II SAB/Wr 23/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2011r . na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. Ż. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: H. Ż. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Prezydenta Wrocławia w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego odmowy przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla północnej części zespołu urbanistycznego Leśnica oraz Parku L. we W.. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej odrzucenie, wywodząc, iż przepis z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a, normujący właściwość sądów administracyjnych, nie obejmuje swym zakresem zastosowania skarg na bezczynność w przedmiocie odmowy przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego . Wyjaśniono nadto, iż prawomocnym postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 427/10 odrzucono skargę w przedmiocie odmowy przystąpienia do sporządzenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla północnej części zespołu urbanistycznego L. oraz Parku L we W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z art. 4 powyższej ustawy Sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Mając zatem na względzie powyższe zważyć należy, iż nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Kognicji tegoż Sądu nie podlega m. in. informacja o odmowie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak bowiem stanowi art. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z dnia 10 maja 2003 ze zm.) rozstrzygnięcia wójta, burmistrza, prezydenta miasta albo marszałka województwa o nieuwzględnieniu odpowiednio wniosków dotyczących studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, uwag dotyczących projektu tego studium, wniosków dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwag dotyczących projektu tego planu albo wniosków dotyczących planu zagospodarowania przestrzennego województwa - nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nieuwzględnienie więc wniosku skarżącego przez prezydenta miasta - jak w rozpoznawanej sprawie - wyrażone w formie pism ( z dnia 10 stycznia 2011 r. oraz 15 lutego z 2011 r.) nie jest, zgodnie z art. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaskarżalne do sądu administracyjnego (por. postanowienie z dnia 20 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 427/10 ). Tym samym w świetle regulacji art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a także bezczynność organu w tym przedmiocie jako nie mieszcząca się w pkt 1-4a tego przepisu nie należy do kognicji Sądu administracyjnego. Mając zatem powyższe na względzie Sąd uznał, iż zasadnym jest odrzucenie niniejszej skargi – stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 1p.p.s.a.