II SA/Bd 167/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi spółki P. z siedzibą we W. na postanowienie Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przekazania pisma według właściwości 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. Starosta L. decyzją z dnia [...] na wniosek inwestora F. H. E.-I. S. O. z siedzibą w D. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę magazynu chłodni, na działce nr [...] przy ul. [...] w D. Pismem z dnia 12.10.2010 r. skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) w L. "P." sp. z o.o. z siedzibą we W. poinformowała, że realizowana budowa magazynu chłodni jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym PINB w L. w dniu 25.10.2010 r. dokonał kontroli budowy. Wykazała ona, iż roboty budowlane realizowane są zgodnie z projektem budowlanym i warunkami zawartymi w pozwoleniu na budowę. O powyższych ustaleniach powiatowy organ nadzoru budowlanego powiadomił "P." sp. z o.o. pismem z dnia 27.10.2010 r., jednocześnie informując, że organem właściwym do wyjaśnienia niezgodności realizowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest Burmistrz Miasta i Gminy D. "P." sp. z o.o. kolejnym pismem z dnia 3.11.2010 r. wystąpiła do powiatowego organu nadzoru budowlanego o wyjaśnienie zgodności budowy rzeczonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na powyższe postanowieniem z dnia [...] PINB w L. przekazał Burmistrzowi Miasta i Gminy D. w/w pisma spółki z dnia 12.10.2010 r. oraz 3.11.2010 r. w sprawie, zdaniem wnioskodawców, niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego realizowanej inwestycji przez F. H. E.-I. S. O. polegającej na budowie magazynu chłodni na działce nr [...] położonej w D., przy ul. [...] do załatwienia zgodnie z właściwością. W uzasadnieniu organ wywodził, że w w/w pismach poddawana była w wątpliwość zgodność lokalizacji obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto podnoszona była sprawa zakłócania pracy istniejących siłowni wiatrowych, wybudowanych po uchwaleniu planu oraz przez budowany obecnie budynek magazynu chłodni. W związku z tym, że sprawa dotyczy ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru wielofunkcyjnego przy ul. [...] w D., właściwym organem w tej sprawie jest Burmistrz Miasta i Gminy D. Wydał on inwestorowi stosowne wypisy i wyrysy z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również inne dokumenty potwierdzające zgodność planowanej inwestycji z w/w planem. Natomiast sprawy dotyczące realizacji przedmiotowego magazynu chłodni w zakresie zgodności prowadzonych robót budowlanych z projektem budowlanym oraz warunkami pozwolenia na budowę zostały rozpatrzone przez tutejszy inspektorat. Nie stwierdzono nieprawidłowości w realizacji w/w inwestycji. Od powyższego postanowienia zażalenie wniosła "P." sp. z o.o. żądając jego uchylenia. Postanowieniem z dnia [...] Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wywodził, że działanie powiatowego organu nadzoru budowlanego należy uznać za właściwe i zgodne z przepisami prawa, tj. art. 15, art. 20 i art. 60 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organem właściwym do rozpatrywania zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (a w przypadku jego braku z decyzją o warunkach zabudowy) jest właściwy terenowo organ gminny, co wynika z cytowanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przepisach Prawa budowlanego, brak przywołanego w zażaleniu art. 81 a ust. 1 pkt 1 lit. a (jest tylko art. 81 a ust. 1 pkt 1 - brak dalszych ppkt), natomiast art. 81 a ust. 1 pkt 2 lit. a, wskazuje na uprawnienia organ nadzoru budowlanego do przeprowadzenia kontroli budowy - powiatowy organ nadzoru budowlanego dokonał takiej kontroli i stwierdził, iż budowa realizowana jest zgodnie z projektem budowlanym i ustaleniami decyzji o pozwoleniu na budowę. Art. 82 ust. 1 odnosi się tylko do właściwości organu administracji architektoniczno-budowlanej, a nie uprawnień i obowiązków organu nadzoru budowlanego. Właściwości powiatowego organu nadzoru budowlanego określa art. 83 ust. 1, brak w tym artykule przepisu uprawniającego do badania zgodności budowy (inwestycji) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - ma tylko uprawnienia do badania takiej zgodności z decyzją o pozwoleniu na budowę, co powiatowy organ nadzoru budowlanego w przedmiotowej sprawie wykorzystał. Art. 84 ust. 1 dotyczy zadań organów nadzoru budowlanego, w tym pkt 1 odnosi do kontroli przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego - powiatowy organ nadzoru budowlanego dokonał takiej kontroli budowy i uchybień nie stwierdził oraz pkt 2 odnoszący się kontroli działania organów administracji architektoniczno-budowlanej - w związku z art. 84 b ust. 1 powiatowy organ nadzoru budowlanego takich uprawnień nie posiada, dotyczy to także art. 84a ust. 2 pkt 1. PINB w L. nie był zatem organem właściwym do zbadania zgodności rzeczonej budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i właściwie przekazał sprawę do innego organu, właściwego do rozpatrzenia sprawy. Od powyższego postanowienia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożyła "P." sp. z o.o. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego, a to art. 15, art. 20 i art. 60 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie, iż na podstawie w/w przepisów do właściwości rzeczowej Burmistrza Miasta i Gminy w D. należy wyjaśnianie i interpretacja planów zagospodarowania przestrzennego przyjętych dla poszczególnych obszarów Miasta i Gminy D. dodatkowo z pominięciem okoliczności, iż celem wniosku spółki w istocie nie było uzyskanie jakiegokolwiek wyjaśnienia w tym przedmiocie, a doprowadzenie do interwencji organów nadzoru budowlanego, w opisanym przypadku rażącego naruszenia prawa przez Starostę Powiatowego w L. przy udzielaniu pozwoleń na budowę F. H. E.-l. S. O.; 2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a zwłaszcza art. 7-9 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz dowolną ocenę interesu prawnego skarżącej. W uzasadnieniu skargi skarżąca wywodziła, że wniosek z dnia 3.11.2010 r. miał na celu zainteresowanie organów nadzoru budowlanego nieprawidłowościami połączonymi z rażącym naruszeniem prawa powiatowych organów architektury i budownictwa oraz nadzoru budowlanego w L. Wydział Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w L. udzielając pozwoleń na budowę F. H. E.-l. S. O. w sposób niedopuszczalny, bo w sposób niezgodny z jej zapisami, stosował uchwałę Nr V/33/03 z dnia 28 kwietnia 2003 r. Rady Miasta D. zatwierdzającą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, czym naruszał art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, jak również art. 34 ust. 3, oraz art. 32 ust. 1 pkt 1 tej ustawy oraz przepisy postępowania administracyjnego. Ponieważ wg informacji uzyskanych z powiatowego Wydziału Architektury i Budownictwa w L., kwestie interpretacji ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rozstrzygał na korzyść F. H. E.-I. S. O. Burmistrz Miasta i Gminy D. na etapie udzielania pozwolenia na budowę, wydawało się właściwym zwrócenie się do PINB w L. o stanowisko w tej sprawie. Oczekiwano tą drogą, że zgromadzi on w sprawie materiał wyjaśniający i jako organ nie uprawniony do kontroli decyzji Starosty Powiatowego na zasadzie art. 65 §1 k.p.a. przekaże sprawę do organu nadrzędnego, czyli do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (WINB), zgodnie z dyspozycją art. 84 b ust. 1 u.p.b. Skarżąca była zaskoczona zakwalifikowaniem sygnalizacji jako sprawy o wyjaśnienie zapisów planu, zwłaszcza w kontekście oceny o niedopuszczalności udziału burmistrza w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę dla F. H. E.-l. S. O. zawartej w piśmie do organu I instancji. Żaden z przywołanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przepisów u.p.z.p. nie stanowi, że wójt/burmistrz jest na etapie udzielania pozwolenia na budowę organem upoważnionym do interpretacji uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego. I tak: art. 15 stanowi, że wójt/ burmistrz ...sporządza projekt planu miejscowego; art. 20 stanowi, że.... plan miejscowy uchwala Rada Gminy; art. 60 jest zaś całkowicie błędnie zastosowany, gdyż stanowi, że wójt/burmistrz wydaje decyzję o warunkach zabudowy, o której to decyzji w wypadku istnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być i nie było żadnej mowy. Tak oczywisty brak należytego przyporządkowania przepisów ustawy, zwłaszcza że nie sposób w tym przypadku wskazywać na ich niejasność oraz stwierdzenie w dalszej części uzasadnienia zaskarżonego postanowienia cyt. "W przepisach u.p.b. brak przywołanego w zażaleniu (pismo z 24.11.2010 r.) art. 81 a ust. 1 pkt. 1 lit a (jest tylko art. 81 a ust. 1 pkt 1 - brak dalszych ppkt)" odebrano co najmniej jako niedopuszczalny wyraz lekceważenia słusznych praw, co jednocześnie stanowi rażący przykład łamania zasad ogólnych k.p.a. Wszak w swoim piśmie spółka zawarła cyt. "jak należy interpretować art. 81 a w szczególności zapis zawarty w ust. 1 pkt 1 lit. a) w powiązaniu". Otóż nie budzi najmniejszych wątpliwości, że art. 81 ust. 1 pkt. 1 lit. a) u.p.b. istnieje i jego stosowanie przez organy nadzoru budowlanego w sposób bezpośredni związany jest z zawiadomieniem spółki. Wspomniany art. 81 wymieniany był również wielokrotnie w pismach do PINB załączonych do zażalenia, tak że jeżeli organ II instancji miał problemy z rozróżnieniem przywołanego art. 81 (a w szczególności....) i art. 81 a (do którego się obszernie ustosunkował), mógł to łatwo sprawdzić w pismach wcześniejszych. Reasumując, tak w u.p.z.p. jak również w żadnych innych, znanych przepisach prawa ustawodawca nie upoważnia wójta/burmistrza do interpretacji uchwalonych i obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Rola i zadania wójta/burmistrza w u.p.b. w kontekście zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego zostały ustalone przez ustawodawcę jedynie w art. 49 b ust. 2 pkt 3 (samowola budowlana) oraz w art. 71 ust. 2 pkt 4 (zmiana sposobu użytkowania), a contrario jeżeli w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ustawodawca nie przewidział dla wójta/burmistrza żadnej roli, a w szczególności nie upoważnił go do interpretowania uchwalonych i obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie jest dopuszczalne jakiekolwiek rozszerzanie jego uprawnień. Takie postępowanie narusza zasadę działania organów na podstawie przepisów prawa określoną w art. 6 k.p.a. Wnosząc zażalenie na postanowienie PINB w L. spółka liczyła na zainteresowanie WINB zauważonymi nieprawidłowościami w działaniu organów powiatowych w tym starostwie. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja (postanowienie) może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W celu należytego wyjaśnienia sprawy należy zacytować i odnieść się do kolejnych przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623), zwane dalej pr.bud. Zgodnie z art. 80 cyt. ustawy zadania administracji architektoniczno-budowlanej wykonują starosta, wojewoda i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Z kolei zadania nadzoru budowlanego wykonują powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego jako kierownika wojewódzkiego nadzoru budowlanego, wchodzącego w skład zespolonej administracji wojewódzkiej i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. W myśl art. 81 ust. 1 i 4 pr.bud.: 1. Do podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego należy: 1) nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności: a) zgodności zagospodarowania terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska, b) warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozwiązaniach przyjętych w projektach budowlanych, przy wykonywaniu robót budowlanych oraz utrzymywaniu obiektów budowlanych, c) zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej, d) właściwego wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, e) stosowania wyrobów budowlanych; 2) wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach określonych ustawą. 4. Organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego przy wykonywaniu obowiązków określonych przepisami prawa budowlanego mogą dokonywać czynności kontrolnych. Protokolarne ustalenia dokonane w toku tych czynności stanowią podstawę do wydania decyzji oraz podejmowania innych środków przewidzianych w przepisach prawa budowlanego. Ustawodawca nie różnicuje w omawianym przepisie obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, gdyż zostały tu określone wszystkie kompetencje organów administracji publicznej funkcjonujących w obszarze prawa budowlanego, zróżnicowanie takie następuje w następnych artykułach. Zadania te realizowane są w sposób zróżnicowany przez poszczególne organy, o czym przesądzają przepisy regulujące ich właściwość rzeczową - art. 82 i art. 83. Sam przepis art. 81 nie może zatem stanowić podstawy dla określenia kompetencji organów nadzoru budowanego. Zgodnie z art. 82 ust. 1 i 2 pr.bud. do właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej należą sprawy określone w ustawie i niezastrzeżone do właściwości innych organów, a organem administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji jest co do zasady starosta. Przepis ten jest przepisem kompetencyjnym określającym właściwość rzeczową organów administracji architektoniczno-budowlanej (starostów i wojewodów), przy czym ustawodawca zdecydował się na przyjęcie zasady, że właściwym organem w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego jest organ administracji architektoniczno-budowlanej, chyba że ustawa stanowi inaczej. Oznacza to, że kompetencje organów nadzoru budowlanego muszą być wprost w ustawie określone, a nie dorozumiane na podstawie ich charakteru. Z kolei w art. 83 pr.bud. w ust. 1 enumeratywnie wymieniono sprawy, w których właściwy jest powiatowy inspektor nadzoru budowlanego. Określa on właściwość organów nadzoru budowlanego, statuując przy tym dwie zasady: 1) do właściwości organów nadzoru budowlanego należą wyłącznie zadania i kompetencje określone w omawianym przepisie i wyliczenie tu zawarte stanowi listę zamkniętą (a więc odmiennie niż w przypadku organów administracji architektoniczno-budowlanej, do właściwości których należą wszystkie sprawy niezastrzeżone ustawą do kompetencji innych organów), 2) podobnie jak w przypadku organów administracji architektoniczno-budowlanej została określona właściwość rzeczowa i instancyjna, tzn. organem I instancji jest, co do zasady, powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, a wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego pełni taką funkcję tylko w sprawach wyraźnie ustawowo określonych. Kompetencje organów nadzoru budowlanego sprowadzają się w zasadzie do działań z zakresu inspekcji i kontroli tak w zakresie prawidłowości przebiegu procesu budowlanego, jak i utrzymania obiektów budowlanych. Zgodnie z art. 84 ust. 1 pr.bud. do zadań organów nadzoru budowlanego należy m.in. kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego oraz kontrola działania organów administracji architektoniczno-budowlanej. W literaturze wskazuje się, że kontrola stosowania prawa budowlanego, o której mowa w art. 84, dotyczy procesów wydawania przez organy architektoniczno-budowlane aktów konkretno-indywidualnych określających prawa i obowiązki jednostek (tak: A Plucińska-Filipowicz (w:) Prawo budowlane. Komentarz. pod red. Z. Niewiadomskiego. CH. Beck 2006. s. 739). Uszczegółowienie tej regulacji znajduje się w art. 84a przywołanej ustawy. Zgodnie z ust. 1 pkt 1 kontrola stosowania prawa obejmuje kontrolę zgodności wykonywanych robót budowlanych z przepisami budowlanymi, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. Z kolei jak stanowi ust. 2 tego przepisu, organy nadzoru budowlanego kontrolując stosowanie przepisów prawa budowlanego: 1/ kontrolują prawidłowość postępowania administracyjnego przed organami architektoniczno-budowlanymi oraz wydawanie w jego toku decyzji i postanowień; 2/ sprawdzają wykonywanie obowiązków wynikających z decyzji i postanowień wydanych na podstawie przepisów prawa budowlanego. Działania określone w art. 84a są więc działaniami związanymi z przeprowadzeniem kontroli prawidłowości procesu budowlanego. Kontrola określona w art. 84a ust. 2 pkt 1 wiąże się z oceną i kontrolą organów architektoniczno-budowlanych, która nie musi bezpośrednio dotyczyć tych organów, ale może być prowadzona przykładowo przy okazji kontroli legalności wykonywania robót budowlanych i zgodności ich wykonania z zatwierdzonym projektem budowlanym. Podkreśla się jednakże, iż w przypadku wystąpienia nieprawidłowości w powyższych postępowaniach dalsze działania w tym względzie prowadzone są przez właściwe organy architektoniczno-budowlane (ibidem s. 746-747). Wskazane uprawnienia organów nadzoru budowlanego stanową zatem uprawnienia ściśle kontrolne. Ustalenia podczas prowadzonej kontroli organu architektoniczno-budowlanego nie może zaś stanowić podstawy do ingerencji - w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego - w treść praw i obowiązków ustalonych ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Organy nadzoru budowlanego, w przypadku wydania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, nie mają kompetencji do zmiany elementów materialnoprawnych tych decyzji. Ich wzruszenie może odbywać się poprzez stosowne działania odpowiednich organów architektoniczno-budowanych, przy zastosowaniu jednego z nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji. W takiej sytuacji, jeżeli w ramach kontroli, organy nadzoru budowlanego stwierdzą naruszenia prawa przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, muszą w przypisanym trybie zawiadomić o tym właściwy organ architektoniczno-budowlany (art. 84b ust. 3 ustawy) - vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 kwietnia 2009 r., II SA/Wr 54/09. Zgodnie z art. 84b ust. 1-3 pr.bud.: 1. Kontrolę działalności organów administracji architektoniczno-budowlanej wykonują Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego oraz wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego, który wykonuje tę kontrolę w stosunku do starosty. 2. Organy nadzoru budowlanego, w wyniku kontroli działania organów administracji architektoniczno-budowlanej, mogą kierować do właściwych organów zalecenia pokontrolne, z wyznaczeniem terminu ich wykonania. O wykonaniu zaleceń oraz o innych działaniach podjętych w związku z ujawnionymi nieprawidłowościami organy te zawiadamiają niezwłocznie właściwe organy nadzoru budowlanego. 3. W przypadku ustalenia przez organy nadzoru budowlanego, że zachodzą okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania albo stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej wznawia lub wszczyna z urzędu postępowanie. Przedmiotem kontroli powinno być przede wszystkim wykonywanie przez organy administracji architektoniczno-budowlanej zadań ustawowych, określonych przepisami komentowanej ustawy, w tym m.in. w zakresie dokonania sprawdzenia: kompletności wniosku inwestora o wydanie pozwolenia na budowę (zob. art. 32 i art. 33), kompletności projektu budowlanego przedkładanego do zatwierdzenia w pozwoleniu na budowę (lub odrębnie) oraz jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (vide: Prawo budowlane. Komentarz (do art. 84b) pod red. prof. zw. dr hab. Zygmunta Niewiadomskiego, Wydawnictwo: C.H.Beck, Wydanie: 3, 2009 r.). Przekładając powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca spółka wywodziła, iż pozwolenie na budowę wydane przez Starostę L. jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W takiej sytuacji PINB winien przekazać sprawę zgodnie z właściwością do WINB, który stosownie do art. 84b ust. 1 pr.bud. wykonuje kontrolę w stosunku do starosty. Należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, iż w żadnych przepisach prawa ustawodawca nie upoważnia wójta lub burmistrza do interpretacji uchwalonych i obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W szczególności nie wynika takie uprawnienie z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717) ani z ustawy Prawo budowlane. Tym samym organy dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu, który miał wpływ na rozstrzygnięcie. Naruszenie przepisów prawa procesowego dotyczyło art. 7 i art. 8 k.p.a. Natomiast nie doszło, wbrew twierdzeniom skarżącej do naruszenia art. 9 i art. 80 k.p.a., albowiem nawet z uzasadnienia skargi nie wynika, w jaki sposób organy miały to uczynić. Niewątpliwie skarżąca była należycie informowana o okolicznościach faktycznych i prawnych. Stan faktyczny był w sprawie niesporny, zatem nie było wątpliwości związanych z kwestiami dowodowymi (art. 80 k.p.a.), a jedynie organy w nieprawidłowy sposób oceniły tenże stan faktyczny, co spowodowało konieczność uchylenia postanowień. Ponowne rozpoznanie sprawy winno nastąpić z uwzględnieniem poczynionych przez Sąd uwag. Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art. 152 cyt. ustawy Sąd określił, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości.