VI SA/Wa 409/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2011 r. sprawy ze skargi M. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; 2. stwierdza, że opisane w punkcie 1 postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych na rzecz skarżącej M. S.A. z siedzibą w W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych na podstawie art. 134 k.p.a. w związku z art. 21 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 roku Nr 187, poz. 1577, ze zm.) stwierdził niedopuszczalność odwołania M. S. A. z siedzibą W. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. nakładającą na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 9.500 zł. Rozstrzygnięcie organu zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: Od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. M. S. A. z siedzibą W., cyt. dalej skarżącą, pismem z dnia 7 lipca 2010 r. złożyła odwołanie do Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych. Odwołanie zostało podpisane przez Koordynatora ds. Jakości. Pismem z dnia 21 lipca 2010 r. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wezwał skarżącą w terminie 7 dni, do przedłożenia dokumentu potwierdzającego prawo do reprezentacji skarżącej przez Koordynatora ds. jakości, ew. o uzupełnienie odwołania przez podpisanie go przez osoby upoważnione. Wobec nienadesłania żądanego dokumentu Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w dniu 10 września 2010 r. działając na podstawie art. 134 k.p.a. w związku z art. 21 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych stwierdził niedopuszczalność złożonego odwołania. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy odpisem z KRS-u, uprawnionymi do reprezentowania spółki są prezes zarządu samodzielnie, dwóch członków zarządu łącznie lub członek zarządu łącznie z prokurentem. M. S., który podpisał odwołanie nie pełni żadnej z ww. funkcji. Organ uznał zatem, iż odwołanie zostało wniesione przez osobę nieupoważnioną i z tego względu jest niedopuszczalne. Skarżąca - pomimo prawidłowego pouczenia, iż wydane postanowienie jest ostateczne – pismem z dnia 30 września 2010 r. złożyła odwołanie. Poinformowała, iż zgodnie z wezwaniem organu nadesłała pełnomocnictwo upoważniające M. S. do reprezentacji firmy M. S.A. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych pismem z dnia 12 października 2010 r. zwrócił się do skarżącej o wskazanie charakteru złożonego pisma, w szczególności czy należy go traktować jako podanie o wznowienie postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. W odpowiedzi skarżąca pismem z dnia 28 października 2010 r. poinformowała, iż pismo – odwołanie należy traktować jako wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego. Do pisma załączyła pełnomocnictwo udzielone M. S. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych działając na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 126 k.p.a. wznowił postępowanie w sprawie. W tej samej dacie, tj. w dniu [...] grudnia 2010 r. wydał odrębne postanowienie, którym ponownie stwierdził niedopuszczalność odwołania z dnia 7 lipca 2010 r. W uzasadnieniu wskazał, iż udzielone M. S. pełnomocnictwo uprawniało wyłącznie do reprezentowania przed Wojewódzkim Inspektorem Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w W., zatem nie mogło być podstawą do reprezentowania strony przed Głównym Inspektorem Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych. Odwołanie zostało wniesione przez osobę nieupoważnioną i z tego względu jest niedopuszczalne w rozumieniu art. 134 k.p.a. W skardze na ww. postanowienie złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. S. A. z siedzibą W. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i zasądzenie koszów postępowania. Postanowieniu postawiono zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w zakresie rozstrzygnięcia, co do umocowania pełnomocnika, a w szczególności jaka była rzeczywista wola stron co do reprezentacji, zgodnie z dyrektywą określoną w art. 65 k.c. oraz zarzut naruszenia art. 134 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji gdy osoba wnosząca odwołanie miała legitymację do dokonania tej czynności, podczas gdy stwierdzenie niedopuszczalności odwołania z przyczyn podmiotowych może nastąpić jedynie w razie stwierdzenia braku tej legitymacji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. Kontrolując zaskarżone postanowienie z punktu widzenia powyższych zasad Sąd uznał skargę za zasadną, aczkolwiek z innych powodów aniżeli podniesione przez stronę skarżącą. Sąd stwierdził, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane bez podstawy prawnej. Zaskarżone postanowienie zostało wydane po wznowieniu postępowania. Należy wskazać, iż instytucja wznowienia ma charakter nadzwyczajny. Dotyczy kontroli prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej. Przewidziana w art. 145 § 1 k.p.a. możliwość wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego rozstrzygnięciem ostatecznym dotyczy wyłącznie postępowań, w których wydana została decyzja kończąca sprawę administracyjną. Jakkolwiek przepis ten ma też odpowiednie zastosowanie do rozstrzygnięć wydanych w postępowaniu administracyjnym w formie postanowień, to jednakże, w myśl regulacji zawartej w art. 126 k.p.a., wznowienie postępowania może mieć miejsce jedynie w odniesieniu do tych postanowień wydanych w toku postępowania administracyjnego, od których przysługuje zażalenie. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy wydał postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania z uwagi na to, iż zostało wniesione przez osobę nieuprawnioną. Postanowienie to, wydane na podstawie art. 134 k.p.a. jest postanowieniem ostatecznym w tej sprawie i nie przysługuje od niego zażalenie (art. 134 zd. 2 k.p.a.). Skoro postanowienie organu odwoławczego wydane na podstawie art. 134 k.p.a. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania było ostateczne i nie przysługiwało od niego zażalenie, to brak jest podstawy prawnej wzruszenia takiego ostatecznego postanowienia na podstawie przepisów art. 145-152 k.p.a. Wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem postanowienia o niedopuszczalności odwołania a następnie wydanie powtórnie postanowienia w trybie art. 134 k.p.a. oznacza, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 dalej p.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku. W punkcie 2 wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).