II SAB/Bd 33/11

Dnia 7 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 7 września 2011 roku sprawy ze skargi R. Ł. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] R. Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Starosty B. w przedmiocie wydania dokumentów. Skarżąca wskazała, iż wnioskiem z dnia [...], a także kolejnym pismem z dnia [...], zwróciła się do Starosty B. o udzielenie informacji publicznej w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Jak wynika z dalszej części skargi, ani organ, do którego skarżąca wystąpiła z wnioskiem, ani też organ zwierzchni, nie ustosunkowały się do wniosku skarżącej poprzez wydanie postanowienia ani decyzji odmownej. Powyższe działanie świadczy, jak podniosła skarżąca, o bezczynności ww. organów. Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia [...] odrzucił skargę R. Ł. od w/w postanowienia. W odpowiedzi na skargę Starosta B. wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, iż podtrzymuje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...], stanowiącym odpowiedź na pismo skarżącej z dnia [...], w którym uznał bezzasadność zarzutów skarżącej zawartym w ww. piśmie i brak podstaw do udzielenia żądanych przez skarżącą informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.- zwanej dalej "p.p.s.a.") skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przedmiotem skargi złożonej w niniejszej sprawie jest bezczynność Starosty B. w przedmiocie wydania skarżącej żądanej przez nią informacji publicznej. Bezczynność organu administracyjnego ma miejsce wówczas, gdy jest obowiązany do wydania określonego aktu administracyjnego lub dokonania czynności, lecz obowiązku tego nie wykonuje. Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje. Tak więc bezczynność następuje wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie konkretnej informacji. Odnośnie ustawowego wymogu wyczerpania przez stronę skarżącą trybu instancji zwrócić uwagę należy, iż w przypadku skargi na bezczynność środkiem zaskarżenia jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zażalenie to powinno być skierowane do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zatem złożenie skargi na bezczynność organu winno być poprzedzone skutecznym złożeniem zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a., zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jak natomiast stanowi art. 37 § 2 k.p.a., organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca zażalenie takie skutecznie złożyła (Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] stwierdziło niedopuszczalność wniesienia odwołania, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił następnie skargę dotyczącą powyższego postanowienia), z uwagi na co uznać należy, iż skarżąca nie spełniła koniecznego warunku skutecznego wniesienia skargi, wobec czego jako niedopuszczalną, należało ją odrzucić. Taki sam pogląd wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w postanowieniu z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie II SAB/Bd 20/09. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.