II SA/Sz 237/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Protokolant Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 września 2011 r. sprawy ze skargi A. K. na rozkaz personalny Komendanta Policji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku funkcyjnego I. uchyla zaskarżony rozkaz personalny, II. stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia niniejszego wyroku. Rozkazem personalnym z dnia [...] , wydanym na podstawie art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277) oraz § 8 ust. 8 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego Komendant Powiatowy Policji w [...] obniżył funkcjonariuszowi A.K. dodatek funkcyjny do kwoty [...] zł miesięcznie z dniem [...]r. Jednocześnie, stosownie do art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Komendant nadał powyższemu rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając swoje stanowisko organ wyjaśnił, że dodatek funkcyjny został obniżony w związku z naruszeniem przez policjanta dyscypliny służbowej stwierdzonej prawomocnym orzeczeniem Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia[...]. Następnie organ przytoczył treść § 8 ust. 8 pkt 1 i 2 powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. i stwierdził, że podejmując decyzję o obniżeniu funkcjonariuszowi dodatku funkcyjnego o [...]% - do kwoty [...] zł –wziął pod uwagę nałożoną prawomocną karę dyscyplinarną, jak i negatywną opinię służbową, kierując się zarazem tym, aby wysokość obniżenia dodatku funkcyjnego nie była najdotkliwsza dla policjanta. Uzasadniając nadanie orzeczeniu rygoru natychmiastowej wykonalności organ wskazał, że uczynił to z uwagi na tożsamy z interesem służby ważny interes społeczny, polegający na konieczności niezwłocznego wykonania skutków prawomocnie orzeczonej kary dyscyplinarnej w celu utrzymania właściwego poziomu dyscypliny służbowej w Policji. Kwestionując powyższe orzeczenie w złożonym odwołaniu A.K. wniósł o jego uchylenie. Funkcjonariusz podał, że w dniu [...] r. Komendant Powiatowy Policji w [...] wszczął przeciwko niemu postępowanie administracyjne mające na celu obniżenie dodatku funkcyjnego. A.K. podniósł, że złożył w tej sprawie pismo do Komendanta, które podobnie jak wiele wcześniejszych pozostało bez odpowiedzi. Odwołujący wskazał ponadto, że zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] r. w przedmiocie nałożenia kary dyscyplinarnej nagany. Dodatkowo zwrócił uwagę na toczące się postępowanie w sprawie zaskarżonej przez niego opinii służbowej, która została utrzymana w mocy decyzją Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] r. Zdaniem odwołującego, po podjęciu przez niego kroków zmierzających do weryfikacji wydanej w jego sprawie opinii służbowej, organ wszczął postępowanie o obniżenie dodatku służbowego, który został mu zmniejszony do [...] zł z dotychczas otrzymywanej kwoty [...] zł. W ocenie funkcjonariusza, zaskarżony rozkaz jest dla niego krzywdzący. Rozpoznając powyższe odwołanie Komendant Wojewódzki Policji, rozkazem personalnym z dnia [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz Komendanta Powiatowej Policji . W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że wniesione odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującym prawem. Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem z dnia [...], utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] o ukaraniu funkcjonariusza karą dyscyplinarną nagany. Komendant Wojewódzki Policji , powołując się na treść § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracyjnych z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, wskazał, że ukaranie policjanta karą dyscyplinarną stanowiło obowiązek organu obniżenia ukaranemu funkcjonariuszowi dodatku funkcyjnego. Wbrew twierdzeniom odwołującego, nie była to zatem zła wola przełożonego. Jednocześnie Komendant wyjaśnił, że do uznania organowi pozostawiono wysokość obniżenia przedmiotowego dodatku między [...]%. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, ustalona zaskarżonym rozstrzygnięciem granica [...] % obniżenia otrzymywanej stawki dodatku funkcyjnego, uwzględnia charakter popełnionego przewinienia, jego skutki oraz rodzaj i wymiar orzeczonej kary i w jego ocenie, Komendant Powiatowy Policji w [...] nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Ponadto, Komendanta Wojewódzki Policji w [...] stwierdził, że organ pierwszej instancji miał podstawy do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, które podyktowane było ważnym interesem służby. Odnosząc się z kolei do braku odpowiedzi na pismo skarżącego organ odwoławczy wskazał, że zwrócono się do funkcjonariusza z zapytaniem o sprecyzowanie, czy jest to jego oświadczenie, czy wniosek do toczącego się postępowania. Powyższe wezwanie zostało doręczone policjantowi w dniu [...] r., ale do czasu wydania decyzji pozostało ono bez odpowiedzi. A.K. złożył na powyższe orzeczenie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jego uchylenie. Skarżący wskazał, że w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie toczy się pod sygn. akt II SA/Sz 950/10 postępowanie zainicjowane jego skargą na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] w przedmiocie ukarania go karą dyscyplinarną nagany. Jednocześnie zaznaczył, że wszczął postępowanie w przedmiocie weryfikacji wydanej w jego sprawie opinii służbowej z dnia [...] r. Skarżący wyjaśnił, że w toku postępowania o obniżenie dodatku funkcyjnego został wezwany do sprecyzowania złożonego pisma, które pozostawił bez odpowiedzi aby zakończyć "zbędną polemikę". A.K. podał, że w kwestionowanych decyzjach wyjaśniano mu, że nałożona kara dyscyplinarna jak i negatywna opinia służbowa spowodowały konieczność obniżenia dodatku służbowego w takim wymiarze, aby nie był najbardziej dotkliwy, a przełożeni są doń pozytywnie nastawieni i nikt nie chce jego krzywdy. Tymczasem, zdaniem skarżącego, został już wystarczająco ukarany finansowo, a nikt nie zauważył związku pomiędzy prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem dyscyplinarnym i postępowaniem w sprawie opinii służbowej, za wyjątkiem organu pierwszej instancji, który za oba postępowania ukarał go obniżając dodatek. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Na rozprawie w dniu 7 września 2011 r. A.K. oświadczył, że w sprawie kwestionowanej przez niego opinii służbowej jego odwołanie zostało uwzględnione i Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] r. stwierdził nieważność decyzji Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] oraz poprzedzającej ją opinii służbowej z dnia [...]r. wydanej przez Zastępcę Komendanta Komisariatu Policji . Skarżący złożył ww. decyzję z [...] r. do akt wnosząc o przeprowadzenie z niej dowodu. (vide protokół rozprawy k. [...] akt sądowych). Wydanym na rozprawie postanowieniem Sąd, stosownie do art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł o przeprowadzeniu dowodu ze złożonej decyzji na okoliczności wynikające z jej rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Przeprowadzona kontrola zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie pod kątem jego zgodności z prawem, doprowadziła Sąd do uznania, że rozkaz ten wydany został z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem zaskarżonego rozkazu stało się obniżenie funkcjonariuszowi Policji dodatku funkcyjnego. Zgodnie z § 8 ust. 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku: 1) naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną, 2) niewywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych, stwierdzonego w opinii służbowej, 3) nieprzydatności policjanta na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Powołany wyżej § 8 ust. 8 rozporządzenia, określa zatem trzy sytuacje, których wystąpienie skutkować winno obniżeniem dodatku funkcyjnego. Jak trafnie zauważył Komendant Wojewódzki Policji, użycie w § 8 ust. 8 sformułowania "dodatek funkcyjny obniża się" świadczy o obligatoryjnym działaniu organów Policji w tym zakresie. Jednakże uznaniu organu prawodawca pozostawił kwestię wysokości obniżenia dodatku funkcyjnego, które winno nastąpić w granicach od [...]% otrzymywanej stawki. Podjęcie decyzji określającej konkretną procentową wysokość obniżenia dodatku funkcyjnego musi być należycie uzasadnione, w szczególności gdy wysokość ta jest wyższa od dolnego, [...]% progu otrzymywanej stawki. W uzasadnieniu rozkazu personalnego z dnia [...] r. Komendant Powiatowy Policji w [...] wskazał, że obniżenie skarżącemu dodatku funkcyjnego o [...]% spowodowane zostało prawomocną karą dyscyplinarną jak i negatywną opinią służbową. Komendant Wojewódzki Policji utrzymując w mocy ww. rozkaz personalny, w motywach swego rozstrzygnięcia podał, że ustalona granica [...]% obniżenia otrzymywanej stawki dodatku funkcyjnego uwzględnia charakter popełnionego przewinienie dyscyplinarnego, jego skutki oraz rodzaj i wymiar orzeczonej prawomocnie kary. Cała argumentacja organu odwoławczego oparta została na analizie wystąpienia przesłanki określonej w § 8 ust. 8 pkt 1 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. i wyjaśnieniu konieczności oraz zasadności obniżenia skarżącemu dodatku funkcyjnego w wysokości [...]% otrzymywanej stawki w związku z wymierzeniem mu kary dyscyplinarnej nagany. Uwadze organu odwoławczego uszło, a przynajmniej nie znalazło to odzwierciedlenia w uzasadnieniu rozkazu, że określona przez Komendanta Powiatowego Policji wysokość obniżenia skarżącemu dodatku funkcyjnego o [...]% wynikała ze skumulowania się dwóch przesłanek: wymierzeniem kary dyscyplinarnej nagany oraz negatywnej opinii służbowej. Tymczasem Komendant Wojewódzki Policji , podtrzymując w całości tak uzasadniony rozkaz personalny, nie wyjaśnił dlaczego nie uwzględnił jako okoliczności względniejszej dla skarżącego tego, iż jedyną przyczyną, którą brał pod rozwagę orzekając jako organ odwoławczy, było ukaranie skarżącego karą dyscyplinarną. Zdaniem Sądu, inne konsekwencje finansowe winien ponieść funkcjonariusz za wymierzoną mu karę dyscyplinarną oraz za negatywną opinię służbową, niż za wystąpienie tylko jednej z przesłanek określonych w § 8 ust. 8 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia. Takiego toku rozumowania nie można dostrzec w zaskarżonym rozkazie Komendanta Wojewódzkiego Policji. Jednocześnie organ odwoławczy nie wyjaśnił przyczyn dla których za adekwatne przyjął podtrzymanie rozkazu o obniżeniu skarżącemu dodatku funkcyjnego w tej samej wysokości co organ I instancji, pomimo nie odwoływania się do negatywnej opinii służbowej oraz § 8 ust. 8 pkt 2 rozporządzenia. W takim stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji został wydany z naruszeniem obowiązku należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia wynikającego z art. 107 § 3 K.p.a., w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając odwołanie skarżącego organ odwoławczy zobowiązany będzie usunąć wskazane wyżej wątpliwości i wskazać przesłanki wzięte przy ponownym orzekaniu w sprawie, dając temu wyraz w przekonującym uzasadnieniu rozkazu personalnego. Okolicznością, którą organ winien wziąć pod uwagę, winno być także to, iż decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. stwierdzona została nieważność decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] oraz poprzedzającej ją opinii służbowej z dnia [...] r. wydanej przez Zastępcę Komendanta Komisariatu Policji w [...]. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.