IV SA/Gl 848/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , , po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.B. na pismo Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r., znak [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę Pismem z dnia [...] r., znak [...] Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. poinformowała L. B., że decyzjami administracyjnymi z dnia [...] r. odmówiono stronie przyznania świadczeń w postaci zasiłków celowych na spłatę zadłużenia bankowego oraz dofinansowania do diety. Decyzje te zostały przez stronę zaskarżone w administracyjnym toku instancji, więc całe akta spraw przekazano do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Organ wyjaśnił również stronie, że dnia [...] r. wydano postanowienie, nr [...] mocą którego odmówiono wyłączenia pracowników organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym. Natomiast na wydane w toku postępowania postanowienia stronie służy zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Przy czym przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie wyłączenia pracownika organu. Zgodnie z regulacją art. 142 K.p.a. postanowienia, na które nie służy zażalenie strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Pismem z dnia [...] r. L. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na "naruszenie przez Prezydenta Miasta K. art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. w sprawie [...] z dnia [...] r.". W uzasadnieniu wyjaśnił, że sprawa ta dotyczy wyłączenia od prowadzenia spraw z zakresu pomocy społecznej pracownika socjalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kwestią zasadniczą w rozpoznawanej sprawie jest ocena, czy skarga L.B. mieści się w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego. Obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest bowiem zbadanie między innymi legitymacji skarżącego, zachowania terminu do wniesienia skargi, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. Zgodnie z regulacją art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądu został unormowany w art. 3 § 2 i 3, art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, nr. 53, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. W myśl art. 3 powołanej ustawy sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt 5 podejmowane z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż zasadą jest dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej jedynie wówczas, gdy organy administracyjne realizują zadania administracji publicznej w formach władczych lub stanowiących, a więc właściwych dla działania administracyjnoprawnego. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi było w istocie pismo organu administracji informujące o braku możliwości zaskarżenia postanowienia w przedmiocie odmowy wyłączenia pracowników organu administracji od rozpoznania sprawy strony. Zatem stwierdzić przyjdzie, iż przedmiotem zaskarżenia nie uczyniono w niniejszym postępowaniu żadnego z wyżej wskazanych aktów lub czynności organów administracji, które poddane zostały kontroli sądów administracyjnych. Skarżone pismo ma jedynie charakter informacyjny, nie rozstrzyga w sposób władczy o prawach lub obowiązkach strony postępowania. Skoro zatem przedmiotowa skarga nie podlega rozpatrzeniu przez sąd administracyjny, to skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.