burmistrza Miasta G. wniosek o udostępnienie informacji w następującym zakresie: 1. Kto prowadził, w imieniu Gminy Miasta G., w okresie od dnia [...] lipca 2009 r. do dnia [...] marca 2010 r. negocjacje dotyczące postępowania o udzielenie koncesji na zaprojektowanie i budowę obiektu pn. C. ? 2. Ile kosztowały negocjacje prowadzone od dnia [...] lipca 2009 r. do dnia [...] marca 2010 r. ? Proszę o kopie faktur. 3. Ile wyniosły koszty dodatkowe (hotele, koszty dojazdu, itd.) ? Proszę o kopie faktur. 4. Co było przyczyną odwołania postępowania koncesyjnego ? Proszę o kopie pisma odwołującego negocjacje pomiędzy Gminą Miasta G. a P. i V. 5. Ile firm zainteresowanych było uzyskaniem koncesji na zaprojektowanie i budowę obiektu C. ? Proszę o przedstawienie kopii wszystkich ofert. 6. Jakie firmy zainteresowane były uzyskaniem koncesji na zaprojektowanie powyżej określonego obiektu. Proszę o szczegółowe adresy firm i przedstawione oferty. Wnioskodawca określił, że żądane informacje mają być mu przekazane w postaci listu elektronicznego w formacie pdf. Burmistrz Miasta G. w odpowiedzi na powyższy wniosek w dniu [...] listopada 2010 r. udzielił następującej odpowiedzi; Ad. 1 Negocjacje prowadzone były przez Komisje Negocjacyjną powołaną zarządzeniem Burmistrza Miasta G. nr [...] z dni 2009 r. w sprawie ustalenia Regulaminu postępowania o zawarcie umowy koncesji na zaprojektowanie i budowę obiektu pn: C. Ad. 2 Koszt negocjacji prowadzonych w okresie do dnia [...] lipca 2009 r. do dnia [...] marca 2010 r. w celu realizacji inwestycji o wartości rzędu 300.000.000,00 zł, wyniósł 109.949,50 zł, w tym: - konsultacje w toku postępowania o zawarcie umowy koncesji oraz udział eksperta w pracach Komisji Negocjacyjnej – 10.000,00 zł, - obsługa prawna inwestycji C. obejmująca sporządzenie informacji i opinii prawnych, ekspertyz, opiniowanie projektów umów, sporządzanie projektów pism w postępowaniu administracyjnym, reprezentowanie wobec kontrahentów, sądów, urzędów i osób trzecich, uczestnictwo i doradztwo w negocjacjach umowy dotyczących koncesji na C. – 99.949,50 zł. Ad. 3 Koszty dodatkowe – obejmujące usługi gastronomiczne oraz koszty delegacji – wyniosły kwotę 1.481,00 zł. Ad. 3a Odwołanie postępowania o zawarcie umowy koncesji nastąpiło ze względu na wystąpienie okoliczności wskazanych w postanowieniu Sekcji VI.1) ust. 11 pkt 1 Ogłoszenia o koncesji na roboty budowlane, zgodnie z którymi Koncesjonodawca może odwołać postępowanie, jeżeli nie wpłynął wniosek o zawarcie umowy koncesji, zgodny z treścią ogłoszenia i art. 13 ustawy albo nie złożono żadnej oferty odpowiadającej jego wymaganiom. Wniosek oraz projekt umowy przedstawiony przez Kandydata na Koncesjonariusza w toku negocjacji były niezgodne z Ogłoszeniem o koncesji, w tym z projektem umowy koncesji na roboty budowlane przedstawionym przez Koncesjonodawcę, w szczególności w zakresie: (...). Ad. 4 i 5 Zawarciem umowy koncesji zainteresowane były wspólnie działające firmy: P. z siedzibą w P., ul. [...], O., ul. [...], oraz V. [...]. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji zawierającej aktualną wiedzę o informacjach publicznych, natomiast nie obejmuje prawa do pozyskiwania dokumentów. W dniu [...] grudnia 2010 r. J.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta G. w zakresie jego wniosku z dnia [...] listopada 2010 r. Skarżący wniósł o zobowiązanie powyżej określonego organu do rozpoznania jego wniosku z dnia [...] listopada 2010 r. W skardze podał, że nie uzyskał następujących informacji: 1) kopii faktur potwierdzających koszt negocjacji prowadzonych w okresie od dnia [...] lipca 2009 r. do dnia [...] marca 2010 r., 2) kopii faktur potwierdzających poniesione koszty dodatkowe negocjacji (hotele, koszty dojazdu i in), 3) kopii pismo odwołujących negocjacje pomiędzy Gminą Miasta G., a konsorcjum P. i V., 4) kopii pism zawierających oferty firm zainteresowanych zaprojektowaniem i budową C. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podał, iż skarżącemu udzielono odpowiedzi, ale nie przekazano kopii faktur ani innych dokumentów. Zdaniem organu faktury wystawione przez podmioty nie będące podmiotami publicznymi nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powyżej określonych przepisów sądy administracyjne orzekają, w zakresie swojej właściwości, m.in. w zakresie skarg na bezczynność organów, w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Właściwość Sądu dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4). Natomiast art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) stanowi, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej (...). Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 powołanej ustawy. Z treść tych przepisów wynika, iż informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Zdaniem Sądu żądane informacje stanowią informacje publiczną i podlegają udostępnieniu w formie zakreślonej przez skarżącego. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i formie zgodnych z wnioskiem (...). Skarżący żądał udostępnienia informacji publicznej w formie elektronicznej dokumentu pdf. Żądanie skarżącego w zakresie pkt od 2 do 4 nie zostało przez organ spełnione. Należy bowiem wyjaśnić, iż poinformowanie o treści dokumentu, nie jest równoznaczne z udostępnieniem samego dokumentu. Skoro ustawodawca przyznał wnioskodawcy uprawnienie do wskazania formy w jakiej ma nastąpić udostępnienie informacji, a także określenie zakresu, w jakim ma nastąpić udostępnienie, to organ winien to uprawnienie respektować. W przeciwnym bowiem razie naraża się na zarzut bezczynności, tak jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. W pkt 2 wyroku Sąd działając na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę, uznając, iż organ rozpatrzył wniosek skarżącego w pkt 1 i 5. Stąd też nie pozostaje w bezczynności, a skarga w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Orzekając o kosztach, Sąd działał na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 powyżej określonej ustawy.