II SA/Gl 56/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska,, Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant referent Joanna Wita, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2011 r. sprawy ze skargi H. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia w sprawie samodzielności lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie w punkcie 1, a w pozostałej części skargę oddala; 2. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w punkcie 1 do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. D. B. i H. B. pismem z dnia [...] roku skierowanym do Prezydenta Miasta B. wnieśli o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali zlokalizowanych w budynku przy ul. [...] w B. o następującej, wskazanej przez nich treści : - "lokal mieszkalny nr [...] i lokal użytkowy nr [...] spełniają wymogi samodzielnych lokali, w świetle art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, - lokale nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] nie spełniają wymogów samodzielnych lokali, w świetle art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, - garaż znajdujący się na podwórku nie jest położony na działce należącej do budynku gdyż nie podjęto do chwili obecnej uchwały o przyłączeniu tej działki do budynku". Postanowieniem z dnia [...] roku Prezydent Miasta B. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści, wskazując w podstawie prawnej postanowienia art. 219 kpa. W uzasadnieniu organ podał, iż wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawców nie znajduje podstaw prawnych, bowiem w obrocie prawnym funkcjonuje zaświadczenie z dnia [...] roku wydane dla tych samych lokali i sporządzone w oparciu o inwentaryzację na której opiera się żądanie wnioskodawców. Zdaniem organu wnioskodawcy występujący o zaświadczenie o treści odmiennej od danych posiadanych przez organ winni przedstawić właściwą i aktualną dokumentację. W związku z faktem, że wnioskodawcy – pomimo wezwania – odmówili przedstawienia aktualnej inwentaryzacji, organ nie mógł wydać żądanego zaświadczenia. Na powyższe postanowienie zażalenie wnieśli D. B. i H. B. ( właściciele lokalu nr [...] ). Twierdzili w nim, że organ I instancji dysponuje dokumentacją wystarczającą do wydania żądnego zaświadczenia, wnieśli o ukaranie osoby, która wydała postanowienie, a nie zaświadczenie o żądanej treści oraz o przyznanie od organu I instancji poniesionych kosztów w kwocie [...] zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] roku na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 kpa uchyliło postanowienie organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi w części dotyczącej odmowy wydania zaświadczenia, że lokal nr [...] nie spełnia wymogów samodzielnego lokalu w świetle art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, a w pozostałej części utrzymało postanowienie w mocy. W uzasadnieniu Kolegium wskazało na wezwanie wnioskodawców pismem z dnia [...] roku do wykazania interesu prawnego uprawniającego do ubiegania się o wydanie przez Prezydenta Miasta B. zaświadczenia o żądanej treści. Zdaniem organu orzekającego okoliczności podane przez wnioskodawców w piśmie z dnia [...] roku nie świadczą o posiadaniu przez nich interesu prawnego uprawniającego do żądania wydania zaświadczenia. Okoliczności te bowiem związane są z postępowaniem prowadzonym przez Sąd Okręgowy II Wydział Cywilny w K. z powództwa wnioskodawców dotyczącego ustalenia wielkości wspólnoty przy ul. [...] w B., a także zasadności sprawowania w przeszłości zarządu Wspólnotą przez "A" Sp. z o.o. w B. Brak interesu prawnego – zdaniem organu orzekającego – nie dotyczy jedynie żądania wydania zaświadczenia odnośnie lokalu nr [...] przy ul. [...], bowiem wnioskodawcy nabyli prawo własności tego lokalu i udziału w użytkowaniu wieczystym aktem notarialnym z dnia [...] roku. Dlatego koniecznym było uchylenie postanowienia w części dotyczącej lokalu nr [...] i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Natomiast do żądania zaświadczenia o konkretnej podanej przez siebie treści, dotyczącego lokali nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i garażu, wnioskodawcy nie posiadali interesu prawnego. Odmowa wydania zaświadczenia w tej części była więc zasadna, aczkolwiek z innych powodów ( brak interesu prawnego ) niż wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. złożył H. B. Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...]. Pod skargą znajduje się pieczęć Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej (...) mgr H. B. i odręczny, nieczytelny podpis. Z treści skargi wynika, że wnoszący ją domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia z uwagi na wydanie go z rażącym naruszeniem prawa. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 12 maja 2011 roku H. B. oświadczył, że skargę złożył jako osoba fizyczna, a nie jako jednoosobowy Zarząd Wspólnoty. W związku z tym oświadczeniem Sąd dokonał prawidłowego oznaczenia skarżącego to jest H. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny dokonuje co do zasady, kontroli zaskarżonego do niego rozstrzygnięcia pod względem zgodności z prawem. Rozstrzygnięcie Sądu ograniczają granice danej sprawy, nie jest on natomiast związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 135, poz. 1270 z zm., dalej powoływana jako ppsa), co oznacza sprawowanie kontroli także z urzędu. Odnosząc się w tym kontekście do skargi Sąd stwierdził, że jest ona uzasadniona jedynie w części odnoszącej się do uchylenia postanowienia organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia odnośnie lokalu nr [...], aczkolwiek z przyczyn w tej skardze nie wyartykułowanych. Skarga natomiast jest niezasadna odnośnie pozostałej części postanowienia organu odwoławczego ( w części utrzymującej w mocy postanowienie organu I instancji ). Nie może budzić wątpliwości – zdaniem składu orzekającego – iż sprawa o stwierdzenie spełnienia przez lokal mieszkalny lub użytkowy wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali ( Dz. U. z 2000 r. nr 80, poz. 903 z zm.), prowadzona z wniosku podmiotu zainteresowanego uzyskaniem potwierdzenia samodzielności lokalu ma charakter administracyjny, do której mają zastosowanie przepisy działu VII kpa ( art. 217 – 220 kpa ). Artykuł 217 § 2 kpa stanowi o sytuacjach w których organ zobowiązany jest wydać zaświadczenie. Zgodnie z tym przepisem zaświadczenie wydaje się jeżeli : urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa oraz gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego zgodnie. Z art. 219 kpa wynika, że odmowa wydania zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Organ wydaje postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia w przypadku ustalenia, że : osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia nie wykazała interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu faktów lub stanu prawnego; brak przepisu prawa, który wymagałby urzędowego potwierdzenia faktów lub stanu prawnego, organ nie dysponuje danymi pozwalającymi na wydanie zaświadczenia, a w przypadku przewidzianym art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali dokumentacja przez zainteresowanego nie została złożona organom, ze względu na zakaz wynikający z przepisów prawa. Zaświadczenie o samodzielności lokalu mieszkalnego o którym mowa w art. 2 ust. 2 w zw. z art. 3 ustawy o własności lokali potwierdza wystąpienie określonych faktów na dzień wydania zaświadczenia, nie zmienia natomiast sytuacji prawnej podmiotu, którego zaświadczenie to dotyczy. Zaświadczenie stwierdzające samodzielność lokalu wywołuje w sposób pośredni skutki w sferze prawnej podmiotu, umożliwiając ustanowienie odrębnej własności lokalu. Powyższy skutek prawny nie wynika jednak z faktu wydania zaświadczenia. Niewątpliwie więc o wydanie przedmiotowego zaświadczenia mogą ubiegać się podmioty, które chcą ustanowić na nieruchomości lokalowej odrębną własność lokalu ( właściciele nieruchomości ) oraz najemcy takiego lokalu, którzy ubiegają się o zawarcie umowy sprzedaży tegoż lokalu. Skarżący nie są najemcami lokali wyszczególnionych we wniosku o wydanie zaświadczenia ( z wyjątkiem lokalu nr [...]), a więc nie posiadają interesu prawnego do żądania zaświadczenia przewidzianego art. 2 ust. 2 w zw. z art. 3 ustawy o własności lokali w stosunku do tych lokali. Odmowa wydania zaświadczenia w takiej sytuacji, jak wspomniano wyżej, następuje w formie postanowienia. Skoro więc zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w tym zakresie, wskazując przy tym na prawidłowe uzasadnienie tego rozstrzygnięcia to zaskarżone postanowienie w jego punkcie 2 należy uznać za zgodne z prawem, a skargę w tym zakresie za nieuzasadnioną. Inaczej w ocenie Sądu sytuacja wygląda odnośnie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 1 zaskarżonego postanowienia. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że skarżący posiada interes prawny w żądaniu wydania zaświadczenia dotyczącego samodzielności lokalu nr [...]. Jest bowiem jego współwłaścicielem. Wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu czyli o spełnieniu przez ten lokal wymagań art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali przewiduje art. 2 ust. 3 tej ustawy. Zdaniem Sądu na podstawie powyższej regulacji organ może wydać jedynie zaświadczenie stwierdzające spełnienie wymagań z art. 2 ust. 2 ustawy, a nie zaświadczenie o braku samodzielności lokalu. W przypadku stwierdzenia przez organ, że lokal nie spełnia warunków z art. 2 ust. 2 ustawy, organ ma obowiązek wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu. Artykuł 2 ust. 3 ustawy o własności lokali przewiduje bowiem wydanie zaświadczenia stwierdzającego spełnienie przez lokal wymagań z art. 2 ust. 2 ustawy, a nie w przedmiocie spełnienia tych wymagań. Oznacza to, że zaświadczenie o którym mowa w art. 2 ust. 3 ustawy nie może stwierdzać niesamodzielności lokalu. Skarżący wraz ze swoją małżonkom we wniosku z dnia z dnia [...] roku żądał wydania zaświadczenia stwierdzającego, że w świetle art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, lokal nr [...] położony na [...] piętrze budynku nie spełnia wymogów samodzielnego lokalu. W świetle wyżej przedstawionego rozumienia art. 2 ust. 2 i ust. 3 ustawy o własności lokali takie żądanie nie znajduje podstaw w prawie i skutkiem jego rozpatrzenia może być jedynie postanowienie o odmowie wydania żadnego zaświadczenia. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 1 zaskarżonej decyzji, oparte na art. 138 § 2 kpa, jest następstwem przyjęcia przez organ dopuszczalności wydania zaświadczenia stwierdzającego brak samodzielności lokalu. Rozstrzygnięcie to więc narusza prawo materialne a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera a ppsa Sąd uchylił zaskarżone postanowienie w jego punkcie 1 i orzekł w oparciu o art. 152 ppsa o wstrzymaniu jego wykonania, w tej części do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. W pozostałej części skarga na podstawie art. 151 ppsa podlegała oddaleniu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 ppsa. W postępowaniu ponownym organ odwoławczy rozpoznając zażalenie w części dotyczącej lokalu nr [...] winien uwzględnić wyżej przedstawione stanowisko Sądu co do wykładni art. 2 ust. 2 i ust. 3 ustawy o własności lokali. su.