II SA/Sz 90/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Ż. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania p o s t a n a w i a odrzucić skargę A.Ż. – funkcjonariusz Służby Więziennej w służbie stałej - złożył w dniu [...] wniosek o przyznanie równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania. Decyzją z dnia [...]wydaną na podstawie art. 104 oraz 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 178, art. 179 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2010 r. Nr 79, poz. 523) Dyrektor Zakładu Karnego w [...] przyznał A.Ż od dnia [...] równoważnik pieniężny z tytułu braku mieszkania w wysokości [...] zł dziennie, płatnych do [...] dnia każdego miesiąca następującego po miesiącu, za który przysługuje równoważnik. A.Ż. złożył oświadczenie, w którym wskazał, że nie jest właścicielem lokalu, w którym mieszka, jest to mieszkanie rodziców. Decyzją z dnia [...], Dyrektor Zakładu Karnego w [...] działając na podstawie art. 104 i art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 180 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2010r. Nr 79, poz. 523), uchylił z dniem [...] r. ww. decyzję własną [...]. A.Ż. odwołał się od powyższej decyzji. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] decyzją z dnia[...], wydaną wskutek rozpoznania odwołania strony, na podstawie art. 104, art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 12, art. 178 ustawy o Służbie Więziennej - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, organ wskazał, że odwołujący się zamieszkiwał w dwóch lokalach jednocześnie, co nie pozwala ustalić faktycznego adresu zamieszkania, co jednoznacznie stanowi podstawę do uchylenia decyzji. A.Ż. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ww. decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej decyzji organu I instancji. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu wyrażonym w zaskarżonej decyzji i zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 178 ust. 1 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej z dnia 9 kwietnia 2010 r. (Dz. U. Nr 79, poz. 523) przez dokonanie jego błędnej wykładni i niewłaściwe zastosowanie sprowadzające się do uznania, że posiada tytuł prawny do lokalu w miejscowości w pobliżu miejsca pełnienia służby, a tym samym nie przysługuje mu równoważnik pieniężny, Ponadto, skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 6, 7, 8 i 77, 107 § 1 Kpa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Sąd administracyjny, przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy, w pierwszej kolejności zobowiązany jest do zbadania swojej właściwości w sprawie. Wskazać należy, że odrzucenie skargi z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego następuje w szczególności w wypadku, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) lub gdy dotyczy sprawy wyłączonej z właściwości tych sądów (art. 5 ww. ustawy). Odrzucenie skargi z wymienionego powodu nastąpi także wówczas, gdy skarga została wniesiona w sprawie objętej właściwością sądów powszechnych. Sąd zważył, że z dniem 13 sierpnia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. Nr 79, poz. 523 ze. zm.), która przewidziała w rozdziale 20, zatytułowanym "Rozpatrywanie sporów o roszczenia funkcjonariuszy ze stosunku służbowego", nowe zasady postępowania w tych kwestiach. Zgodnie z art. 217 tej ustawy, sprawy ze stosunku służbowego rozstrzyga przełożony w formie pisemnej, a przez sprawy ze stosunku służbowego należy rozumieć: nawiązanie stosunku służbowego, powoływanie oraz mianowanie funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenie, odwoływanie i zwalnianie ze stanowisk służbowych, nadawanie stopni Służby Więziennej, zawieszanie w czynnościach służbowych, zwalnianie ze służby, stwierdzanie wygaśnięcia stosunku służbowego, ustalanie uposażenia, przyznawanie świadczeń pieniężnych oraz inne konieczne czynności związane z powstaniem, zmianą, ustaniem stosunku służbowego oraz realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy. Natomiast, z mocy art. 218 ustawy o Służbie Więziennej, sprawy dotyczące: 1) zwolnienia ze służby, 2) przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, 3) przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, 4) zawieszenia w czynnościach służbowych - rozstrzyga się w formie decyzji, od których funkcjonariusz może, w terminie 14 dni, wnieść odwołanie do wyższego przełożonego. Do postępowań w tych sprawach, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071), a od decyzji organu odwoławczego przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze. zm.). Z kolei sprawy wynikające z podległości służbowej, wymienione w art. 219 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, dotyczące: 1) powoływania oraz mianowania na stanowiska służbowe, 2) odwoływania oraz zwalniania ze stanowisk służbowych i przenoszenia do dyspozycji, 3) nadawania stopni Służby Więziennej, 4) delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, 5) oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza granicami państwa, 6) powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym - rozstrzyga się w formie rozkazu personalnego. Formę rozkazu personalnego stosuje się również do stwierdzania wygaśnięcia stosunku służbowego ( art.219 ust.2 ww. ustawy ). Przepisem ustalającym generalną właściwość sądów w sprawach roszczeń funkcjonariuszy Służby Więziennej jest art. 220 ustawy o Służbie Więziennej, zgodnie z którym, spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. Podkreślić należy, że spór objęty niniejszą skargą dotyczy przyznania równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu mieszkalnego, a więc dotyczy realizacji uprawnień wynikających z treści stosunku służbowego i nie należy do spraw wymienionych w art. 218 ust. 1 ww. ustawy podlegających kognicji sądów administracyjnych. W konsekwencji przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.