II SA/Wa 925/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski Sędziowie WSA Przemysław Szustakiewicz Sławomir Antoniuk (spr.) Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2011 r. sprawy ze skargi R. B. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia z urzędu postępowania w sprawie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia, 2. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego R. B. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 123 § 2, art. 126 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w sprawie wznowienia z urzędu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie przyznania R.B. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Komendant Główny Policji podniósł, iż postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. Komendant [...] Policji wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. przyznającą R.B. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w wysokości wynikającej z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918 z 2002 r. ze zm.). Jako przyczynę wznowienia postępowania organ I instancji wskazał, że dopiero w dniu [...] lutego 2010 r. został poinformowany ([...] Prokuratury Okręgowej Wydział Śledczy w W.) o fakcie, iż strona jest współwłaścicielem lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w W. W dacie orzekania okoliczność ta nie była znana organowi. Na powyższe postanowienie zażalenie do Komendanta Głównego Policji wniósł pełnomocnik strony. Komendant Główny Policji uznając, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, utrzymał je w mocy. Organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Natomiast w oświadczeniu mieszkaniowym złożonym przez stronę w dniu [...] lutego 2007 r. w celu ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego strona nie wykazała, iż jest współwłaścicielem lokalu mieszkalnego [...] w W. Także w aktach sprawy brak jest dowodu, iż organ I instancji do dnia [...] lutego 2007 r. tj. do dnia wydania decyzji Komendanta [...] Policji w przedmiocie przyznania R.B. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, został poinformowany o niniejszym fakcie. Biorąc pod uwagę, iż w świetle § 1 ust. 1 pkt 5 powołanego rozporządzenia, równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji nie posiadają domu jednorodzinnego, domu mieszkalno-pensjonatowego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, będącego przedmiotem własności lub współwłasności policjanta lub członków jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji, ujawnione okoliczności mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2011 r. stało się przedmiotem skargi wniesionej przez pełnomocnika R.B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych strona skarżącą zarzuciła organowi odwoławczemu: 1. błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez jego błędną subsumpcję i wywiedzenie, że organ wydający decyzję z dnia [...] lutego 2007 r. w przedmiocie przyznania skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, nie wiedział o posiadaniu przez skarżącego lokalu mieszkalnego we współwłasności łącznej; 2. obrazę art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez uznanie przez organ II instancji, że zostały spełnione przesłanki nowości oraz nieznajomości okoliczności będących podstawą faktyczną wydania skarżonego postanowienia w dniu wydania decyzji ostatecznej podlegającej wznowieniu. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oceniając zaskarżone postanowienie w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga R.B. zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych powodów aniżeli zostały podniesione w skardze. Podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie Komendant [...] Policji wydał postanowienie o wznowieniu postępowania zakończonego własną decyzję z dnia [...] lutego 2007 r. na podstawie art. 149 § 1 i 2 k.p.a. Zgodnie z dyspozycją powołanych przepisów, wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz, co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Postanowienie o wszczęciu jest aktem procesowym, nie rozstrzyga ono sprawy wznowienia, lecz ją otwiera (patrz wyrok NSA z dnia 13 listopada 1987 r. sygn. akt I SA 1326/86 – publik. ONSA 1987, nr 2, poz. 80). Oznacza to, że postanowienie o wznowieniu postępowania jest jedynie postanowieniem wszczynającym postępowanie i informuje strony o tym fakcie. Nie może ono zawierać innych treści, poza wskazaniem przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania. Inaczej mówiąc, postanowienie to otwiera postępowanie w sprawie wznowienia postępowania. Orzecznictwo sądowo-administracyjne oraz doktryna zgodnie przyjmują, iż postanowienie o wznowieniu postępowania nie jest zaskarżalne, nie służy więc na nie zażalenie ani skarga do sądu administracyjnego. W niepublikowanym wyroku z dnia 20 sierpnia 1998 r. sygn. akt I SA/Po 1847/97 NSA stwierdził, iż: "Żaden z przepisów k.p.a. normujących wznowienie postępowania nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia wszczynającego wznowienie postępowania". Podobnie NSA w niepublikowanym wyroku z dnia 17 listopada 1997 r. sygn. akt I SA/Wr 224/96:" Prawidłowość podjęcia postanowienia o wznowieniu postępowania może być przez stronę kwestionowana dopiero wraz z odwołaniem od decyzji (art. 142 k.p.a.). Także NSA w wyroku z dnia 17 maja 2000 r. sygn. akt. I SA/Lu 9/00 (publik. Lex nr 51768): "Postanowienie o wznowieniu postępowania nie może być przedmiotem postępowania odwoławczego. Wadliwość tego postanowienia można wykazać w postępowaniu odwoławczym od decyzji wydanej w trybie art. 151 k.p.a.". Skoro zatem od postanowienia o wznowieniu postępowania nie przysługuje zażalenie, to zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji, podjęte w postępowaniu odwoławczym, zostało wydane bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). To z kolei obliguje Sąd do stwierdzenia nieważności tego postanowienia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku. Stwierdzając, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, Sąd działał na podstawie art. 152 powołanej ustawy, zaś o kosztach postępowania Sąd, orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 oraz art. 209 tej ustawy.