VII SA/Wa 104/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2011 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Prezydent [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...], znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla Grupy Inwestycyjnej [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (dz. nr ew. [...], [...], [...], [...] z obrębu [...]) przy ul. [...] w [...], kategoria budynku XIII. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Inwestor złożył wymagane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Strony postępowania zostały powiadomione o toczącym się postępowaniu i nie wnosiły uwag ani zastrzeżeń. Od decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. w ustawowym terminie odwołanie z dnia 08 lipca 2008 r. wniosła M. M.. Wskazała na naruszenie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących posadowienia projektowanego budynku, określonych w § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 2002 r. z późn. zm.). Podniosła że jest właścicielem lokalu mieszkalnego położonego na parterze budynku przy ul. [...], a trzy pokoje oraz taras znajdują się od strony południowo-wschodniej budynku [...], czyli od strony projektowanego budynku przy ul. [...] w [...] - z jego północno- zachodniej strony. M. M. podnosła że odległość projektowanego budynku powinna być nie mniejsza niż wysokość tego budynku i wynosić co najmniej 13,6 m, a więc 9,1 m od granicy działki, zamiast obecnie zaprojektowanych 4,55 lub 6,05 m odległości. Wojewoda [...] po rozpoznaniu ww odwołania decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...], znak: [...] umorzył postępowanie odwoławcze wskazując, że skarżąca nie jest stroną postępowania. Decyzja ta została uchylona na mocy wyroku z 04 listopada 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 736/09 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzja organu I instancji została doręczona Wspólnocie Mieszkaniowej [...] w [...] jako stronie postępowania, a skarżąca zaś jest członkiem tej wspólnoty. Obowiązkiem organu II instancji było zbadanie przymiotu strony odwołującej się zgodnie z dyspozycją art. 28 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie, skoro nieruchomość Wspólnoty Mieszkaniowej, a w szczególności mieszkanie skarżącej, były przedmiotem badania oddziaływania planowanej inwestycji, to nie sposób przyjąć, że mieszkanie skarżącej nie pozostaje w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji (...). Taki stan sprawy musi dawać podstawę właścicielowi mieszkania, jako stronie postępowania, do polemiki ze stanowiskiem organu I instancji w drodze postępowania odwoławczego. Po ponownym rozpatrzeniu Wojewody [...] decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...], znak: [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż z analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 ustawy Prawo budowlane spełniając wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 03 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. nr 120 poz. 1133 z późn. zm.) i jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienie budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wymagane opinie, uzgodnienia (w tym rzeczoznawcy do spraw p.poż). Projekt budowlany jest zgodny z ostateczną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] września 2005 r. Nr [...] o warunkach zabudowy ustalającą warunki i szczegółowe zasady dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego, wielorodzinnego z garażem podziemnym na terenie przy ul. [...]. Zgodnie z art. 35 ust 2 pkt 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odpowiadając na zarzuty zawarte w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, iż z analizy przesłaniania i zacieniania budynku mieszkalnego wielorodzinnego ul. [...] i budynku mieszkalnego jednorodzinnego ul. [...] jednoznacznie wynika, że projektowany budynek spełnia warunki dotyczące dopływu światła. Analiza została dokonana dla mieszkania nr [...] zlokalizowanego na parterze w części południowo-zachodniej (należącego do odwołującej się ), które to mieszkanie będzie miało najmniej korzystne warunki oświetlania naturalnego i nasłonecznia w wyniku realizacji projektowanego obiektu. Z analizy przesłaniania wynika, że w kącie widoczności 60° przyłożonym w najmniej korzystnym oknie nie występują obiekty przesłaniające o wysokości przesłaniania większej od odległości między budynkami. Natomiast z analizy zacieniania wynika, że w pokoju dziennym posiadającym okna na elewacji południowo-wschodniej i południowo zachodniej światło słoneczne jest dostępne przez 3,5 godziny. Natomiast co do zarzutu niezachowania wymagań określonych w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz wymaganej odległości 13,6 od budynku oraz 9,1 m od granicy działki organ podał, ze zgodnie z treścią § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co jest spełnione jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, lub zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, iż między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna, pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający, a skoro nie znajduje się żaden z obiektów przesłaniających to nie jest wymagane zachowanie odległości określonych w § 13 ust. 1 pkt a. W przedmiotowej sprawie zostały również spełnione wymagania o których mowa w § 57 i 60 ww. rozporządzenia. Z akt sprawy wynika, że do mieszkania skarżącej dopływa światło przez 3,5 h w ciągu dnia a tym samym uznaje się, iż zostały spełnione wymagania określone w § 13 ww. rozporządzenia. z tych wzgędów odwołanie nie było zasadne. Skargę na powyższą decyzję do tutejszego Sądu wniosła M. M., dochodząc uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów postępowania art. 7 i 77 oraz art. 80 kpa, prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art.5 ust.1 pkt. 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust 1 pkt 2, 3, 4 Prawa budowlanego. Podniosła, że Wojewoda nie zauważył, iż dokument "Analiza przesłaniania" jest dokumentem który nie znajdował się w aktach sprawy na datę wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, o czym świadczy nie tylko to, iż podczas zapoznawania się przez skarżącą w Urzędzie [...] w dniu [...] czerwca 2008r, czyli na 3 dni przed wydaniem decyzji z dokumentacją projektową, pomimo rozmowy z urzędnikiem o odległości budynków i zacieniania pomieszczeń nie przedstawiono jej ww. "Analizy", ale również fakt, iż dokument "Analiza przesłaniania", który stanowi odrębne opracowanie projektowe z fazy PROJEKT WYKONAWCZY, a nie projekt budowlany jak pozostała dokumentacja złożona wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę, bez podpisu sprawdzającego projekt, z datą opracowania "czerwiec 2008" nie jest wymieniony w dokumentach załączonych do wniosku, ani też jako załącznik do dokumentacji, nie jest opieczętowany jako "załącznik do decyzji...", nie posiada stempla wpływu do Urzędu. W aktach postępowania administracyjnego brak jest także postanowienia o wezwaniu do uzupełnienia braków. Projektant “Analizy przesłanienia" interpretuje dowolnie przepis, działajac w interesie inwestora, dla którego każdy 1m kwadratowy dodatkowej powierzchni uzytkowej ma odczuwalny wymiar finansowy i w efekcie warunki posadowienia projektowanego budynku [...] są spełnione przy odległosci 8,64 m i 10,16 m pomiedzy budynkami i wysokością budynku przesłaniającego 14 m(IV kond.) i 16, 5 (V kond.) Organ odwoławczy przyjmuje powyższe oświadczenie oraz akceptuje dokumentacje w której brak jest chociażby zaznaczonej grubości ścian, badane pole nie ma oznaczonego punktu zaczepienia (grubość ściany zewnętrznej i szerokość otworu okiennego), a oś kąta jest skręcona w stosunku do osi okna, nie przeprowadzając obowiązkowego badania wynikającego z art. 35 ust 1 dotyczącego zgodności projektu z przepisami oraz jego kompletności. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153,poz. 1269 ze zm.) kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia nie wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] wydana [...] listopada 2010r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji wydaną w przedmiocie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...]. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie od decyzji organu I instancji uznał, że inwestor, jak wynika z akt sprawy spełnił warunki określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Pogląd ten należy podzielić. Zgodnie z art. 35 ustawy – Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza : 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Stosownie zaś do ust. 4 tego przepisu w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 4 właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone w/w przepisem oraz art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego, bowiem złożył prawidłowe oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowania działki sporządzony został zgodnie z art. 34 ustawy Prawo budowlane spełniając wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 03 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003, nr 120 poz. 1133 z późn. zm.) i jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia zawiera wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia (w tym rzeczoznawcy do spraw p. poż ). Jak wynika z akt sprawy projekt budowlany jest zgodny z ostateczną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] września 2005 r. Nr [...] o warunkach zabudowy ustalającą warunki i szczegółowe zasady dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym. Wobec treści skargi ( oraz oświadczenia złożonego przez skarżącą na rozprawie) oceny Sądu wymaga zarzut naruszenia przez organ przy wydaniu przedmiotowego pozwolenia na budowę § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( dz. U. nr 79 poz. 690 ze zm.) . Po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należy zarzut skarżącej uznać za niezasadny. Z analizy przesłaniania i zaciemniania budynku mieszkalnego wielorodzinnego ul. [...] i budynku mieszkaniowego jednorodzinnego ul. [...] z czerwca 2008r. wykonanej przez Sp. z o.o. [...] wynika, że: projektowany budynek przy ul. [...] nie zacienia i nie przesłania budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w sposób sprzeczny z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75 poz. 690 z późniejszymi zmianami. z dnia 15 czerwca 2002 r.) Dział II Rozdz. 1 §13 oraz Dział III Rozdz. 1 §60. Z analizy przesłaniania przedstawionej na rysunku 1 i 2 wynika, że w kącie widoczności 60° przyłożonym w najmniej korzystnym oknie nie występują obiekty przesłaniające o wysokości przesłaniania większej od odległości między budynkami. Natomiast z analizy zacieniania wynika, że w pokoju dziennym posiadającym okna na elewacji południowo-wschodniej i południowo zachodniej światło słoneczne jest dostępne przez 3,5 godziny. Organ ustosunkowując się do zarzutu skarżącej dotyczącego niezachowania wymagań określonych w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz wymaganej odległości 13,6 od budynku oraz 9,1 m od granicy działki wskazał, że zgodnie z treścią § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, lub zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, iż między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna a pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający, a skoro nie znajduje się żaden z obiektów przesłaniających (strona 3 analizy przesłaniania i zacieniania) to nie jest wymagane zachowanie odległości określonych w § 13 ust. 1 pkt a. W przedmiotowej sprawie zostały również spełnione wymagania o których mowa w § 57 i 60 ww. rozporządzenia. Z akt sprawy wynika, że do mieszkania skarżącej dopływa światło przez 3,5 h w ciągu dnia a tym samym uznaje się, iż zostały spełnione wymagania określone w § 13 ww. rozporządzenia. Powyższe stanowisko organu Sąd orzekając w niniejszej sprawie w pełni podziela. Należy ponadto w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Nie wszystkie jednakże interesy osób trzecich podlegają ochronie; chronione są wyłącznie interesy prawne, a nie są chronione interesy jedynie faktyczne. Wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego. Naruszenie interesu prawnego rozumiane jest jako naruszenie konkretnych norm prawa materialnego, obowiązujących w procesie inwestycyjnym (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1492/98). Zarzuty dotyczące szeregu utrudnień dla otoczenia w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji nie mogą być prawnie skuteczne, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych skarżących, a nie interesu prawnego, rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. Stwierdzić należy, iż w zasadzie każda inwestycja w zabudowie miejskiej powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże, gdy w sprawie uzyskano wszelkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, to nie można stawiać skutecznego zarzutu, iż wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia budowlanego jest niezgodna z prawem. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.