III SA/Łd 129/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2011 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], nr [...] 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz M. G. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. III SA/Łd 129/11 UZASADNIENIE Zaskarżonym do Sądu postanowieniem, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu na posiedzeniu w dniu [...] zażalenia M.G. na postanowienie z dnia [...] nr [...] wydane przez Kierownika Referatu Urbanistyki i Administracji Architektoniczno - Budowlanej Delegatury [...] Urzędu Miasta Ł. działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, że lokal mieszkalny nr 2b usytuowany w budynku przy ul. P. w Ł. jest samodzielnym lokalem mieszkalnym, tj. spełnia wymagania art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Z uzasadnienia rozstrzygnięcia wynika, iż z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu nr 2b przy ul. P. w Ł. wystąpił w dniu 5 listopada 2010r. pełnomocnik M.G.. Do wniosku załączono odręczny szkic przedmiotowego lokalu. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił wydania zaświadczenia, że lokal mieszkalny nr 2b usytuowany w budynku przy ul. P. w Ł. jest samodzielnym lokalem mieszkalnym. W ocenie organu, do przedmiotowego lokalu prowadzi wejście z ogólnodostępnej klatki schodowej przez wspólny korytarz, a zatem nie jest spełniona podstawowa przesłanka do uznania tego lokalu za samodzielny, tj. samodzielność lokalu. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła M.G., wnosząc o jego zmianę oraz uznanie, że lokal nr 2b przy ul. P. jest samodzielnym lokalem mieszkalnym. Strona zarzuciła, że organ rozpoznając sprawę nie zbadał wszystkich okoliczności sprawy i działał wbrew podstawowym zasadom działania administracji. Zdaniem Strony, lokal spełnia wszystkie przesłanki z art. 2 ustawy o własności lokali aby uznać go za lokal całkowicie samodzielny, bowiem lokal ma oddzielną kuchnię, łazienkę i toaletę, a także istnieje do niego swobodny dostęp. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w swoim rozstrzygnięciu wskazało, iż zgodnie z art. 217 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071. ze zm.) zaświadczenie wydaje się jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Organ podkreślił, iż postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest postępowaniem uproszczonym, a samo zaświadczenie można zdefiniować jako urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego, wydane przez właściwy organ administracji na żądanie osoby ubiegającej się o nie. Stosownie natomiast do art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. Nr 85. poz. 388 ze zm.) samodzielnym lokalem mieszkalnym, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Kolegium podkreśliło, iż warunkiem niezbędnym do stwierdzenia, że lokal spełnia warunek samodzielności jest oddzielenie tego lokalu murami (trwałymi ścianami). Organ stwierdził, iż z załączonego do wniosku szkicu rzutu kondygnacji budynku z oznaczonym planem lokali, wynika, że lokal 2b posiada wspólny korytarz z innymi lokalami mieszkalnymi, do wszystkich tych lokali prowadzi wspólny korytarz. Z korytarza tego jest wejście do wspólnej toalety i łazienki dla lokali znajdujących się w tej części kondygnacji. Powyższe, zdaniem Kolegium, przesądza, iż lokal M.G. nie jest samodzielnym lokalem mieszkalnym w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, gdyż częścią powierzchni tego lokalu (pomieszczeniem pomocniczym) jest wspólny korytarz, który służy do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wszystkich mieszkańców, w tym lokali sąsiednich. Organ wskazał, iż okoliczność, że strona kosztem powierzchni mieszkalnej swego lokalu wydzieliła kuchnię i łazienkę z wc wyłącznie dla swoich potrzeb i nie korzysta z pomieszczeń pomocniczych wspólnych dla wszystkich lokatorów sąsiednich, nie może stanowić podstawy do uznania samodzielności lokalu w rozumieniu art. 2 ustawy o własności lokali, gdyż lokal ten jako zespół izb wraz z pomieszczeniem przynależnym nie jest wydzielony w obrębie budynku (od innego lokalu) trwałymi ścianami i w dalszym ciągu dostęp do niego prowadzi z pomieszczenia – korytarza służącego do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych mieszkańców innych lokali mieszkalnych. W skardze do Sądu pełnomocnik M.G. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według nom prawem przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, a także poprzez niezastosowanie art. 3 ust. 2 w zw. z art. 22 ust. 2 i 3 pkt. 4 - 6, 8 ustawy o własności lokali, polegające na stwierdzeniu, że sporny korytarz jest częścią lokalu skarżącej, a nie nieruchomości wspólnej dla nieruchomości położonej w Ł. przy ul. P., co skutkowało odmową wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego 2b. Wskazano również na naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, dowolną a nie swobodną ocenę dowodów, dokonaną pod z góry przyjętą tezę, co miało wpływ na wynik postępowania i skutkowało opisanym powyżej naruszeniem szeregu norm prawa materialnego. Podkreślono, iż sporny korytarz należy uznać za część nieruchomości wspólnej, co potwierdza analiza decyzji o przydziale lokalu oraz umów najmu lokalu zawieranych ze skarżącą. Decyzją z 1970 r. przyznano skarżącej prawo najmu lokalu o powierzchni 26m2, a decyzją z 1974 r. prawo najmu dodatkowego pomieszczenia o powierzchni 16m2. Żadna z tych decyzji nie odnosiła się w jakikolwiek sposób do korytarza czy też jego najmu jako części wspólnej kilku lokali. Natomiast zgodnie z § 4 ust. 2.1 umowy z 1995 r., który do dzisiaj nie został zmieniony żadnym aneksem, najemca jest obowiązany "dbać i chronić przed uszkodzeniem lub dewastacją części budynku przeznaczone do wspólnego korzystania, jak windy, klatki schodowe, korytarze, pomieszczenia zsypów, inne pomieszczenia gospodarcze oraz otoczenie budynku". Umowa z dnia 28 marca 1995 r., jak i aneks do niej z dnia 21 października 1998 r. wskazują, że przedmiotem najmu jest lokal składający się z dwóch pokoi, kuchni bez oświetlenia naturalnego, ze wspólną używalnością wc w budynku, z używalnością przedpokoju. W umowie tej istniała możliwość zaznaczenia, że lokal składa się z przedpokoju, ale możliwość ta została przekreślona, natomiast wybrano opcję używalności przedpokoju. Sformułowanie "z używalnością przedpokoju" zostało zastąpione przez sformułowanie "wspólnego korytarza" dopiero aneksami z 2007 r., przy czym skarżąca nie zna przyczyny tej zmiany. Jednocześnie nie uległa zmiana sposobu korzystania ze spornego koniarza, gdyż mogą z niego korzystać wszyscy mieszkańcy budynku położonego w Ł. przy ul. P., nadal bowiem wszyscy mieszkańcy tej kamienicy korzystają z niego jako z części klatki schodowej. Skarżąca podkreśliła, iż w przedmiotowej kamienicy wyodrębniono własność innych lokali mieszkalnych, a skoro organ twierdzi, że korytarz przy lokalu 2b służy do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wszystkich mieszkańców kamienicy, to brak było podstaw do wyodrębnienia tych lokali. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Rozpoznając sprawę w takim właśnie zakresie Sąd doszedł do przekonania, że skarga M.G. jest uzasadniona, gdyż w trakcie prowadzonego postępowania doszło do naruszenia procedury administracyjnej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone postanowienie i orzeczenie je poprzedzające, wydane zostały na podstawie przepisów zamieszczonych w Dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego, normujących czynność wydawania zaświadczeń. Postępowanie w tym przedmiocie ma charakter postępowania uproszczonego, w którym przyjęto - odmiennie niż w ogólnym postępowaniu administracyjnym - ramową regulację prawną i ograniczony formalizm czynności. Dla organu właściwego w sprawie wydania zaświadczenia o żądanej treści nie oznacza to jednak zupełnej dowolności w działaniu i zwolnienia z obowiązku zachowania zasadniczych rygorów proceduralnych. Z akt sprawy wynika, że w dniu 5 listopada 2010r. M.G. wystąpiła do Prezydenta Miasta Ł. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia, że lokal mieszkalny nr 2b usytuowany w budynku przy ul. P. w Ł. jest samodzielnym lokalem mieszkalnym. Treść wniosku uprawnia do stwierdzenia, że podstawą prawną sformułowanego w nim żądania stanowiły przepisy art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. oraz art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Wskazany powyżej przepis kodeksowy stanowi, że zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 2 i 3 ustawy o własności lokali, samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne (ust. 2). Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2 stwierdza starosta w formie zaświadczenia. (ust. 3). Z kolei, w myśl przyjętego za podstawę prawną wydanych w sprawie orzeczeń przepisu art. 219 k.p.a., odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Zarówno w literaturze przedmiotu jak i w sprawowanym w odniesieniu do przywołanego wyżej przepisu orzecznictwie sądów administracyjnych stanowczo stwierdza się, że odmowa wydania zaświadczenia może nastąpić wówczas, gdy osoba ubiegająca się nie wykaże interesu prawnego, gdy jej żądanie nie znajduje uzasadnienia czy potwierdzenia w dokumentach, posiadanych przez organ oraz w przypadku niewłaściwości organu, do którego skierowano żądanie. (np. J. Lang, Zaświadczenia w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, OMT 1998, Nr 2; B. Adamiak, J. Borkowski, KPA Komentarz, Warszawa 2006; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 1999r., sygn. akt I SA 1499/99, Lex nr 48671). W rozpatrywanej sprawie odmówiono M.G. wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu nr 2b przy ul. P. w Ł. z uwagi na stwierdzoną przez organ okoliczność, iż częścią powierzchni lokalu skarżącej (pomieszczeniem pomocniczym) jest wspólny korytarz, który służy do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wszystkich mieszkańców, w tym lokali sąsiednich. Zdaniem organu, okoliczność ta powoduje, że lokal 2b nie jest samodzielnym lokalem mieszkalnym w rozumieniu ustawy o własności lokali. Dokumentem, na podstawie którego organ dokonał powyższych ustaleń, był odręczny i niepodpisany przez autora szkic fragmentu kondygnacji budynku przy ul. P., załączony przez skarżącą do wniosku o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu. W ocenie Sądu, opisany wyżej szkic, będący załącznikiem do wniosku, nie mógł stanowić podstawy do stwierdzenia, że częścią powierzchni skarżącej jest wspólny z innymi mieszkańcami budynku korytarz. Linie zaznaczające na szkicu położenie lokalu skarżącej nie obejmują bowiem wspólnego korytarza. Również z załączonej do skargi umowy o najem lokalu mieszkalnego z dnia 28 marca 1995r. nie wynika, czy korytarz wchodzi w skład powierzchni użytkowej lokalu skarżącej. W dokumencie tym zaznaczono jedynie, że skarżącej przysługuje używalność przedpokoju. Zatem twierdzenie organu, iż korytarz stanowi część powierzchni lokalu skarżącej nie zostało poparte żadnymi wiarygodnymi dowodami. Tymczasem z ustawy o własności lokali wynika wprost, iż stwierdzenie przez organ w formie zaświadczenia, spełnienia wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy, oznacza dokonanie oceny w oparciu o dokumentację techniczną budynku (art. 2 ust. 5 ustawy), a w razie jej braku – zgodnie z wymogami prawa budowlanego (art. 2 ust. 6 ustawy). Jest to związane z tym, iż dany budynek, bądź poszczególne lokale w budynku, mogą zostać od daty wybudowania budynku przebudowane (czasami nawet wielokrotnie ) i w związku z dokonaną przebudową może zmienić się charakter określonych lokali, sposób ich użytkowania i wyodrębnienia w budynku. Określone lokale mogą - na skutek m. in. przebudowy - utracić status samodzielnych lokali mieszkalnych, w rozumieniu ustawy o własności lokali, jak też lokale dotychczas niesamodzielne mogą uzyskać status samodzielnych lokali mieszkalnych. Z tych też względów ustawodawca w art. 2 ustawy o własności lokali przyznał organowi kompetencje do oceny, czy dany lokal jest samodzielnym lokalem mieszkalnym i wydawania stosownego zaświadczenia. Oceny tej organ dokonuje na podstawie posiadanej dokumentacji jak i dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania wyjaśniającego, w tym przedłożonej przez strony i posiadanej przez inne organy administracji publicznej. Na podstawie ustawy o własności lokali może zostać ustanowiona odrębna własność lokali w każdym budynku i bez względu na to czyją budynek stanowi własność. To zaś oznacza, że starosta może nie dysponować własnymi danymi, w oparciu o które mógłby ocenić samodzielność lokalu. Wówczas organ może zażądać od wnioskodawcy przedłożenia niezbędnej dokumentacji (rzut kondygnacji z wyszczególnieniem lokalu, inwentaryzacja architektoniczno - budowlana w przypadku braku dokumentacji technicznej), a także zwrócić się do innego organu o nadesłanie dokumentacji. Zwrócić także należy uwagę na brzmienie art. 218 § 2 k.p.a. W myśl art. 218 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Przepis ten daje zatem organowi uprawnienie do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie, a więc takim, aby organ mógł dokonać urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego jak wymaga tego stosowny przepis prawa ( art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.). Zaprezentowane wyżej stanowisko jest zgodne z poglądem jaki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z dnia 27 lipca 2009 r., I OPS 2/09. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu tej uchwały stwierdził, iż nie może być wątpliwości, że przyjęcie przez ustawodawcę, iż stwierdzenie spełnienia przez lokal mieszkalny lub użytkowy wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy, dokonywane ma być przez starostę i czynność ta ma formę zaświadczenia, oznacza, że postępowanie prowadzone z wniosku podmiotu zainteresowanego uzyskaniem potwierdzenia samodzielności lokalu ma charakter administracyjny, do którego mają zastosowanie przepisy działu VII K.p.a. (art. 217-220). Jednocześnie Sąd zwrócił uwagę, że stwierdzenie spełnienia wymagań techniczno-budowlanych jest czynnością materialno - techniczną, która charakteryzuje się szczególną specyfiką. Zaświadczenie wydawane przez starostę, mimo że polega na "urzędowym potwierdzeniu określonych faktów" - odmiennie, niż wynika to z art. 218 § 1 k.p.a. - opiera się najczęściej na określeniu stanu samodzielności lokalu nie na podstawie materiałów znajdujących się w wyłącznym posiadaniu organu, lecz na podstawie dokumentacji przedstawionej przez ubiegającego się o wydanie zaświadczenia (por. ONSAiWSA 2009/5/83, LEX 508792). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy nie poczyniły niezbędnych ustaleń dla dokonania oceny, czy lokal skarżącej jest samodzielnym lokalem mieszkalnym w rozumieniu ustawy o własności lokali, jak również w ogóle nie zajęły się kwestią interesu prawnego M.G. w uzyskaniu zaświadczenia o żądanej treści. Jak już wyżej zaznaczono, z mocy art. 218 § 2 k.p.a., przed wydaniem zaświadczenia organ może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Przedmiotem tego postępowania mogą być nie tylko okoliczności potwierdzane zaświadczeniem, lecz również fakt istnienia interesu prawnego osoby występującej o zaświadczenie. Wniosek M.G. o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu nie zawiera żadnego uzasadnienia, z którego wynikałby interes prawny skarżącej w żądaniu wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu nr 2b przy ul. P. w Ł.. Z akt sprawy wynika, że skarżąca jest tylko najemcą przedmiotowego lokalu. Można domyślać się, iż zamiarem skarżącej jest dokonanie wykupu mieszkania od właściciela budynku. Jednak, w świetle treści art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali oraz przepisów Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdzić należy, że samo zawarcie umowy najmu lokalu nie rodzi interesu prawnego najemcy w domaganiu się wydania zaświadczenia o samodzielności tego lokalu. Z załączonej do skargi umowy najmu lokalu należy wnioskować, że właścicielem budynku, w którym znajduje się przedmiotowy lokal jest gmina Ł. Nie zostało jednak w postępowaniu o wydanie zaświadczenia ustalone, czy istnieją unormowania lub umowne zobowiązania gminy, uprawniające skarżącą do domagania się od gminy zbycia na rzecz skarżącej lokalu, którego jest najemcą. Nic nie wiadomo, aby gmina przeznaczyła ten lokal do sprzedaży, a szczególności czy o zakup tego lokalu mogłaby ubiegać się skarżąca. Tymczasem, jeżeli M.G. nie przysługiwałoby roszczenie w stosunku do gminy o zbycie na jej rzecz lokalu, to zaświadczenie o samodzielności wynajmowanego lokalu byłoby dla skarżącej zbędne. Określona potrzeba nabiera cech interesu prawnego, gdy według obiektywnej oceny jej zaspokojenie możliwe jest z powołaniem się na normę prawną, wynikającą z konkretnych przepisów prawnych, które nakładają na organ powinność dokonania określonej czynności wobec osoby, wyznaczonej przez przedmiot danej sprawy jako zainteresowana określonym rozstrzygnięciem. Interes ten powinien być aktualny, realny i dotyczący konkretnie danej osoby, aby była ona stroną, np. postępowania w sprawie wydania zaświadczenia. Z powyższych względów Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, zwłaszcza art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. w związku z art. 217 § 2 pkt 2 i 218 § 2 k.p.a., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i dlatego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien w pierwszej kolejności zbadać interes prawny skarżącej w złożeniu wniosku o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu zajmowanego na podstawie umowy najmu a następnie, po ustaleniu że strona ten interes posiada, przeprowadzić stosowne postępowanie wyjaśniające, mające na celu ustalenie czy lokal 2b przy ul. P. w Ł. spełnia warunki samodzielnego lokalu w znaczeniu technicznym, funkcjonalnym i prawnym. P.Pij.