II SA/Rz 283/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie NSA Maria Piórkowska/spr./ NSA Małgorzata Wolska Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 26 maja 2011 r. sprawy ze skargi R. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] lutego 2010r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej WINGiK) uchylił decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w całości i odmówił wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta B. zmiany powierzchni oraz przebiegu granic działek nr 1703, 1702, 1706 i 2601 zgodnie z mapą uzupełniającą włączoną do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu [...].12.2009r. za nr [...]. W podstawie prawnej organ wskazał art. 138 § pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm.) – zwana dalej k.p.a. oraz art. 20 ust. 1 i ust. 2, art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.). Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] Starosta Powiatu, działając z urzędu orzekł o wprowadzeniu w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta B. zmiany powierzchni oraz przebiegu granic działek nr 1703, 1702, 1706 i 2601. W jej uzasadnieniu wskazano, że w dniu [...].10.2009r. uprawniony geodeta dokonał pomiaru granic na gruncie. Na podstawie analizy sporządzonego operatu oraz dokumentacji geodezyjnej stwierdzono, że istnieje rozbieżność pomiędzy stanem wykazanym w operacie ewidencji gruntów i budynków a stanem faktycznym na gruncie. Granicę działki nr 1702 z działką nr 1703 wyznaczają istniejące na gruncie znaki graniczne, pochodzące z dokonanego w 1959r. podziału parceli gruntowej. Pozostałe granice działek nie są zastabilizowane na gruncie, właściciele działek sąsiednich nie zgłosili się do pomiaru wobec czego dane do przebiegu tych granic przyjęto z istniejącej dokumentacji geodezyjno-kartograficznej. Na skutek odwołania złożonego Gminę, w którym zakwestionowała dokonaną zmianę powierzchni oraz granicy działki nr 1706 WINGiK decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] uchylił ww. decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] stycznia 2010 r., a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Powyższa decyzja była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 506/10 uchylił zaskarżoną decyzję WINGiK z dnia [...] marca 2010r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że decyzja ta narusza przepisy prawa tj. art. 7, art. 77 i art. 107 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy, stosując art. 138 § 2 k.p.a. nie wykazał naruszeń przepisów, które określają zasady prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym doszło do naruszeń prawa procesowego w takim zakresie, który dawał podstawę do uchylenia decyzji Starosty Powiatu. Brak udziału stron w postępowaniu przed geodetą, w sytuacji gdy strony te zostały o nim poinformowane nie może być wadą postępowania. Wskazano, że nie można uchylać decyzji i przekazywać sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdy akta sprawy zawierają dowody wskazujące na okoliczności będące podstawą orzekania. W sprawie stan faktyczny jest jasny i jednoznaczny, wymagał tylko stosownej oceny prawnej, do której był zobowiązany organ odwoławczy. Stosowanie w postępowaniu drugoinstancyjnym orzekania kasacyjnego wskazanego w treści art. 138 § 2 k.p.a. jest możliwe tylko w sytuacjach wskazanych w tym przepisie. W każdym innym przypadku organ drugiej instancji ma nakaz orzekania merytorycznego, a doprecyzowanie stanu faktycznego sprawy powinno następować w ramach stosowania art. 136 k.p.a. Sąd podniósł, że WINGiK zaskarżoną decyzją uchylając sprawę nakazał podjęcie przez Starostę Powiatu czynności, które polegać mają na właściwym zastosowaniu przepisów prawa geodezyjnego. Nie są to zatem czynności postępowania wyjaśniającego, lecz związane z wykładnią prawa. Ten rodzaj działań nie mieści się w treści art. 138 § 2 k.p.a., z tego względu Sąd uchylił skarżoną decyzję. Podkreślono, że organy geodezyjne nie są uprawnione do kształtowania zasięgu (granic) własności nieruchomości. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca nr [...] uchylił decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w całości i jednocześnie odmówił wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta B. zmiany powierzchni oraz przebiegu granic działek nr 1703, 1702, 1706 i 2601 zgodnie z mapą uzupełniającą włączoną do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu [...].12.2009r. za nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na art. 20 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i podniósł, że utrzymanie operatu w stanie aktualności polega na wprowadzaniu zmian danych ewidencyjnych wynikających z prawomocnych orzeczeń, decyzji, aktów notarialnych, aktów normatywnych i innych dokumentów ilustrujących stan ewidencyjny. Za pomocą zmian danych ewidencyjnych nie można regulować spraw własnościowych, sporów granicznych. Powołując się na treść § 36 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, dotyczącego wykazania przebiegu granicy wskazano, że w razie stwierdzenia, że podczas prowadzenia ewidencji gruntów i budynków został popełniony błąd związany ze sztuką geodezyjną (pomiarowy lub kreślarski) zmiana przebiegu granicy może zostać wprowadzona w oparciu o dokumentację geodezyjną z pomiaru sprawdzającego granic bezspornie wskazanych przez strony. W ramach eliminacji błędów nie można decydować dokąd sięga prawo własności na gruncie. Organ II instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie R. J. zakwestionowała wykazaną w operacie ewidencyjnym powierzchnię działki nr 1703 oraz wysunęła roszczenia własnościowe części działki nr 1706 stanowiącej drogę (okoliczność ta została potwierdzona w aktualnie prowadzonym postępowaniu rozgraniczeniowym). WINGiK podniósł, że aktem notarialnym z dnia [...].04.1960 r. Rep. [...] M. K. nabyła parcelę gruntową nr 955/8 o pow. 0,1090 ha w granicach oznaczonych na planie sytuacyjnym z dnia [...].12.1959r. Podczas założenia ewidencji gruntów miasta B. w latach 1969-1970 parcela gruntowa nr 955/8 zmieniła oznaczenie na działkę ewidencyjną nr 1703 o pow. 0,1047 ha. Ewidencja została założona na bazie mapy katastralnej a powierzchnia działek obliczona graficznie. W 1990r., w oparciu o materiały geodezyjne z opracowania mapy zasadniczej, przeprowadzono odnowienie operatu ewidencyjnego. Powierzchnie działek obliczone zostały metodą analityczną ze współrzędnych punktów załamania granic. Powierzchnia działki nr 1703 wyniosła 0,0984 ha. Mapa zasadnicza opracowana została w 1987r. w oparciu o wyniki pomiaru na gruncie. W celu ustalenia czy stan ewidencyjny działki nr 1703 jest zgodny ze stanem faktycznym na gruncie w dniach [...].04.2009r. i [...]05.2009r. organ I instancji przeprowadził rozprawy administracyjne na gruncie. W ich toku strony nie wskazały zgodnego przebiegu granicy działki nr 1703 z działką sąsiednią nr 1706. Organ I instancji zlecił geodecie dokonanie pomiaru, który wykonany został w dniu [...].10.2009r., a w oparciu o niego wykonany został operat geodezyjny włączony do Powiatowego Zasobu Geodezyjno- Kartograficznego w B. w dniu [...].12.2009r. pod nr [...] zawierający mapę uzupełniającą wraz z wykazem zmian gruntowych działek. Organ II instancji podniósł, że podczas dokonanego pomiaru nie były obecne wszystkie strony postępowania, zatem nie wskazały zgodnego przebiegu granic działki 1703 z działkami sąsiednimi, stąd też opracowanie to nie może stanowić podstawy do dokonania zmiany danych ewidencyjnych działek. Wskazano, że organ I instancji, powołując się na powyższy operat geodezyjny orzekł o wprowadzeniu w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta B. zmiany i powierzchni działek nr 1703, 1702, 1706 i 2601 i stwierdził, że w wyniku powyższego został sprostowany błędny zapis w operacie ewidencyjnym. Organ nie wykazał jednak kiedy błąd ten został popełniony i na czym polegał. Zatem Starosta, poprzez dokonaną zmianę, orzekł o przebiegu granicy działki nr 1703 z działkami sąsiednimi, co w postępowaniu dotyczącym prowadzenia ewidencji gruntów i budynków jest niedopuszczalne. Ustalenie przebiegu granic działek może nastąpić w postępowaniu rozgraniczeniowym. Organ odwoławczy wskazał, że takie postępowanie rozgraniczeniowe, na wniosek Gminy, zostało wszczęte. Sprawa ta z uwagi na spór graniczny przekazana została do sądu powszechnego. Dopiero rozstrzygnięcie sądowe w tym zakresie będzie wiążące dla organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków i stanowić będzie ewentualną podstawę do dokonania zmian danych ewidencyjnych działki nr 1703. W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym koniecznym było uchylenie decyzji Starosty z dnia [...] stycznia 2010r. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła R. J. i wniosła o jej uchylenie bądź stwierdzenie jej nieważności oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1/ art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia dotyczącego sprawy poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną; 2/ naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. Z art. 7, art. 77, art, 80 i art. 136 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia pomimo braków w postępowaniu dowodowym, niewyjaśnienie w sposób dostateczny sprawy i naruszenie zasady praworządności; 3/ art. 10 i art. 81 k.p.a. w zw. Z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu i uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów; 4/ naruszenie art. 32 § 2 i § 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z § 37 i § 38 rozporządzenia z dnia 29.03.2001r. w zw. z art. 6 i art. 7 k.p.a. i art. 153 p.p.s.a poprzez błędne zastosowanie przepisów prawa materialnego, skutkujące bezprawnym uznaniem za wadliwe przeprowadzenie dowodu z pomiaru kontrolnego sporządzonego przez uprawnionego geodetę; 5/ naruszenie art. 7, 77, 80 k.p.a. w zw. z § 43 rozporządzenia z 28.03.2001r. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i ocenę niezgodną z zasadą swobodnej oceny dowodów; 6/ naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i art. 75 k.p.a. oraz § 45 i § 46 w zw. z § 36-39 ww. rozporządzenia poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów oraz oparcie rozstrzygnięcia na roszczeniu strony i istnieniu sporu granicznego pomiędzy stronami postępowania. W obszernym uzasadnieniu skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty, wskazując, że zaskarżona decyzja w zakresie merytorycznym rozstrzyga o danych ewidencyjnych dotyczących granicy i powierzchni działek nr 1703 i 1702. W dniu [...] lipca 2010 r. Starosta wydał decyzję nr [...] o wprowadzeniu zmian w części opisowej i kartograficznej operatu ewidencji gruntów i budynków dot. działek o nr 1702 i 1703. Decyzja ta stała się ostateczna. Pomiędzy wyżej wymienioną sprawą, a tą będącą przedmiotem postępowania zachodzi zbieżność zarówno pod względem przedmiotowym oraz podmiotowym, a zatem niniejsze rozstrzygnięcie narusza zasadę trwałości decyzji ostatecznych, co stoi w sprzeczności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżąca odnosząc się do przeprowadzonego postępowania dowodowego wskazała, że organ odwoławczy nie ustalił stanu faktycznego sprawy, nie rozpoznał jej merytorycznie stosownie do dyspozycji art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ zapewnił jej także czynnego udziału w postępowaniu dowodowym. Skarżąca podniosła, że powierzchnię i przebieg granicy działki nr 1703 określają dane sprzed modernizacji operatu tj. sprzed 1996r., wyrażone m.in. na mapie z 1970r. (zalegającej w aktach sprawy). Fakt istnienia sporu granicznego nie ma znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Organ odwoławczy orzekł "niewłaściwie", albowiem wskazywane przez niego okoliczności nie są przesłankami odmowy wprowadzenia zmian w operacie. Zasadnym zaś było utrzymanie z mocy decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie podnieść należy, że zasady zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków określają przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne /tekst. jedn. Dz. U z 2010r Nr 193, poz. 1287/. W świetle art. 2 pkt. 8 i art. 20 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, ewidencja stanowi jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji i gruntach, budynkach i lokalach. Ewidencja gruntów obejmuje dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków, a także dane dotyczące właścicieli, użytkowników wieczystych i innych osób władających nieruchomościami. Dane ewidencyjne odnoszące się do gruntów dotyczą między innymi numerów działek, numerycznego opisu granic, powierzchni działek ewidencyjnej i informacji określających pola powierzchni konturów użytków gruntowych i klas gleboznawczych w granicach działki ewidencyjnej - §10, § 11, §59 i § 60 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 29 marca 2001 w sprawie ewidencji gruntów i budynków /Dz. U. Nr 38, poz. 454/. Z zestawienia tych przepisów wynika, że dane ewidencyjne mają charakter informacyjno - techniczny, rejestrując jedynie stany prawne wynikające z dokumentów urzędowych, a zatem stany ustalane w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Wpisów bowiem oraz zmian podmiotowych i przedmiotowych dokonuje się w ewidencji na podstawie prawomocnych orzeczeń sadowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, dokumentacji architektoniczno - budowlanej, opracowań geodezyjno - kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Oznacza to, że ewidencja nie rozstrzyga żadnych sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw, zaś organy ewidencyjne nie są uprawnione do weryfikacji dokumentów na podstawie których dokonują zmian w ewidencji. Mając na uwadze powyższe uwagi, prawidłowo orzekający w sprawie organ odmówił wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta B. zmian powierzchni oraz przebiegu granie działki nr 1703, należącej do skarżącej, z działką nr 1706. Jak to bowiem w sprawie zostało ustalone, a nie jest sporne między stronami, że administracyjne postępowanie rozgraniczeniowe tych działek nie zostało zakończone, sprawa została przekazana do sądu powszechnego, a więc dopiero rozstrzygnięcie sądowe da podstawę do dokonania ewentualnych ewidencyjnych zmian działki nr 1703. Jak bowiem wyżej wskazano ewidencja gruntów i budynków ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej/tak wyrok NSA z 20.11.1998r., II SA914/08, wyrok NSA z 8.07.2010r., I OSK 1251/09/. Podnieść również należy, że wydając zaskarżoną decyzję organ wykonał zalecenia zawarte w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 506/10 . W wyroku tym Sąd wskazał, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie doszło do naruszenia prawa procesowego, stan faktyczny sprawy jest jasny i jednoznaczny, a więc organ odwoławczy winien rozpoznać sprawę merytorycznie we własnym zakresie bez potrzeby uchylania i przekazywania sprawy do rozpoznania ponownie przez organ I instancji. Uchylając w tamtym postępowaniu kasatoryjną decyzję organu II instancji, Sąd orzekający w wyroku z dnia 12 października 2010 r. wskazał, że takie rozstrzygnięcie może mieć miejsce wówczas, gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, albo przeprowadził je w takim zakresie, że rozstrzygnięcie merytoryczne nie jest możliwe. W wyroku tym Sąd dokonał oceny, że w realiach rozpoznawanej sprawy, zebrany materiał dowodowy daje podstawę do merytorycznego zakończenia sprawy przez organ II instancji. W tym miejscu przywołać należy normę zawartą w art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego przepisu wynika, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumieć należy powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, a pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt zostało uznane za błędne/W. Siedlecki System prawa procesowego cywilnego. Zaskarżanie orzeczeń sądowych, Ossolineum 1986, s.318/. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 lutego 1998 r., III RN 130/97 /OSP 1999, z.3, poz. 101 z glosą B. Adamiak s. 263 i nast./ wypowiadając się w kwestii związania sądu administracyjnego tą oceną na gruncie art. 30 ustawy o NSA wyjaśnił, że oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on zawsze związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Mając na uwadze naprowadzone wyżej uwagi, Sąd nie podzielił zarzutu skarżącej w zakresie naruszenia przez orzekający w sprawie organ przepisów art. 6, art. 7, art. 10, art. 75, art. 77, art. 80, art. 136 k.p.a. albowiem te kwestie przesądzone zostały prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010r a takie rozstrzygnięcie jest w świetle powołanego przepisu art. 153 P.p.s.a wiążące zarówno dla organu który zastosował się do w/w orzeczenia, jak i dla obecnie orzekającego Sądu. Sąd nie podzielił również zarzutów skarżącej w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego - przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne gdyż i w tym przypadku orzekający w sprawie organ zastosował się do interpretacji wyrażonej w powołanym wyżej wyroku. Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu nie został naruszony też przez orzekający organ przepis art. 156 § 1 pkt.3 k.p.a. Przepis ten bowiem stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną. W doktrynie przedmiotu przyjmuje się, że stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a. możliwe jest tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna /B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz Warszawa 2008/. Oznacza to, że dla bytu art. 156 § 1 pkt.3 k.p.a. koniecznym jest aby obie decyzje dotyczyły tożsamego podmiotu oraz tożsamego przedmiotu sprawy, przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego jak i faktycznego. Skoro więc w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi tożsamość podmiotów z uwagi na inny krąg stron postępowania, jak również nie zachodzi tożsamość przedmiotu postępowania z uwagi na różne objęte tymi decyzjami numery działek - brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a. Za taką oceną przemawia również to, że zaskarżona decyzja, jak i przywoływana przez skarżącą decyzja Starosty z dnia [...] lipca 2010 r. [...] wydane zostały w innym stanie faktycznym - w oparciu o inny, odrębny operat geodezyjny, w innym postępowaniu, dotyczącym innego zakresu. Z tych też powodów, skoro zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa i wydane zostało zgodnie z art. 153 , Sąd działając w oparci u o treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.