II SA/Kr 271/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2011 r. sprawy ze skargi H.E. na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 29 listopada 2010 r. nr [....] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala. Dnia 1 lutego 2008r. do Prezydenta Miasta K. wpłynęło pismo, w którym H. E. wskazała na nieprawidłowości w czynnościach służb Miasta K. dotyczących nieruchomości położonej przy ul. [...] w K.. Zarzucono działanie niezgodne z prawem poprzez zameldowanie lokatorów bez zgody pozostałych właścicieli oraz dokonanie samowoli budowlanej polegającej na połączeniu dwóch istniejących lokali w jeden. Postanowieniem z dnia 13 lutego 2008r. Prezydent Miasta K. przekazał skargę w części dotyczącej samowoli budowlanej do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., który 12 marca 2009r. przeprowadził kontrolę robót budowlanych i ustalił, że polegały one na zamurowaniu od wewnątrz drzwi do lokalu mieszkalnego oznaczonego nr 1, usunięciu ściany działowej grubości około 6 cm, wykonaniu nowej instalacji elektrycznej i gazowej w miejscu starych instalacji oraz usunięciu blaszanego przewodu wentylacyjnego prowadzącego z ubikacji lokalu nr 1 do łazienki w lokalu nr 2. Organ stwierdził zakończenie robót i ustalił, że zgodnie z oświadczeniem A. K. złożonym do protokołu inwestorami są A. K. i A. S.. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki postanowieniem z dnia 19 marca 2009r. zażądał od inwestorów robót budowlanych przedłożenia do dnia 31 maja 2009r. ekspertyzy technicznej zawierającej inwentaryzację i ocenę techniczną wykonanych robót budowlanych. Inwestor wypełnił dyspozycję powyższego postanowienia w dniu 27 maja 2009r., przedkładając: – ekspertyzę techniczną dotyczącą robót budowlanych polegających na połączeniu dwóch istniejących lokali mieszkalnych nr 1 i 2 w jeden lokal mieszkalny zlokalizowany na parterze budynku przy ul. [...] w K. autorstwa inż. W. M. z maja 2009r.; – protokoły z pomiaru skuteczności ochrony przeciwporażeniowej i rezystencji obwodów wykonanych przez uprawnionego M. S. w dniu 14 maja 2009r.; – protokół z okresowej kontroli przewodów kominowych autorstwa mistrza kominiarskiego W. W. z dnia 4 września 2008r.; – protokół z przeprowadzenia głównej próby szczelności instalacji gazowej autorstwa Z. K.; – potwierdzenie założenia gazomierza dokonanego przez Karpacką Spółkę Gazownictwa Sp. z o. o. w T. Oddział Zakład Gazowniczy K.. Dnia 27 lipca 2009r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] znak: [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 i art. 104 kpa w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. PINB uznał, że po dostarczeniu przez inwestora niezbędnych ocen i ekspertyz określających zakres wykonanych prac oraz zgodność ich wykonania ze sztuką budowlaną wątpliwości co do jakości wykonanych prac budowlanych lub konieczności określenia ewentualnego zakresu prac, których wykonanie umożliwiłoby doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, zostały rozwiane. Poprawność wykonanych robót stwierdzona przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane sprawiła, że postępowanie w trakcie jego trwania stało się bezprzedmiotowe i nie zachodziły przesłanki do zastosowania art. 51 Prawa budowlanego. Od powyższej decyzji H. E. wniosła odwołanie, zarzucając fałszowanie stanu rzeczywistego, dążenie do zalegalizowania nieprawidłowości i zmowę urzędniczą w tym zakresie. Podniesiono brak zgody współwłaścicieli na dokonanie zalegalizowanych przez PINB robót budowlanych. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 29 listopada 2009r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 kpa oraz art. 51, art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo postępowanie prowadził w oparciu o przepisy art. 50-51 Prawa budowlanego, ponieważ zgodnie z art. 3 pkt 7a przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem parametrów charakterystycznych, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, szerokość, długość, liczba kondygnacji. Jak wynika z art. 3 pkt 6 i 7 Prawa budowlanego przebudowa nie jest budową, lecz jako roboty budowlane zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę. W przypadku dokonania przebudowy bez uzyskania pozwolenia na budowę zastosowanie znajdą przepisy art. 50-51 Prawa budowlanego regulujące usuwanie skutków samowolnych robót budowlanych innych niż budowa, wykonywanych bez wymaganego pozwolenia. Zdaniem WINB przedstawione przez stronę opracowania dowodzą, że przeprowadzone roboty budowlane wykonane zostały zgodnie ze sztuką budowlaną i z zachowaniem warunków przewidzianych przepisami techniczno - budowlanymi. Dlatego organ I instancji słusznie wydał decyzję o umorzeniu postępowania. W odniesieniu do zarzutu, że inwestorka nie posiadała zgody pozostałych współwłaścicieli na wykonywanie robót budowlanych, WINB wyjaśnił, że kwestie związane z ograniczaniem prawa współwłasności przez inwestora są rozstrzygane przez sąd powszechny. Skargę na decyzję WINB w K. wniosła H. E., zarzucając jej naruszenie: – fundamentalnego prawa własności, jakie jest zagwarantowane w Konstytucji RP; – ustawy o własności lokali w zakresie przekroczenia uprawnień przez kilku współwłaścicieli poprzez wystawienie poświadczeń, na podstawie których są podejmowane czynności i decyzje w przypadku istnienia współwłasności ustawowej; – art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji umarzającej postępowanie w sprawie samowoli budowlanej polegającej na połączeniu dwóch lokali mieszkalnych w jeden wraz z jego przeróbkami, gdzie powinna być wydana decyzja merytoryczna; – § 146 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie do oceny zakresu samowoli robót budowlanych wykonanych w budynku przy ul. [...]; – art. 107 § 3 kpa w związku z art. 140 kpa poprzez zaniechanie w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji przedstawienia wyczerpujących podstaw odmówienia zasadności zarzutów zamieszczonych w złożonych pismach. Skarżąca zarzuciła też organom przewlekłość postępowania oraz wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę WINB w K. podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś § 2 tego przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej "ppsa", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. Ocena ta sprowadza się do zbadania, czy organy administracji publicznej w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ppsa). Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego zawiera definicję przebudowy, przez którą należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Jak wynika z treści pisma H. E., które zainicjowało czynności kontrolne, oraz z ustaleń dokonanych w trakcie postępowania przez organy nadzoru budowlanego modyfikacje w budynku przy ul. [...] w K. polegały na połączeniu dwóch istniejących lokali w jeden. Usunięcie ścian oraz wykonanie nowej instalacji elektrycznej i gazowej, w wyniku których doszło do połączenia dwóch istniejących lokali mieszkalnych oznaczonych nr 1 i 2 w jeden lokal mieszkalny, prawidłowo zostało zakwalifikowane jako przebudowa. Stosownie do art. 28 Prawa budowlanego dokonanie przebudowy wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Bezspornym jest, że inwestor robót budowlanych, w wyniku których połączono lokale nr 1 i 2 w budynku przy ul. [...] w K., nie dysponował stosownym pozwoleniem na budowę, a więc roboty te należało potraktować jako samowolę budowlaną. Skoro zaś, jak wskazano wyżej, przedmiotowe roboty budowlane stanowiły przebudowę, w przypadku ich samowolnego wykonania zastosowanie znajdowały art. 50-51 Prawa budowlanego. Stwierdzenie, że roboty budowlane zostały zakończone, upoważniało organy nadzoru budowlanego do żądania od inwestorów robót budowlanych przedłożenia ekspertyzy technicznej zawierającej inwentaryzację i ocenę techniczną wykonanych robót budowlanych. Bezspornym jest, że inwestorzy przedłożyli odpowiednie dokumenty, z których jednoznacznie wynikało, iż przeprowadzone roboty budowlane wykonano zgodnie ze sztuką budowlaną i z zachowaniem warunków przewidzianych przepisami techniczno – budowlanymi. W ocenie Sądu treść dostarczonych przez inwestorów dokumentów nie budzi wątpliwości i dlatego dawały one organom nadzoru budowlanego podstawę do przyjęcia, że samowolnie wykonana przebudowa nie naruszała prawa, a więc postępowanie naprawcze podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Organy w sposób prawidłowy przedstawiły swoje ustalenia oraz motywy podjętych rozstrzygnięć. W związku z tym zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 107 § 3 kpa w związku z art. 140 kpa Sąd uznał za niezasadne. Odnośnie zarzutów skargi wskazujących na naruszenie prawa własności oraz przepisów regulujących własność lokali wyjaśnić trzeba, że w kontrolowanym postępowaniu organy nadzoru budowlanego podejmowały czynności w celu ustalenia, czy wykonane przez inwestorów roboty budowlane były zgodne z przepisami prawa budowlanego. Natomiast spory własnościowe pomiędzy współwłaścicielami nie mogą być rozstrzygane przez organy nadzoru budowlanego. Stosownie do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2011r. sygn. akt II OPS 2/10 (publ. ONSAiWSA z 2011r. Nr 2 poz. 22) "Przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlanego nie stanowi podstawy do wydania decyzji nakładającej na inwestora obowiązek złożenia przewidzianego w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Dlatego zarzuty skargi dotyczące prawa inwestorów do dokonania przedmiotowej przebudowy bez zgody współwłaścicieli całego budynku były bezzasadne. Mając na uwadze powyższe okoliczności, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.