I SA/Go 276/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska – Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.) Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Sekretarz sądowy Anna Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2011 r. sprawy ze skargi D S.A. na interpretację indywidualną nr [...] Prezydenta Miasta z dnia [...] r. (nr [...]) w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. Uchyla zaskarżoną interpretację. 2. Zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącej spółki kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca D S.A. złożyła skargę na interpretację indywidualną nr [...] Prezydenta Miasta z [...] listopada 2010 r. (nr [...]) wydaną w przedmiocie podatku od nieruchomości. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2010 r. D S.A. zwróciła się do Prezydenta Miasta o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od nieruchomości, tj. określenia czy w stanie prawnym obowiązującym od dnia 17 lipca 2010 r. linie telekomunikacyjne umieszczone w kanalizacji kablowej stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Skarżąca Spółka w stanie faktycznym określiła, że jest operatorem telekomunikacyjnym, a w prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystuje w szczególności linie telekomunikacyjne – zarówno umieszczone w kanalizacji kablowej, bezpośrednio w gruncie, jak i na słupach należących do innych podmiotów. W złożonym wniosku Spółka zwróciła uwagę na fakt, że w lipcu 2010 r. weszła w życie zmiana przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. 1994 r. nr 89 poz. 414 z późn. zm., zwane dalej prawem budowlanym). W opinii skarżącej największe znaczenie miała nowelizacja tej ustawy z 7 maja 2010 r., która weszła w życie z dniem 17 lipca 2010 r., regulująca kwestię rozumienia pojęć: obiekt budowlany i budowla w odniesieniu do instalacji telekomunikacyjnych w kanalizacji. Skarżąca Spółka przytoczyła powyższe definicje oraz wskazała, że zgodnie ze znowelizowanymi przepisami kanalizacja kablowa, w której umieszczana jest linia telekomunikacyjna stanowi obiekt liniowy, a w konsekwencji budowlę i obiekt budowlany w rozumieniu ustawy prawo budowlane. Skarżąca wskazała ponadto, że linia telekomunikacyjna umieszczona w tej kanalizacji natomiast, w odróżnieniu od samej kanalizacji, ale też linii kablowej nadziemnej i podziemnej, tj. umieszczonej bezpośrednio ziemi, została wyraźnie wskazana jako obiekt nie będący obiektem budowlanym lub jego częścią, ani też urządzeniem budowlanym. W opinii skarżącej jednoznaczne wskazanie w ustawie prawo budowlane, iż linia umieszczona w kanalizacji nie stanowi ani obiektu budowlanego lub jego części ani też urządzenia budowlanego przesądza o ty, że linia nie spełnia definicji budowli w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 nr 95, poz. 613 tekst jednolity z późn. zm.), a tym samym nie stanowi ona przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a jej wartość, zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie jest uwzględniana na podstawie jego wymiaru począwszy od dnia 1 sierpnia 2010 r. W wydanej interpretacji indywidualnej nr [...] Prezydent Miasta uznał stanowisko skarżącej Spółki za nieprawidłowe. W uzasadnieniu prawnym wydanej interpretacji organ podatkowy wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dalej organ argumentował, że zapis art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi, że budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W ocenie organu podatkowego definicja "budowli" na gruncie prawa budowlanego po nowelizacji, która weszła w życie 17 lipca 2010r., nie jest katalogiem zamkniętym i opiera się na przykładowym wymienieniu obiektów, które należy uznać za budowle, stworzonym na potrzeby prawa budowlanego, a nie podatkowego i może ona ułatwić ustalenie charakteru danego obiektu na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a ustawodawca w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych bezpośrednio do niej odsyła. Organ przyjął, że gdyby ustawodawca chciał przyjąć tą definicję, to w art. 1a ust. 1 pkt 2 nie stwierdzałby, że jest nią obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury tylko odesłałby wprost do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, a tego nie uczynił, natomiast rozszerzył to pojęcie o "urządzenie budowlane", którym w myśl art. 3 pkt 9 jest urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodni z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Z art. 3 pkt 1 lit. b prawa budowlanego wynika, że obiektem budowlanym (nie będącym budynkiem lub obiektem małej architektury), jest budowla stanowiąca całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Organ podkreślił, że definicja ta nie uległa zmianie po nowelizacji z 2010r. Organ podatkowy zaznaczył również, że w przypadku sieci telekomunikacyjnej nie ma wątpliwości co do funkcjonalnego powiązania wszystkich elementów. Aby budowla sieciowa (telekomunikacyjna) mogła być wykorzystana do prowadzenia określonej działalności gospodarczej, musi nastąpić połączenie wszystkich elementów. Bez tego każdy z nich w zasadzie nie byłby do niczego przydatny. Kanalizacja stanowi swego rodzaju osłonę kabla przed uszkodzeniami zewnętrznymi. Jest ona niezbędna do tego, by kabel teletechniczny mógł pełnić swoją funkcję - transmisję danych. Organ podkreślił, że połączenie powyższych elementów (całość techniczno – użytkowa) skutkuje powstaniem sieci technicznej – sieci telekomunikacyjnej. W ocenie organu rozszerzenie od dnia 7 maja 2010 r. definicji budowli o obiekt liniowy, zdefiniowany dodatkowo w art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego nie ma wpływu na sposób opodatkowania linii kablowych w kanalizacjach kablowych. Następnie skarżąca Spółka wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę wydanej interpretacji indywidualnej. Skarżąca wskazała, że nie zgadza się z wykładnią prawa w odniesieniu do przedstawionego przez nią stanu faktycznego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Argumentacja zaprezentowana przez Spółkę sprowadzała się do sporu w wykładni art. 3 pkt 3a znowelizowanej ustawy prawo budowlane. W ocenie Spółki organ podatkowy naruszył prawo wydając niekorzystną dla niej interpretację indywidualną, a stanowisko prezentowane przez skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej było prawidłowe. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Prezydent Miasta podtrzymał stanowisko zawarte w wydanej interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu prawnym powtórzył argumentację zaprezentowaną uprzednio w interpretacji indywidualnej. Następnie skarżąca Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, w której ponownie podniosła argumentację wcześniej zaprezentowaną zarówno we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jak i wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Prezydent Miasta w odpowiedzi na skargę również podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wniósł także o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. W ocenie Sądu organ podatkowy dopuścił się naruszenia prawa poprzez jego błędną wykładnię. Sporną kwestią w sprawie okazała się wykładnia definicji budowli i obiektu liniowego na gruncie ustawy prawo budowlane w kształcie po nowelizacji z 7 maja 2010 r. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy i podatkach i opłatach lokalnych budowlą jest "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem". Sformułowanie "w rozumieniu przepisów prawa budowlanego" oznacza, że interpretując pojęcia "obiektu budowlanego" i "urządzenia budowlanego" należy skorzystać tych pojęć przypisując im treść taką jaka mają w Prawie budowlanym. Innymi słowy organy podatkowe nie mogą nadawać tym pojęciom treści, odbiegającej od tej jaką mają na gruncie Prawa budowlanego. Praktyka taka jest sprzeczna z językowym brzmieniem art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Należy podkreślić, że gdyby ustawodawca zamierzał zbudować odmienne znaczenie tych pojęć, właściwe tylko na gruncie podatku od nieruchomości, wówczas zamieściłby ich pełne definicje we wspomnianym już art. 1a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Tymczasem ustawodawca użył w tym przepisie innej techniki legislacyjnej tj. zastosował pełne odesłanie do przepisów Prawa budowlanego ze wszystkimi tego konsekwencjami. Ponadto organ podatkowy myli się twierdząc kategorycznie, że definicja obiektu budowlanego, zawarta w art. 3 Prawa budowlanego, nie uległa zmianie. Organ interpretujący nie dostrzega oczywistej zmiany, wprowadzonej na mocy wspomnianej już wcześniej ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (art. 65 tej ustawy). Nowelizacja ta – z punktu widzenia zagadnienia przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji – w zasadniczy sposób zmieniła definicję pojęcia "budowla". W zakresie mającym znaczenie dla rozstrzygnięcia, we wspomnianym art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego przyjęto, że ilekroć w ustawie jest mowa o budowli należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, m.in. obiekt liniowy. Ustawodawca definiując pojęcie obiektu liniowego wskazuje, że należy przez nie rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość. Chodzi zatem w szczególności o linie kablowe nadziemne, umieszczone bezpośrednio w ziemi, podziemne, a także kanalizację kablową. Ustawodawca zastrzega jednak, że kable zainstalowane w kanalizacji kablowej nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego (art. 3 ust. 3a Prawa budowlanego). W konsekwencji, po zmianie definicji pojęcia "budowla", zawartej w Prawie budowlanym, nie ma wątpliwości, że kanalizacja kablowa, w której umieszczana jest linia telekomunikacyjna stanowi obiekt liniowy, a w konsekwencji obiekt budowlany (precyzyjniej – budowlę) w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Linia telekomunikacyjna zaś umieszczona w tej kanalizacji, w odróżnieniu od samej kanalizacji, nie jest ani budowlą, ani jej częścią, ani też urządzeniem budowlanym. W konsekwencji linia taka nie mieści się również w pojęciu obiektu budowlanego ani urządzenia budowlanego w rozumieniu wspomnianego już przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skoro zatem zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają w szczególności budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to biorąc pod uwagę, że linia telekomunikacyjna umieszczona w kanalizacji kablowej nie jest ani budowlą, ani też jej częścią, linia taka nie stanowi przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a jej wartość, zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie jest uwzględniana w podstawie jego wymiaru. Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 8 marca 2011 r. I SA/Łd 39/11. Z tego względu nie można zgodzić się z wyrażoną w zaskarżonej interpretacji tezą, że sieć telekomunikacyjna, na którą składają się zarówno linie kablowe, jak i kanalizacja kablowa, jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit b. prawa budowlanego. Organ podatkowy przyjął, że kable i obejmujące je kanalizacje, będąc w funkcjonalnym związku, tworzą całość techniczno – użytkową, wyczerpując tym samym kryteria budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W konsekwencji uznał, że zmiana wprowadzona ustawą z dnia 7 maja 2010 r. nie wpływa na zakres opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W ocenie Sądu przed wejściem w życie nowelizacji ustawy Prawo budowlane, a więc przed 17 lipca 2010r. kanalizacja i ułożone w niej kable stanowiły budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i stanowiły (łącznie) przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowla w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ustawie z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106 poz. 675) zmieniono m.in. ustawię Prawo budowlane, poprzez dodanie w art. 3 tejże ustawy pkt 3a i wprowadzenie nowego rodzaju obiektu budowlanego – "obiektu liniowego" w definicji którego wyraźnie wyłącza się z pojęcia budowli i urządzenia budowlanego kable położone w kanalizacji kablowej. Nastąpiła więc zmiana treści obowiązującej dotychczas regulacji poprzez wprowadzenie nowej kategorii obiektu budowlanego. Tym samym błędne jest stanowisko organu , że zmiana wprowadzona ustawa z 7 maja 2010r. nie wpływa na zakres opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach również zwrócił uwagę na powyższe i wyraził pogląd, że zmiana wprowadzona ustawą z 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) jest to "nowość normatywna, zmieniającą treść dotychczas obowiązującej regulacji, choćby przez wprowadzenie nowej kategorii obiektu budowlanego" – np. wyrok z 5 października 2010 r. II FSK 809/09. W ponownym postępowaniu organ podatkowy będzie zobowiązany dokonać interpretacji przedstawionych przez wnioskodawcę przepisów, zgodnej z podanymi wyżej wskazówkami. Następnie wynik swoich rozważań organ interpretujący przedstawi w uzasadnieniu interpretacji. Mając na względzie powyższe, sąd, w oparciu o art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), uchylił zaskarżoną interpretację. O kosztach postępowania sąd rozstrzygnął w oparciu o art. 200 wspomnianej ustawy z 30 sierpnia 2002 r. |Sędzia WSA |Sędzia WSA |Sędzia WSA | |Anna Juszczyk-Wiśniewska |Krystyna Skowrońska-Pastuszko |Stefan Kowalczyk |