I SA/Wa 2361/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie: WSA Gabriela Nowak WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2011 r. sprawy ze skargi Polskiej Akademii Nauk na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] Minister Infrastruktury po rozpatrzeniu wniosku P. o ponowne rozpoznanie sprawy, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] grudnia 1953 r. nr [...] i orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] listopada 1952 r., nr [...] odmawiającego dotychczasowej właścicielce W. S. przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie sprawy. Nieruchomość [...] o powierzchni [...] m2, stanowiąca własność W. S. położona przy ul. [...], oznaczona nr hip. [...] (zaświadczenie Sądu Grodzkiego w W. z dnia 15 lutego 1949 r.) objęta została działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r., o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Wspomnieć należy, że jak wynika z materiałów inwentaryzacyjnych Biura Odbudowy Stolicy z lat 1945 -1946, nadesłanych przy piśmie Archiwum Państwowego [...] z dnia 13 września 2001 r., nr [...] na nieruchomości znajdował się budynek o trzech kondygnacjach murowany, mieszkalny w stanie bardzo dobrym. Z dniem wejścia w życie dekretu [...] grunt przedmiotowej nieruchomości przeszedł na własność gminy [...] , a następnie na własność Skarbu Państwa. W dniu 16 lutego 1949 r. W. S. złożyła w Zarządzie Miejskim [...] wniosek o przyznanie praw własności czasowej, a Prezydium Rady Narodowej W. orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] listopada 1952 r., nr [...] odmówiło dotychczasowej właścicielce przyznania prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości uzasadniając to przeznaczeniem terenu w planie zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo publiczne. Ministerstwo Gospodarki Komunalnej decyzją z dnia [...] grudnia 1953 r., nr [...] utrzymało w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] listopada 1952 r. W dniu 5 lipca 2001 r. do Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wpłynął wniosek T. S. i P. S. – spadkobierców byłej właścicielki o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] listopada 1952 r. oraz decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z [...] grudnia 1953 r.. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z [...] września 2002 r., nr [...] stwierdził nieważność decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] grudnia 1953 r., nr [...] i orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] listopada 1952 r., nr [...], a następnie decyzją z dnia [...] lutego 2003 r., nr [...] utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję. Na skutek wniesionej przez Instytut [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 września 2006 r., sygn. akt i SA/Wa 2104/04 uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lutego 2003 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] września 2002 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że użytkownikiem wieczystym nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie jest P., a nie Instytut [...] Akademia zaś nie brała udziału w postępowaniu o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] listopada 1952 r., co spowodowało naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jak również rozpoznając sprawę po wyroku w pierwszej instancji Minister Infrastruktury powołał się na treść art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, który przewiduje przyznanie prawa własności czasowej do gruntu jeśli korzystanie z gruntu da się pogodzić z jego przeznaczeniem według planu zabudowania. Organ zauważył, że postępowanie wyjaśniające wykazało, iż Archiwum Państwowe [...] nie posiada powojennego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który obejmowałby nieruchomość [...] położoną przy ul. [...] do dnia wydania badanej w trybie nadzoru decyzji organu II instancji to jest do dnia 18 grudnia 1953 r., a ponadto sprawdzono, że nie została ona również ujęta w ogłoszonych w Monitorze Polskim Obwieszczeniach o uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do dnia wydania tej decyzji. Skoro nieruchomość nie była objęta do dnia wydania decyzji ostatecznej powojennym planem zagospodarowania przestrzennego to organ I Instancji winien był w zakresie oceny czy zachodzi negatywna przesłanka umożliwiająca przyznanie prawa własności czasowej odnieść się do "Ogólnego Planu zabudowania m. st. Warszawy" zatwierdzonego przez Ministerstwo Robót Publicznych w dniu 11 sierpnia 1931 r., a wydanego na podstawie art. 23-28 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz. U. Nr 34, poz. 216 ze zm.). Minister Infrastruktury zauważył, że z pisma Archiwum Państwowego [...] z 2 lipca 1993 r., nr [...] wynika, że powołany plan przewidywał dla tej nieruchomości zabudowę luźną lub grupową o trzech kondygnacjach do wysokości 12 m z dopuszczeniem 30% powierzchni zabudowy. Z opisu budynków znajdujących się na posesji przy ul. [...] porządzonego w dniu 23 października 1948 r. przez Resort Techniczno – Budowlany Zarządu Miejskiego w [...] i sprawdzony w terenie w dniu 14 stycznia 1954 r. wynika, że w tym czasie na terenie przedmiotowej nieruchomości znajdował się frontowy 3 kondygnacyjny budynek murowany – biura. W budynku były czynne instalacje sieci miejskich: wodociąg, kanalizacja i elektryczność. Organ pierwszej instancji zauważył, że obwiązujący w dacie wydania decyzji dekretowych plan zagospodarowania przestrzennego nie był sprzeczny z istniejącym na gruncie sposobem zabudowy i nie wskazywał na co powołuje się w uzasadnieniu kwestionowanych decyzji na przeznaczenie gruntu pod użyteczność publiczną. Powyższe oznacza, że orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] listopada 1952 r. i utrzymująca je w mocy decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] grudnia 1953 r. zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisu art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, gdyż organy rozstrzygające sprawę z wniosku o przyznanie własności czasowej powinny były ustalić przeznaczenie nieruchomości na podstawie obowiązującego wówczas planu zagospodarowania przestrzennego i dokonać oceny czy korzystanie z nieruchomości przez jej dotychczasową właścicielkę da się pogodzić z jej przeznaczeniem określonym w planie. Nieprzeprowadzając stosownego postępowania organ I i II instancji rażąco naruszył art. 44, 75 ust. 1 i 2 oraz art. 92 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 marca 1928 r., o postępowaniu administracyjnem (Dz. U. Nr 36, poz. 341). Co wypełnia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa dając podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Ponadto Minister Infrastruktury stwierdził, że w badanej sprawie nie zaszły nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 1 2 Kpa bowiem okoliczność, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się w użytkowaniu wieczystym osób trzecich sama przez się nie oznacza, że decyzja administracyjna wydana na podstawie przepisów dekretu odmawiająca byłej właścicielce tych gruntów przyznania prawa własności czasowej wywołała nieodwracalne skutki prawne. Z akt sprawy wynikało bowiem, że użytkowanie wieczyste P. zostało potwierdzone decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r., nr [...], a zgodnie z orzecznictwem Sadu Najwyższego jeżeli skutki prawne decyzji administracyjnej mogą być zniesione w drodze postępowania administracyjnego to oznacza to, że nie mają charakteru nieodwracalnego. Wobec powyższego Minister Infrastruktury decyzją z [...] lipca 2008 r., nr [...] stwierdził nieważność decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z [...] grudnia 1953 r., nr [...] i orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] listopada 1952 r., nr [...]. Od decyzji tej P. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując, że użytkowanie wieczyste nieruchomości warszawskiej nabyła z mocy prawa na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości tak więc okoliczności te przesądzają o nieodwracalności skutków prawnych zaskarżonych decyzji. P. stwierdziła ponadto, że nie zgada się z twierdzeniem, iż przepis art. 2 ust. 1 zd. 2 cytowanej ustawy ustanawia negatywną przesłankę nabycia prawa użytkowania wieczystego przez państwowe osoby prawne. Rozpoznając zatem ponowne sprawę Minister Infrastruktury zauważył, że nieruchomość [...] położna przy ul. [...] na mocy decyzji Kierownika Wydziału Gospodarki Terenami Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] sierpnia 1967 r., nr [...] została przekazana w użytkowanie P. Aktualnie nieruchomość ta jest położona w obrębie [...] i stanowi część działki ewidencyjnej nr [...] będącej własnością komunalna oraz część działki ewidencyjnej nr [...] będącej własnością Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym P. Organ odwoławczy zauważył, że P. stała się użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości na podstawie art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, co zostało potwierdzone decyzją Wojewody [...] z [...] kwietnia 1997 r. nr [...]. Minister Infrastruktury powołał się na przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1990 r., nr 79, poz. 464 ze zm.), który stanowił, że nabycie użytkowania wieczystego gruntu nie narusza praw osób trzecich co oznacza, że zachowują swe prawa własnościowe osoby, którym odjęto własność decyzjami mającymi cechy nieważności czyli są to sytuacje w których Skarb Państwa nigdy nie nabył własności nieruchomości. Przepisy ww. ustawy takich przypadków nie obejmują, gdyż ustawa dotyczy nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa lub własnością Gminy. Organ odwoławczy podkreślił, że P. dysponuje obecnie przedmiotową nieruchomością i znajdującym się na niej budynkiem w związku z uzyskaniem prawa użytkowania wieczystego na podstawie ustawy o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Zatem przysługuje jej prawo rzeczowe ustanowione mocą decyzji administracyjnej, a nie na podstawie czynności cywilnoprawnej. Oznacza to, że obciążenie nieruchomości prawem rzeczowym nie wywołało nieodwracalnego skutku prawnego w rozumieniu art. 156 § 2 kpa, skoro odwrócenie tego skutku może nastąpić mocą decyzji organu administracji. Ponadto organ zaznaczył, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nie mogło naruszać praw osób trzecich. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Minister zaznaczył, że nie można zgodzić się z twierdzeniem wnioskodawcy, że zmiana skutków prawnych pozostaje poza kompetencją organów administracji i przesądza tym samym o ich nieodwracalności. Odnosząc się do argumentu P., że zarząd, którym legitymowała się skarżąca wygasł w dniu 5 grudnia 1990 r. a w to miejsce powstało użytkowanie wieczyste z mocy art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. organ stwierdził, że fakty te wywołały nieodwracalne skutki prawne w tym sensie, że przywrócenie poprzedniego stanu prawnego nie jest możliwe, bowiem powrót do stanu prawnego sprzed 5 grudnia 1990 r. wymagałby nowej normy ustawowej w związku z tym, nawet jeżeli orzeczenie administracyjne i utrzymująca je w mocy decyzja dotknięte były wadą nieważności stwierdzenie ich nieważności nie jest możliwe. Minister Infrastruktury zauważył, że skutki decyzji o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji i orzeczenia administracyjnego mają moc ex tunc, co stoi na przeszkodzie w przekształceniu się zarządu gruntem w prawo użytkowania wieczystego, w związku z tym pogląd skarżącego, że nie stwierdza się nieważności decyzji jeżeli wywołała ona nieodwracalne skutki prawne nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Za wadliwy organ uznał pogląd wnioskodawcy o nieodwracalności skutków prawnych nabytych z mocy art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r., skoro przepis art. 2 tej ustawy wprowadził dodatkowe ograniczenia w uwłaszczeniu w postaci nienaruszalności praw osób trzecich. Minister zaznaczył, że według tej zasady jeżeli przejęcie nieruchomości nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa to osoby prawne posiadające takie nieruchomości w zarządzie mogą korzystać z prawa uwłaszczenia i w tym przypadku powrót do stanu sprzed 5 grudnia 1990 r. nie wymaga zmiany normy ustawowej. Tym samym po stronie skarżącej nie mogło nastąpić przekształcenie zarządu gruntu w prawo użytkowania wieczystego z uwagi na istnienie praw majątkowych osób trzecich. Organ zaznaczył, że w sprawie nie występują nieodwracalne skutki prawne, których nie można byłoby odwrócić za pomocą aktów administracyjnych. Minister Infrastruktury podkreślił również, że wydanie decyzji o uwłaszczeniu P. z mocy prawa nie zostało poprzedzone ustaleniami czy decyzja ta nie naruszy praw osób trzecich. Organ ponownie rozpoznający sprawę zaznaczył, że poczynienie nakładów na przedmiotowej nieruchomości przez skarżącego nie należy do sfery nieodwracalnych skutków prawych o jakich mowa w art. 156 § 2 kpa. Dodał również, że niezasadny jest pogląd, iż roszczenia osób trzecich nie mają znaczenia. Art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. wprost ustanawia te uprawnienia jako przesłankę uwłaszczenia. Ponadto Minister Infrastruktury zaznaczył uzupełniająco, że zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. nr 19, poz. 147) ochrona nabywcy nieruchomości obejmuje jedynie prawa nabyte odpłatnie natomiast nabycie nieodpłatne nie może zostać ocenione jako powodujące nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 kpa. Wobec powyższego Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...]. Na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] lipca 2008 r. z powodu rażącego naruszenia art. 156 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego polegającego na stwierdzeniu nieważności decyzji mimo, iż wywołała ona nieodwracalne skutki prawne. W obszernym uzasadnieniu skarżąca zaznaczyła, że organ pierwszej i drugiej instancji niesłusznie uznał, że w omawianej sprawie nie znajduje zastosowania art. 156 § 2 Kpa. Tymczasem zdaniem skarżącego niemożliwe jest wydanie decyzji stwierdzającej nieważność orzeczeń dekretowych z uwagi na fakt, że decyzje te wywołały nieodwracalne skutki prawne. Skarżąca wyjaśniła, że nabyła z mocy prawa użytkowanie wieczyste przedmiotowej nieruchomości wraz z własnością znajdujących się na niej budynków na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości oraz w oparciu o przepisy ustawy z dnia 25 kwietnia 1997 r. o P. Skarżąca powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące nieodwracalnych skutków prawnych zauważyła, że w sprawie będącej przedmiotem skargi kluczowe znaczenie ma fakt, iż prawo użytkowania wieczystego nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...] zostało nabyte przez P. z mocy prawa, a nie na podstawie decyzji administracyjnej. Skarżąca podkreśliła, że nieruchomość została jej przekazana na podstawie decyzji Kierownika Wydziału Gospodarki Terenami Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] sierpnia 1967 r., nr [...], jednocześnie z dniem 5 grudnia 1990 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości powodując nabycie z mocy prawa użytkowania wieczystego nieruchomości przez P. Fakt nabycia z mocy prawa został potwierdzony przez Wojewodę [...] w deklaratoryjnej decyzji z dnia [...] kwietnia 1997 r., nr [...]. P. podkreśliła, że Minister Infrastruktury w sposób nieprawidłowy zinterpretował orzeczenia sądów administracyjnych dotyczące nabycia użytkowania wieczystego gruntów przez państwowe osoby prawne. Organ przyjął bowiem założenie, że sformułowanie "nie narusza praw osób trzecich" artykułu 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. ustanawia negatywną przesłankę nabycia omawianych praw przez państwowe osoby prawne. Skarżąca zaznaczyła, że nawet gdyby podzielić ten nieprawidłowy pogląd nie zmienia to faktu, że P. nabyła z mocy prawa użytkowanie wieczyste przedmiotowego gruntu wraz z własnością budynków na podstawie drugiego aktu prawnego, który Minister Infrastruktury w zupełności pominął przy rozpatrywaniu sprawy. P. powstała bowiem z przekształcenia z dawnej P. działającej na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 1960 r. Skarżąca podkreśliła, że gdyby uznać, że "dawna" P. nie nabyła omawianych praw na podstawie art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. należałoby stwierdzić, że zostały one uzyskane przez "obecną" akademię z mocy art. 110 ustawy z dnia 25 kwietnia 1997 r. o P. Zgodnie z tym przepisem grunty będące własnością Skarbu Państwa, które znajdują się w posiadaniu akademii na zasadach określonych w art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości staja się przedmiotem użytkowania wieczystego akademii, zaś budynki i urządzenia związane trwale z tymi gruntami staja się jej własnością. W szczególności skarżąca podkreśliła, że przepis ten nie ustanawia żadnych dodatkowych przesłanek nabycia ww. praw przez P. Uwłaszczenie dokonane na podstawie tego przepisu nie jest bowiem uzależnione od jakichkolwiek innych przesłanek niż posiadanie gruntu przez P. Wobec powyższego należy uznać, że pominięcie zwrotu "nie narusza praw osób trzecich" w ustawie o P. z dnia 25 kwietnia 1997 r. było świadomym zabiegiem ustawodawcy. Reasumując skarżąca podkreśliła, że niewątpliwym jest, iż P. nabyła prawo użytkowania wieczystego z mocy prawa. Tym samym okoliczność ta przesądza o nieodwracalności skutków prawnych decyzji odmawiających ustanowienia prawa własności czasowej. Stwierdzenie nieważności decyzji odmownych było zatem niedopuszczalne bowiem organy administracji nie mają kompetencji umożliwiających odwrócenie skutków prawnych wynikających z mocy prawa, bez interwencji ustawodawcy. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Poza sporem jest, że decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] grudnia 1953 r., nr [...] i utrzymane nią w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w [..] z dnia [..] listopada 1952 r., nr [...] zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy – zwanego dalej dekretem. Przepis art. 7 ust. 2 dekretu przewidywał bowiem, że Gmina miała obowiązek uwzględnienia wniosku o ustanowienie prawa własności czasowej, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela będącego osobą fizyczną dawało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania. Tymczasem z obowiązującego w dacie wydania kwestionowanych decyzji Ogólnego planu zabudowania [...], zatwierdzonego przez Ministerstwo Robót Publicznych w dniu [...] sierpnia 1931 r. wynika, że dla terenu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...] przewidziano zabudowę luźną lub grupową o 3 kondygnacjach do wys. 12 m z dopuszczeniem 30 % powierzchni zabudowy. Skoro więc plan zabudowania nie przewidywał żadnych ograniczeń w zakresie korzystania z przedmiotowego gruntu przez dotychczasowego właściciela, to Minister Infrastruktury prawidłowo uznał, że rażąco naruszają przepis art. 7 ust. 2 dekretu decyzje odmawiające W. S. przyznania prawa własności czasowej, w których organy nie oceniły, czy obowiązujący plan zabudowania stoi na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku. Zadem ze zgromadzonych w sprawie dowodów nie potwierdza, aby plan zabudowania z 1931 r. przewidywał dla przedmiotowego terenu przeznaczenie pod budownictwo publiczne, jak uzasadniły to organy rozpoznające wniosek dekretowy. Rację należało też przyznać Ministrowi Infrastruktury, że w niniejszej sprawie były podstawy aby stwierdzić nieważność decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] grudnia 1953 r., nr [...] i utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] listopada 1952 r., nr [...]. Trafne jest stanowisko organu nadzoru, że w niniejszej sprawie brak dowodu na to, że kwestionowane decyzje Ministra Gospodarki Komunalnej i Prezydium Rady Narodowej w W. wywołały nieodwracalne skutki prawne, o których mowa w art. 156 § 2 Kpa. Takiego skutku nie wywołało przede wszystkim stwierdzone decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 1997 r., nr [...] nabycie przez P. na podstawie art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości z mocy samego prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego do gruntu przy ul. [...]. Sąd zwraca uwagę, że zdarzenie to (uwłaszczenie) nie było skutkiem wydania decyzji odmawiających przyznania prawa własności czasowej, lecz skutkiem uzyskania przed dniem 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu do przedmiotowego gruntu przez państwową osobę prawną. Istotne jest też to, że ostateczna decyzja uwłaszczeniowa może podlegać weryfikacji przez organ administracji w postępowaniu administracyjnym, a zatem dla Ministra Infrastruktury skutki tej decyzji nie miały charakteru nieodwracalnego. Nie można się również zgodzić ze skarżącą, że nieodwracalny skutek prawny wynika z nabycia przez P. z mocy prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu na podstawie przepisu art. 110 ustawy z dnia 25 kwietnia 1997 r. o Polskiej Akademii Nauk (Dz. U. Nr 756, poz. 469 ze zm.). Skarżąca nie przedstawiła bowiem żadnego dowodu (dokumentu), z którego wynikałoby nabycie gruntu przy ul. [...] o pow. [...] m2 w oparciu o ten przepis. Poza tym skoro [...] legitymuje się użytkowaniem wieczystym nabytym z mocy prawa w dniu 5 grudnia 1990 r. na mocy decyzji administracyjnej, to trudno uznać za zasadne twierdzenia skarżącej, że ten sam grunt został po raz drugi obciążony z mocy prawa użytkowaniem wieczystym, powstałym później, tj. w dniu 15 października 1997 r. (w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 25 kwietnia 1997 r. o PAN). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.