IV SA/Gl 336/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant Paulina Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2011 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego – pomoc pieniężna na usuwanie skutków powodzi oddala skargę. Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 106 ust. 4, art. 18 ust. 1 pkt 4, art., 22 pkt 11, art. 40 ust. 2 i ust. 3 w związku z art. 7 pkt 15 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) odmówił D. K. – M. przyznania pomocy w postaci zasiłku celowego na remont lub odbudowę budynku mieszkalnego w związku z katastrofą naturalną – powódź maj 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że strona w dniu [...]r. złożyła wniosek o przyznanie pomocy w postaci zasiłku celowego na remont lub odbudowę zniszczonego w trakcie powodzi budynku mieszkalnego i określiła wysokość straty na kwotę 30 000 zł. Organ w ramach postępowania dowodowego potwierdził fakt uszkodzenia przedmiotowego budynku, jednakże uzyskanie wnioskowanej pomocy uzależnione jest od spełnienia warunków przewidzianych w wytycznych Wojewody [...] z [...]r. oraz wytycznych MSWiA z dnia 24 czerwca 2010 r. Zgodnie z wytycznymi Wojewody [...] świadczenie z pomocy społecznej na remont budynku w następstwie uszkodzeń powstałych w trakcie powodzi przysługuje właścicielowi takiego budynku lub osobie legitymującej się innym tytułem prawnym wymienionym w wytycznych. Zdaniem organu pierwszej instancji strona nie legitymuje się tytułem własności jak również żadnym innym tytułem prawnym do zajmowanego budynku mieszkalnego. Zaznaczono także, że we wniosku strona oznaczyła się za osobę władającą przedmiotowym budynkiem. Nadto w trakcie postępowania dowodowego ustalono, że budynek ten posiada siedmiu współwłaścicieli, z których tylko troje wyraziło zgodę na remont budynku. Do pozostałych współwłaścicieli wystąpiono o wyrażenie zgody, jednakże do dnia podjęcia rozstrzygnięcia taka zgoda nie wpłynęła, w tej sytuacji organ uznał, że osoby te nie wyraziły zgody na remont budynku. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się D. K.– M., która wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. W odwołaniu tym wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji, jak również podniosła, że ponosi wyłączne koszty związane z utrzymaniem zajmowanego budynku. Budynek ten wybudowany został, przez jej rodziców, a jej matka wspólnie z nią w nim zamieszkuje, natomiast pozostali współwłaściciele zamierzają dokonać darowizny na jej rzecz, a sprawa aktualnie jest w trakcie załatwiania. W następstwie powodzi budynek został zalany, a ściana działowa uszkodzona, a zatem wymaga pilnych napraw, natomiast decyzja organu pierwszej instancji jest dla niej krzywdząca i niezgodna z intencją ustawodawcy. Nadto podkreśliła, że uzyskała od pełnomocnika Wojewody [...] informację, że dla otrzymania wsparcia z tytułu powodzi wystarczy jak z takim wnioskiem wystąpi jeden ze współwłaścicieli . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W motywach rozstrzygnięcia przedstawiono wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przybliżono stan normatywny obowiązujący w sprawie. Zaakcentowano, że przedmiotowe przepisy nie uzależniają przyznania świadczenia z pomocy społecznej od legitymowania się tytułem własności, lecz wymagają wykazanie poniesienia strat. Nadto organ odwoławczy przeprowadził analizę sytuacji faktycznej występującej w sprawie i doszedł do przekonania, że wbrew stanowisku prezentowanemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji współwłaściciele wyrazili zgodę na odbudowę zniszczonego w następstwie powodzi budynku. W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy zaakcentował to, iż przedmiotowa decyzja podejmowana jest w warunkach uznania administracyjnego i okoliczność ta nakłada na organ administracji określone obowiązki i nie można go odrywać od celów przyjętego aktu normatywnego. Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...]r. Nr [...]odmówił D. K. – M.przyznania pomocy w postaci zasiłku celowego na remont lub odbudowę budynku mieszkalnego w związku z katastrofą naturalną : powódź "maj 2010 r.". W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji przedstawił wpierw dotychczas podejmowane w sprawie rozstrzygnięcia, jak również przybliżył treść żądania strony. Następnie organ ten ustalił, że strona poniosła szkodę w następstwie powodzi, która miała miejsce w maju 2010 r., albowiem budynek, w którym mieszka został zalany do wysokości 40 cm, a wysokość strat została oszacowana na kwotę ponad 64 000 zł. W wyniku przeprowadzonej analizy stanu właścicielskiego ustalono, że władający przedmiotowym budynkiem przy ul[...]w C. nie legitymują się tytułem prawnym, zatem stosownie do postanowień wytycznych MSWiA nie jest spełniony warunek uzasadniający przyznanie wnioskowanej pomocy. Sam fakt zamieszkiwania i zameldowania nie daje uprawnień do otrzymania wnioskowanej pomocy, natomiast celem zaspokojenia najniezbędniejszych potrzeb bytowych strona otrzymała pomoc w wysokości 6000 zł. Z decyzją tą nie zgodziła się D. K. – M., która pismem z dnia [...]r. wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. W odwołaniu tym wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji i zarzuciła organowi pierwszej instancji brak wiedzy z zakresu prawa i prawidłowego odczytania informacji zapisanych w księdze wieczystej. Zdaniem odwołującej się nieruchomość przez nią zajmowana posiada założoną księgę wieczystą, a zajmowany przez nią budynek wpisany został do ewidencji prowadzonej przez Urząd Miasta w C. Ponownie podkreśliła, iż jej zdaniem dysponuje tytułem prawnym do dysponowania przedmiotową nieruchomością i spełnia wymogi do otrzymania wnioskowanej pomocy. Zdaniem odwołującej się w takim przypadku jaki występuje w jej sytuacji zastosowanie powinien mieć art. 199 kodeksu cywilnego, nadto nie zgodziła się z uzasadnieniem zakwestionowanej decyzji, ponieważ pomoc w wysokości 6000 zł faktycznie otrzymała, jednakże pomoc taką otrzymali wszyscy, którzy ponieśli straty w wyniku powodzi, a obecnie rodzina nie ma gdzie mieszkać i zajmuje poddasze budynku. Matka z kolei mieszka kątem u rodziny. W tej sytuacji przyznanie wnioskowanego zasiłku celowego jest zasadne i zgodne z celami pomocy społecznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...]r. Nr SKO [...]wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ ten wpierw przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, jak również przybliżył treść głównych dokumentów zgromadzonych w trakcie postępowania dowodowego, a dotyczących stanu prawnego nieruchomości przy ul. [...] w C. Następnie organ ten przywołał treść art. 40 ustawy o pomocy społecznej i podkreślił, że pomoc przyznana w oparciu o wskazany przepis posiada charakter uznaniowy, a warunkiem przyznania świadczenia jest zaistnienie przesłanki w postaci "straty w wyniku klęski żywiołowej". Zdaniem organu odwoławczego fakt zalania budynku zajmowanego przez rodzinę odwołującej się nie budzi wątpliwości, co znalazło odzwierciedlenie w przyznaniu jej pomocy w wysokości 6000 zł., jednakże odmówiono przyznania świadczenia na remont budynku, który ucierpiał w wyniku powodzi. W uzasadnieniu decyzji zaznaczono, że w wytycznych MSWiA znajduje się stwierdzenie, iż pomoc może otrzymać osoba będąca właścicielem, współwłaścicielem lub najemcą za zgodą właściciela, natomiast odwołująca się nie legitymuje się żadnym tytułem prawnym do zamieszkiwanego przez nią budynku. Odnosząc się do zgłoszonego postulatu wykorzystania postanowień art. 199 kodeksu cywilnego organ ten zaznaczył, że ze stosownym wnioskiem do sądu powszechnego może wystąpić współwłaściciel, a nie organ pierwszej instancji jak również odwołująca się. W końcowej części uzasadnienia organ ten odniósł się do kwestii związanej z istnieniem księgi wieczystej dla przedmiotowej nieruchomości i podniósł, że pomimo występującego błędu w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, nie miał on wpływu na prawidłowość wydanej decyzji. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się D. K.– M., która reprezentowana przez radcę prawną E. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej zarzucono powyższej decyzji naruszenie prawa materialnego w postaci art. 40 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej poprzez niewłaściwą jako wykładnię i uzależnienie wypłaty świadczenia od legitymowania się tytułem prawnym do zajmowanego lokalu, pomimo spełnienia wszystkich pozostałych wymogów. Naruszenie przepisów prawa procesowego polegało na nie wskazaniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, albowiem oparta została na wytycznych MSWiA oraz Wojewody [...],jak również na naruszeniu art. 7 w związku z art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy warunkujących wydanie decyzji. W szczególności organy nie ustaliły, że skarżąca dysponuje ustną umową użyczenia dysponowania przedmiotową nieruchomością. W motywach wniesionej skargi podkreślono, że budynek zajmowany przez skarżącą został uszkodzony w wyniku powodzi, która miała miejsce w maju 2010 r., a odmowa przyznania wnioskowanego świadczenia spowodowana została brakiem tytułu prawnego do zajmowanego lokalu. Zdaniem skarżącej w normie prawnej sformułowanej w art. 40 ustawy o pomocy społecznej takiego ograniczenia nie ma, nadto zaznaczono, że żaden ze współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości nie występował do organu pomocy społecznej o przyznanie świadczenia na remont tej nieruchomości. Pełnomocnik skarżącej zaakcentował, że organy administracji nie wskazały w sposób szczegółowy, jakie wytyczne stanowiły podstawę podjętego rozstrzygnięcia, tym bardziej że nie są one przepisami prawa powszechnie obowiązującego i nie mogą stanowić podstawy prawnej decyzji administracyjnej. Zdaniem skarżącej organy prowadzące postępowanie nie ustaliły w sposób prawidłowy sytuacji faktycznej w sprawie dotyczącej wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na wynik sprawy. W szczególności wskazano, że żaden ze współwłaścicieli nie kwestionował prawa skarżącej do zajmowanej nieruchomości. Nadto podkreślono, że skarżąca mocą decyzji z dnia [...]r. otrzymała pomoc w wysokości 10 000 zł na remont przedmiotowego budynku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o oddalenie skargi i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Odnosząc się do argumentu związanego z przyznaniem skarżącej pomocy w wysokości 10 000 zł wskazano, że na wydanie takiej decyzji zezwalała umowa zawarta z Marszałkiem Województwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje; Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 126;9 ) nie wykazała, aby zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Po myśli art. 134 wyżej wymienionej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie zwrócić uwagę na stan faktyczny, albowiem determinuje on w istotny sposób rozstrzygnięcia podjęte w przedmiotowej sprawie. Jako fakt nie budzący żadnej wątpliwości uznać należy, że budynek zajmowany przez skarżącą ucierpiał w następstwie powodzi, która miała miejsce w [...]r. Za bezsporne uznać należy, że skarżąca zajmuje przedmiotowy budynek i nie dysponuje tytułem prawnym do niego, a nie wszyscy współwłaściciele wyrazili zgodę na remont tego budynku przez skarżącą. Zgodę taką z siedmiu współwłaścicieli wyraziło jedynie troje. W tym stanie faktycznym skarżąca wystąpiła w dniu [...]. do organu pierwszej instancji z wnioskiem o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej w wysokości 30 000 zł. Nadto do wniosku tego złożyła oświadczenie, w którym podniosła, że w budynku tym zamieszkuje od urodzenia, a wszystkie świadczenia są opłacane przez jej rodzinę. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że skarżąca ubiega się o przyznanie świadczenia przewidzianego treścią art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, a mianowicie o przyznanie zasiłku celowego z powodu poniesienia strat w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej. Zaznaczyć trzeba, że zasiłek celowy przewidziany wskazanym przepisem może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi. Dla oceny stanu prawnego niezbędne będzie jednakże przywołanie unormowań o charakterze generalnym, otóż stosownie do postanowień art. 2 ust. 1 przedmiotowej ustawy pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zgodnie natomiast z treścią art. 3 ust. 1 tej ustawy pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Nadto po myśli art. 3 ust. 4 wskazanej ustawy potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Przyjdzie podzielić stanowisko prezentowane przez organy administracji, że celem pomocy społecznej jest umożliwienie życia osobom i rodzinom w warunkach odpowiadających godności człowieka, jak również to, że istota pomocy społecznej związana jest z zasadą pomocniczości wyrażoną w treści art. 2 ust. 1 tej ustawy, a która sprowadza się do tego, że świadczenie takie przysługuje, jeżeli osoba lub rodzina przy wykorzystaniu własnych uprawnień, zasobów i możliwości nie jest w stanie przezwyciężyć trudnej sytuacji życiowej, w której się znajduje. Brzmienie przywołanych przepisów oraz ich wykładnia skłaniają do uznania, że świadczenia z pomocy społecznej nie przysługują wszystkim osobom spełniającym wymogi do ich otrzymania, a w szczególności świadczenia te nie mogą pełnić funkcji odszkodowawczej z tytułu poniesionych szkód w następstwie wystąpienia określonych zjawisk przyrodniczych. Takie ujęcie roli przypisywanej pomocy społecznej oznacza, że przysługuje ono tym wszystkim, którzy z uwagi na nie możność przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej, w której się znajdują, przy wykorzystaniu własnych możliwości, zasobów i uprawnień, żyją w warunkach, które nie odpowiadają godności człowieka. Inaczej to ujmując świadczenia z pomocy społecznej mają umożliwić osobom i rodzinom życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. W rozpatrywanej sprawie sytuacja o tyle się komplikuje, że skarżąca zamieszkuje w budynku, do którego nie posiada tytułu prawnego i ubiega się o przyznanie świadczenia zmierzającego w swojej istocie do jego remontu. W tej sytuacji rodzi się pytanie, czy obowiązujące przepisy ustawy o pomocy społecznej, warunkują przyznanie świadczenia z pomocy społecznej od legitymowania się tytułem prawnym do zajmowanego budynku czy lokalu. Analiza unormowań ustawy o pomocy społecznej pozwala na tak postawione pytanie udzielić odpowiedzi negatywnej. Otóż ustawa o pomocy społecznej wśród przesłanek przewidzianych art. 40 ustawy o pomocy społecznej nie przewiduje wymogu dysponowania tytułem prawnym do zajmowanego lokalu lub budynku. W tej sytuacji rodzi się zasadne pytanie, czy organ pomocy społecznej w zgodzie z przepisami prawa domagał się od skarżącej przedłożenia dokumentu, w tym przypadku oświadczeń współwłaścicieli przedmiotowego budynku, że wyrażają zgodę na jego remont. Udzielenie odpowiedzi na tak postawione pytanie musi być poprzedzone analizą przepisów prawa w ujęciu systemowym. W pierwszej kolejności odnieść się należy do sytuacji prawnej skarżącej. W skardze do tutejszego Sądu pełnomocnik skarżącej podał, że D. K. – M. użytkuje przedmiotowy budynek na podstawie ustnej umowy użyczenia. Zatem na tę okoliczność nie jest sporządzony żaden dokument, natomiast skarżąca legitymuje się wskazanym tytułem prawnym do zajmowanej nieruchomości. Stosownie do postanowień art. 713 Kodeksu cywilnego biorący do używania ponosi zwykłe koszty utrzymania rzeczy używanej. Jeżeli poczynił inne wydatki lub nakłady na rzecz, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące prowadzenia cudzych spraw bez zlecenia. Analiza unormowań dotyczących prowadzenia cudzych spraw bez zlecenia pozwala uznać, że osoba taka winna poinformować osobę, w imieniu której sprawę prowadzi i uzyskać od niej akceptację dla dalszego jej prowadzenia. Przywołane powyżej unormowania prawne Kodeksu cywilnego pozwalają uznać, że chociaż unormowania ustawy o pomocy społecznej nie wymagają od osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia z tytułu klęski żywiołowej lub ekologicznej legitymowania się tytułem prawnym do zajmowanej nieruchomości, to z analizy systemowej wskazany obowiązek będzie wynikał. W tej sytuacji zamieszczenie w wytycznych Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 czerwca 2010 r. wymogu dotyczącego legitymowania się tytułem prawnym do zajmowanej nieruchomości w przypadku ubiegania się o pomoc na likwidację skutków powodzi, która miała miejsce w 2010 r., należy uznać za zasadne i usprawiedliwione. Fakt, iż wskazane wytyczne nie są przepisem prawa i nie mogą stanowić podstawy prawnej podejmowanych w tym zakresie rozstrzygnięć nie zmienia tego, że w oparciu o ich postanowienia organy pomocy społecznej podejmowały rozstrzygnięcia, przy czym wytyczne te stanowiły wskazania dotyczące interpretacji unormowań będących wykorzystanymi w podejmowanych działaniach. Oznacza to, że wytyczne te pełniły funkcję uzupełniającą, natomiast nie stanowiły jedynej i wyłącznej podstawy prawnej podejmowanych rozstrzygnięć. Nadto wytyczne te pozwoliły organom podejmującym rozstrzygnięcia na zapewnienie jednolitości wydawanych decyzji, jak również równości wszystkich tych, którzy o taką pomoc się ubiegali. Rozpatrując tę kwestię z przedstawionej płaszczyzny uznać należy, że posiłkowe wykorzystanie przywołanych wytycznych nie stanowiło naruszenia prawa, które uzasadniałoby uwzględnienie wniesionej skargi. W skardze do tutejszego Sądu pełnomocnik skarżącej zarzucił rozstrzygnięciom organów administracji naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności postanowień art. 40 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, polegające na niewłaściwej jego wykładni i błędnym zastosowaniu w kontekście przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie w uzasadnieniu wniesionej skargi pełnomocnik ten odnosił się do postanowień art. 40 ust. 2 i 3 tej ustawy. Podniesiony zarzut nie może być uwzględniony z tego powodu, że pełnomocnik skarżącej nie dostrzegł, że są to dwa różne świadczenia przewidziane postanowieniami art. 40 ustawy o pomocy społecznej, a mianowicie zasiłku celowego przyznawanego z tytułu strat powstałych w wyniku zdarzenia losowego będącego zadaniem własnym gminy o charakterze obowiązkowym oraz zasiłku celowego przyznawanego z tytułu strat poniesionych w następstwie klęski żywiołowej lub ekologicznej będącego zadaniem zleconym gminie z zakresu administracji rządowej. Okoliczność ta nie pozwala składowi orzekającemu w sprawie na odniesienie się do podnoszonych zarzutów, ponieważ w przypadku każdego z tych świadczeń obowiązują odmienne przesłanki ich przyznania. Kolejny zarzut, a sprowadzający się do nie wskazania podstawy prawnej podjętej decyzji, a tym samym do naruszenia postanowień art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego także nie może być uwzględniony. Organ pierwszej instancji podejmujący decyzję w sposób prawidłowy przywołał odpowiednie przepisy ustawy o pomocy społecznej i Kodeksu postępowania administracyjnego, zatem trudno jest temu organowi stawiać zarzut braku podstawy prawnej w wydanej przez niego decyzji. W analogiczny sposób sytuacja wygląda w przypadku decyzji organu odwoławczego, albowiem organ ten odwołał się jedynie do przepisów o charakterze procesowym, co także uznać należy za wystarczające. Z motywów skargi wynika, że zarzut ten wiązany jest z odwołaniem się w uzasadnieniu skarżonych decyzji do postanowień przywołanych powyżej wytycznych Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 czerwca 2010 r. Jak było to już powyżej sygnalizowane postanowienia tych wytycznych pełniły funkcję pomocniczą, a tym samym nie stanowiły podstawy podjętej decyzji administracyjnej. Ostatni zarzut sformułowany przez pełnomocnika skarżącej związany jest z naruszeniem przepisów o charakterze procesowym, a w szczególności nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Przedmiotowy zarzut także nie może być uwzględniony, albowiem organ administracji przeprowadził prawem przewidziane czynności procesowe w tym, wywiad środowiskowy w miejscu zamieszkania skarżącej. Pełnomocnik sformułował przedmiotowy zarzut w sposób generalny i nie wskazał jakich to okoliczności organy prowadzące postępowanie w sprawie nie wyjaśniły. Takie postawienie zarzutu jest nieuprawnione i nie daje podstaw do jego uwzględnienia, albowiem sprowadza się do postawienia generalnej tezy nie popartej żadnym argumentem i wskazaniem okoliczności, która przez organy administracji została pominięta. W przedmiotowym stanie faktycznym oraz normatywnym organy administracji obu instancji odmówiły skarżącej przyznania wnioskowanej pomocy. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie organy te podejmując te rozstrzygnięcia nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego jak również prawa procesowego w takim stopniu, który uzasadniałby uwzględnienie wniesionej skargi. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.