II SA/Gd 806/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. J. na zarządzenie pokontrolne Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 12 sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie obniżenia emisji hałasu oddala skargę. Zarządzeniem pokontrolnym z dnia 12 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w G., działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2007r. Nr 44, poz. 287 z późn. zm.), dalej jako U.i.o.s. i w oparciu o wyniki kontroli przeprowadzonej w dniach 6 i 10 sierpnia 2010 r. w przedsiębiorstwie M. J. przy ul. [...], [...] W. zarządził podjęcie działań mających na celu obniżenie emisji hałasu z terenu przedsiębiorstwa do warunków wymaganych przepisami, niezwłocznie od dnia otrzymania zarządzenia. W uzasadnieniu zarządzenia stwierdzono, że przeprowadzona kontrola wykazała nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. Podczas analizy pomiaru hałasu stwierdzono, że równoważny poziom hałasu w porze dziennej dla 8 najniekorzystniejszych godzin pracy instalacji wynosił ŁAeq = 58,2 dB i przekraczał dopuszczalny poziom hałasu o 3,2 lub 8,2 dB w zależności od charakteru terenu chronionego. Skarżący pismem z dnia 20 sierpnia 2010 r. poinformował organ o wykonaniu działań obniżających poziom hałasu. Jednocześnie pismem z dnia 20 sierpnia 2010 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w zarządzeniu pokontrolnym z dnia 12 sierpnia 2010 r., kwestionując zasadność tego zarządzenia. Zdaniem skarżącego pomiar hałasu został przeprowadzony wadliwie, gdyż objął kilkadziesiąt minut zamiast następujących po sobie ośmiu godzin. Wyjaśnił, że prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest zapewnienie rozrywki i rekreacji klientom w salonie gier, który położony jest w miejscowości nadmorskiej, jaką jest B. Zdaniem skarżącego wypoczywający bez względu na pogodę korzystają z salonu w godzinach od 16.00 do 22.00, a w piątki i soboty od godziny 18.00. W tych okolicznościach pomiar przeprowadzony przez organ w piątek około godziny 20.00 (w porze największego ruchu) nie odzwierciedla rzeczywistego poziomu hałasu emitowanego przez lokal skarżącego. Organ nie wziął również pod uwagę, iż na natężenie hałasu składał się również hałas emitowany przez drogę, przy której położony jest lokal, porównywalny do tego jaki emitują maszyny w lokalu skarżącego. Zdaniem skarżącego pomiar hałasu został przeprowadzony wadliwie, co winno skutkować uchyleniem zarządzenia. Wobec braku odpowiedzi Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w G. na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa M. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się uchylenia zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego w całości jako naruszającego prawo. Skarżący powołał się na treść Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. z którego wynika, że określony w rozporządzeniu poziom hałasu odnosi się do 8 najmniej korzystnych godzin kolejno po sobie następujących. Tymczasem w przedmiotowej sprawie pomiar dotyczył kilkudziesięciu minut zaledwie, więc jest nieprawidłowy. Tym bardziej, że został przeprowadzony w godzinie najintensywniejszego ruchu i nie uwzględniał hałasu emitowanego przez pobliską ulicę. Dodał, że kwestionując prawidłowość pomiaru wniósł również o jego ponowne przeprowadzenie, co nie zostało uwzględnione. Skarżący podtrzymał skargę w piśmie z dnia 9 lutego 2011 r. W odpowiedzi Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w G. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Organ wyjaśnił, że referencyjna metodyka prowadzenia pomiarów hałasu została określona w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz.U. nr 206, poz. 1291). Procedury prowadzenia pomiarów hałasu zostały opisane szczegółowo w załączniki nr [...]. Pomiary hałasu wykonuje się dokonując rejestracji hałasu w sposób ciągły w czasie odniesienia T lub dokonując rejestracji elementarnych próbek hałasu w czasie odniesienia T (metoda próbkowania). Metoda próbkowania (metoda pomiarów elementarnych), nie wymaga wykonywania pomiarów w czasie 8 godzin, a jedynie odniesienia się do 8 godzin przy obliczaniu równoważnego poziomu dźwięku w środowisku, zatem jego zarzuty o nieprawidłowości pomiaru są niezasadne. Organ wyjaśnił, że pomiar hałasów prowadzi się w ciągu krótkich okresów a zakłócenia akustyczne (hałas emitowany z pobliskiej drogi) eliminowane są za pomocą funkcji pauzowania (przerywania w razie zakłócenia sygnału). Wynikowy równoważny poziom hałasu w środowisku uwzględnia wpływ tła akustycznego, na które składają się wszystkie dźwięki występujące w środowisku poza hałasem powodowanym przez mierzone źródło. Ustalenia powyższe czynią zarzuty skarżącego w tym przedmiocie bezzasadnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta, co do zasady, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl natomiast art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale powinien także wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. W niniejszej sprawie zaskarżone zostało zarządzenie pokontrolne wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 U.i.p.s. Organ wskazał jako podstawę wydania zarządzenia art. 112, art. 144 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006r., nr 129, poz. 902 ze zm.) dalej jako U.p.o.s. oraz rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120 poz. 826). Kompetencje Inspekcji Ochrony Środowiska określa art. 2 ust. 1 U.i.o.s. Do zadań Inspekcji Ochrony Środowiska należy między innymi kontrola przestrzegania przepisów o ochronie środowiska i racjonalnym użytkowaniu zasobów przyrody, kontrola przestrzegania decyzji ustalających warunki korzystania ze środowiska oraz zakresu, częstotliwości i sposobu prowadzenia pomiarów wielkości emisji, kontrola eksploatacji instalacji i urządzeń chroniących środowisko przed zanieczyszczeniem, podejmowanie decyzji wstrzymujących działalność prowadzoną z naruszeniem wymagań związanych z ochroną środowiska lub naruszeniem warunków korzystania ze środowiska, a także wykonywanie innych zadań określonych odrębnymi przepisami. Przy wykonywaniu kontroli przestrzegania wymagań ochrony środowiska inspektor uprawniony jest między innymi do wstępu na teren nieruchomości, pobierania próbek, przeprowadzania niezbędnych badań lub wykonywania innych czynności kontrolnych w celu ustalenia na terenie kontrolowanej nieruchomości, w obiekcie lub jego części, stanu środowiska oraz oceny tego stanu w świetle przepisów o ochronie środowiska, a także indywidualnie określonych w decyzjach administracyjnych warunków wykonywania działalności wpływającej na środowisko, oceny sposobu eksploatacji instalacji lub urządzeń, w tym środków transportu, oceny stosowanych technologii i rozwiązań technicznych, żądania pisemnych lub ustnych informacji oraz wzywania i przesłuchiwania osób w zakresie niezbędnym dla ustalenia stanu faktycznego, żądania okazania dokumentów i udostępnienia wszelkich danych mających związek z problematyką kontroli, oceny sposobu wykonywania pomiarów emisji, ilości pobranej wody oraz odprowadzanych ścieków przez jednostkę prowadzącą pomiary, w tym poprawności sposobu pobierania i analizy próbek. Stosownie do art. 12 ust. 1 U.i.o.s., na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może: 1) wydać zarządzenie pokontrolne skierowane do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej; 2) wydać na podstawie odrębnych przepisów decyzję administracyjną; 3) wszcząć egzekucję, jeżeli obowiązek wynika z mocy prawa lub decyzji administracyjnej. Z ust. 2 tegoż artykułu wynika natomiast, że kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń. Stosownie do art. 112 U.p.o.s. ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie; zmniejszanie poziomu hałasu, co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 113 U.p.o.s. Minister Środowiska wydał rozporządzenie z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku określając w załączniku do tego aktu dopuszczalny poziom hałasu w środowisku na terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, terenach zabudowy zagrodowej, terenach rekreacyjno – wypoczynkowych i terenach mieszkaniowo usługowych na 55 dB – LAeq przedział czasu odniesienia równy 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym. Z kolei sposób pomiaru natężenia hałasu uregulowany został rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości i emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz.U. z 2008 r. Nr 206 poz. 1291). W § 10 ust. 1 rozporządzenia wskazano, że okresowe pomiary hałasu w środowisku, który jest wyrażony wskaźnikami hałasu mającymi zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska (LAeq D i LAeq N) prowadzi się dla zakładu, na którego terenie eksploatowane są instalacje lub urządzenia emitujące hałas, dla którego zostało wydane pozwolenie na emitowanie hałasu do środowiska lub decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu. W ust. 3 cytowanego przepisu wskazano, że okresowe pomiary hałasu w środowisku, w tym hałasu impulsowego, prowadzi się raz na dwa lata, z uwzględnieniem specyfiki pracy źródeł hałasu; w przypadku źródeł pracujących sezonowo pomiary hałasu przeprowadza się w tym okresie. Zgodnie natomiast z § 11 ust. 2 rozporządzenia metodyka referencyjna wykonania okresowych pomiarów hałasu w środowisku, o których mowa w § 10, pochodzącego od instalacji lub urządzeń, z wyjątkiem hałasu impulsowego, jest określona w załączniku nr 6 do rozporządzenia w którym, w pkt B pdpkt 2 wskazano, że punkty pomiarowe należy lokalizować na terenach objętych ochroną przed hałasem w ten sposób, aby przeprowadzone w ich pomiary pozwoliły na ustalenia miejsca o największym oddziaływaniu źródeł hałasu. Sam pomiar hałasu wykonuje się dokonując rejestracji hałasu w sposób ciągły w czasie odniesienia T lub dokonując rejestracji elementarnych próbek hałasu w czasie odniesienia T (metoda próbkowania). Powyższe przepisy przywołane w zaskarżonym zarządzeniu regulują dopuszczalne normy hałasu w miejscach publicznych, procedurę kontroli przestrzegania tych norm, szczegółowe metody kontroli oraz sposób reakcji organu w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości. Wbrew twierdzeniu M. J. zawartemu w skardze zastosowana przez organ metoda pomiaru hałasu (metoda próbkowania) jest metodą prawidłową i nie wymaga dokonywania pomiaru ciągłego, trwającego nieprzerwanie 8 godzin. Pomiar może ograniczyć się do pobrania "próbek" hałasu również w okresie największego natężenia. Tak właśnie postąpił organ w przedmiotowej sprawie. Tym samym Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości organu w zakresie wyboru metody pomiaru. Podkreślenia wymaga fakt, że wybór metody pomiaru hałasu nie jest uzależniony od dobrej, czy złej woli organu, lecz tak samo jak czynności kontrolne jest podejmowany na podstawie obowiązujących przepisów, które nie pozostawiają organom miejsca na dowolność. Brak zatem podstaw do uchylenia zarządzenia pokontrolnego w przedmiotowej sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę jako bezzasadną oddalił.