VI SA/Wa 1360/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2011 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu poddania partii produktu zabiegowi poprawnego oznakowania oddala skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania [...] B. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...], [...], [...] (zwany dalej także "skarżącym"), od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w [...] z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] , znak: [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i nakazał skarżącemu poddanie partii produktu o nazwie [...] a`250 g, wielkość partii zabezpieczonej 153,75 kg (615 szt. opakowań jednostkowych a`250 g), data rozlewu [...].09.2010 r. (data produkcji jest jednocześnie oznaczeniem partii produkcyjnej), najlepiej spożyć przed 09.09.2013, zabiegowi poprawnego oznakowania poprzez usunięcie z oznakowania produktu zapisu "HACCP". Decyzje obu instancji zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W trakcie przeprowadzonej w dniach [...],[...] i [...] września 2010 r. kontroli doraźnej w zakresie jakości handlowej miodu w przedsiębiorstwie skarżącego, przez upoważnionych pracowników Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w [...], dokonano sprawdzenia poprawności oznakowania partii produktu o nazwie [...] a`250 g, wielkość partii zabezpieczonej 153,75 kg (615 szt. opakowań jednostkowych a`250 g), data rozlewu [...].09.2010 r. (data produkcji jest jednocześnie oznaczeniem partii produkcyjnej), najlepiej spożyć przed 09.09.2013. Kontrola wykazała, że miały miejsce nieprawidłowości w oznakowaniu przedmiotowego miodu, które polegały na: 1) umieszczeniu w oznakowaniu produktu zapisu "ISO 9001:2008", co wprowadzało w błąd co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego właściwości oraz metod produkcji, i było niezgodne z art. 6 ust. 2, ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, 2) umieszczeniu w oznakowaniu produktu zapisu "HACCP", co sugerowało, że środek spożywczy posiada szczególne właściwości podczas gdy wszystkie podobne środki spożywcze posiadają takie właściwości i było niezgodne z art. 6 ust. 2, ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Mając na uwadze ustalenia kontroli, organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie nakazu poddania zmianie opakowania partii produktu o nazwie [...] a`250 g, wielkość partii zabezpieczonej 153,75 kg (615 szt. opakowań jednostkowych a`250 g), data rozlewu [...].09.2010 r. (data produkcji jest jednocześnie oznaczeniem partii produkcyjnej), najlepiej spożyć przed 09.09.2013. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], znak: [...] nakazał poddanie zabiegowi zmiany oznakowania partii produktu o nazwie [...] a`250 g, wielkość partii zabezpieczonej 153,75 kg (615 szt. opakowań jednostkowych a`250 g), data rozlewu [...].09.2010 r. (data produkcji jest jednocześnie oznaczeniem partii produkcyjnej), najlepiej spożyć przed 09.09.2013, poprzez usunięcie z oznakowania produktu zapisu "ISO 9001:2008" oraz "HACCP". Organ decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Od w/w decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym zarzucił decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, poprzez przyjęcie, że informacja o posiadaniu przez skarżącego certyfikatu ISO 9001:2008 oraz HACCP może wprowadzać konsumenta w błąd. Skarżący wskazał, że decyzję oparto na błędnych ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że działalność skarżącego nie jest produkcją podstawową w rozumieniu art. 3 pkt 17 Rozporządzenia (WE) nr 178/2002. Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady prawa żywnościowego powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności. W wyniku rozpoznania odwołania organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nakazał skarżącemu poddanie partii produktu o nazwie [...] a`250 g, wielkość partii zabezpieczonej 153,75 kg (615 szt. opakowań jednostkowych a`250 g), data rozlewu [...].09.2010 r. (data produkcji jest jednocześnie oznaczeniem partii produkcyjnej), najlepiej spożyć przed 09.09.2013, zabiegowi poprawnego oznakowania poprzez usunięcie z oznakowania produktu zapisu "HACCP". Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ podał, że wniesione odwołanie w części zasługuje na uwzględnienie. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że podzielił stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym umieszczenie w oznakowaniu przedmiotowego miodu zapisu "HACCP" jest niezgodne z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Organ podkreślił, że przedsiębiorcy sektora spożywczego z wyłączeniem producentów produkcji podstawowej i działań z nią powiązanych, powinni wdrożyć procedury oparte na zasadach systemu HACCP, co wynika z art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego Rady WE NR 852/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE LI39 z 30.04.2004 r.). Zgodnie z art. 3 pkt 17 Rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady prawa żywnościowego powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, "produkcja podstawowa" oznacza produkcję, uprawę lub hodowlę produktów podstawowych, w tym zbiory, dojenie i hodowlę zwierząt gospodarskich przed ubojem. Oznacza także łowiectwo i rybołówstwo oraz zbieranie runa leśnego. Do produkcji pierwotnej zaliczane będą działania związane z utrzymaniem pszczół w tym chów pszczół, następnie zbiór miodu, ewentualnie jego rozlew bez uprzedniego poddania go jakimkolwiek procesom przetwarzania. Natomiast wszystkie dalsze działania, które ingerują i zmieniają produkt końcowy, między innymi proces podgrzewania, za taką produkcję nie mogą zostać uznane. Organ odwoławczy podkreślił, że z akt sprawy jasno wynika, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod firmą: [...], [...], [...], której przedmiotem jest m.in. produkcja i sprzedaż hurtowa żywności, sprzedaż detaliczna, działalność związana z pakowaniem. Zakład dokonał zgłoszenia prowadzenia działalności gospodarczej do Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w [...] w zakresie produkcji, składowania, konfekcjonowania i obrotu artykułami rolno-spożywczymi. Skarżący skupuje miód z różnych źródeł (państwa członkowskie UE takie jak: Rumunia, Hiszpania, Włochy i Niemcy oraz producenci krajowi) i po podgrzaniu przeprowadza jego standaryzację, a następnie przelewa do słoików i dokonuje oznakowania. Standaryzacja polega na ujednoliceniu cech jakościowych partii produktu zgodnie z wymaganiami normy lub deklaracji. Rezultatem tych ustaleń, jest stwierdzenie przez organ że prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza nie odpowiada definicji produkcji podstawowej, wobec czego skarżący, stosownie do art. 5 rozporządzenia 852/2004, miał obowiązek wdrożenia systemu HACCP. Jak podkreślił organ, zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, do znakowania artykułów rolno-spożywczych stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Przepis art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, stanowi, że oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności przez sugerowanie, że środek spożywczy posiada szczególne właściwości, jeżeli wszystkie podobne środki spożywcze posiadają takie właściwości. W takiej sytuacji, w ocenie organu, podawanie w oznakowaniu produktu informacji o posiadaniu przez zakład systemu HACCP, również w przypadku posiadania systemu certyfikowanego, jest niezgodne z prawem i narusza przepis art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, zgodnie z którym oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności przez sugerowanie, że środek spożywczy posiada szczególne właściwości, jeżeli wszystkie podobne środki spożywcze posiadają takie właściwości. Wdrożenie procedur opartych na zasadach systemu HACCP jest obligatoryjne w przypadku prowadzenia działalności w sektorze spożywczym (z wyjątkiem produkcji podstawowej). W tej sytuacji wszyscy producenci tej branży muszą system HACCP wprowadzić. Skoro wszyscy producenci posiadają wdrożony ten system, to informacja o HACCP sugeruje potencjalnemu nabywcy, iż inni producenci takiego systemu nie wprowadzili. Z kolei oznakowanie produktu nie powinno wskazywać, że posiada cechy wyjątkowe, niespotykane u podobnych środków spożywczych (w tym wypadku sugerować, że produkt jest lepszy od innych, bo wyprodukowany w zakładzie posiadającym wdrożony system HACCP), podczas gdy stosownie do art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE Nr 852/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych, wszystkie przedsiębiorstwa sektora spożywczego mają obowiązek wdrożyć procedury oparte na zasadach systemu HACCP. Główny Inspektor nie podzielił stanowiska organu I instancji w zakresie umieszczenia w oznakowaniu przedmiotowego miodu zapisu "ISO 9001:2008". Fakt posiadania przez zakład dobrowolnego certyfikatu ISO 9001:2008, odnosi się również do jakości handlowej artykułu rolno-spożywczego poprzez wprowadzony nadzór nad dokumentacją i zapisami, ustanowienie procesów realizacji wyrobów, dokonywanie systematycznych pomiarów zarówno zadowolenia klienta (ankieta satysfakcji klienta), procesów jak również wyrobu gotowego, reagowanie na skargi konsumentów, nadzór nad jakością wyrobu gotowego, eliminowanie wyrobów wadliwych, postępowanie reklamacyjne, szkolenia personelu itp. Spełnienie przez skarżącego surowych wymagań, które cyklicznie są weryfikowane przez jednostkę certyfikującą, wywiera wpływ na przebieg całego procesu produkcyjnego, a w konsekwencji na jakość produktu oferowanego konsumentowi. Informacja o posiadaniu przez skarżącego certyfikatu ISO 9001:2008 stanowi z punktu widzenia konsumenta istotną informację, która ułatwi mu dokonanie świadomego wyboru. Ponadto oznakowanie to nie wprowadza w błąd konsumenta, a tym samym nie narusza przepisów art. 6 ust. 2, ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Od decyzji Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z [...] kwietnia 2011 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji w części obejmującej rozstrzygnięcie w pkt II i III. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 77 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie materiału dowodowego wskazanego przez skarżącego, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: 1) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE NR 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 art. 3 pkt 17; 2) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE NR 852/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L139 z dn. 30 kwietnia 2004 r.) art. 2 pkt 1 lit. m; 3) ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136 poz. 914), w szczególności art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a) i c); 4) ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 187 poz. 1577 ze zm.) w szczególności art. 6 ust. 2 - poprzez ich błędną interpretację, które to naruszenie miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy. Uzasadniając skargę skarżący wskazał na ustalenia poczynione w toku kontroli przedsiębiorstwa oraz w trakcie postępowania administracyjnego prowadzonego przed organami obu instancji. Skarżący zwrócił uwagę na wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia decyzji organu II instancji. Zdaniem bowiem skarżącego, organ w pierwszym rzędzie stwierdził, że producenci zajmujący się produkcją podstawowa są zwolnieni z obowiązku wdrożenia HACCP, a następnie wskazał, że obowiązek ten dotyczy wszystkich producentów branży. Zdaniem skarżącego, istnieją sytuacje, w których produkcja miodu kwalifikuje się do produkcji podstawowej, co powoduje zniesienie obowiązku wprowadzenia systemu HACCP. Stanowisko skarżącego w tej kwestii znajduje pełne potwierdzenie w "Dokumencie roboczym służb Komisji w sprawie interpretacji niektórych przepisów dotyczących elastyczności, przewidzianych w regulacjach prawnych w sprawie higieny.", wydanym 12 sierpnia 2010 r. przez Komisję Europejską. Dodatkowo, w ocenie skarżącego prowadzona przez niego działalność gospodarcza spełnia kryteria które pozwalają na przyjęcie, że jego działalność stanowi produkcję podstawową, bowiem używana technologia – proces podgrzewania miodu - nie zmienia produktu w sposób znaczny. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę m.in. decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i z przepisami procesowymi, stosując przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej zwana p.p.s.a. (Dz. U. z 2002 r. poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi i orzeka w granicach danej sprawy. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 3 pkt 5, art. 3 pkt 10 lit. b, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2, art. 7 ust. 1 pkt 1 oraz art. 21, art. 29 ust. 1 pkt 2, ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. nr 2005 nr 187, poz. 1577 z poźn. zm.), art. 45 ust. 2 art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a), art. 47 ust. 1 oraz art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. nr 171 poz.1225, z poźn. zm.), art. 3, 5, 8, 16, 17 Rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady prawa żywnościowego powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. L031,01/02/2002 P.0001-0024). Spór w niniejszej sprawie dotyczy rodzaju działalności jaką skarżący prowadzi tj. czy jest to produkcja podstawowa czy też przetwórcza. Między stronami nie budzi wątpliwości fakt, że skarżący trudnił się produkcją i sprzedażą hurtową żywności, sprzedażą detaliczną, działalnością związaną z pakowaniem. B. P. nie posiada własnej pasieki, lecz skupuje miód od producentów krajowych oraz z obszaru UE i po podgrzaniu przeprowadza jego standaryzację, a następnie przelewa do słoików i dokonuje oznakowania. Standaryzacja polega na ujednoliceniu cech jakościowych partii produktu zgodnie z wymogami normy lub deklaracji. Zgodnie z art. 3 pkt 17 Rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady prawa żywnościowego powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności "produkcja podstawowa" to produkcja, uprawa lub hodowla produktów podstawowych, w tym zbiory dojenie i hodowla zwierząt gospodarczych przed ubojem. Oznacza także łowiectwo i rybołówstwo oraz zbieranie runa leśnego. Natomiast w myśl art. 2 pkt 1 lit. m i n rozporządzenia nr 852/2004 przez przetwarzanie należy rozumieć każde działanie, które zmieniają produkt wyjściowy, w tym ogrzewanie, wędzenie, solenie, dojrzewanie, suszenie, marynowanie, ekstrakcję, wyciskanie lub połączenie tych produktów. Produkty nieprzetworzone oznaczają środki spożywcze, które nie podlegają przetworzeniu i obejmują produkty, które zostały rozdzielone, podzielone na części, przecięte, przekrojone, pozbawione kości, rozdrobnione, wygarbowane, skruszone, nacięte, przycięte, pozbawione łusek, zmielone, schłodzone, zamrożone, głęboko zamrożone lub rozmrożone. W świetle wskazanych wyżej przepisów prawnych nie ulega wątpliwości, iż skarżący prowadzi działalność przetwórczą, a to słusznie ustaliły organy w toku postępowania administracyjnego. Skarżący skupuje bowiem miód skrystalizowany (ciało stale) a następnie podgrzewa go w celu rekrystalizacji uzyskując w ten sposób postać płynną miodu. Ten proces znacznie zmienia produkt wyjściowy, czyli produkt produkcji podstawowej i kwalifikuje przedmiotowy wyrób do produktów przetworzonych. Gdyby skarżący posiadał własną pasiekę i wytworzony przez pszczoły miód przelewał do słoików to z pewnością prowadziłby działalność podstawową. Skoro skarżący prowadzi działalność przetwórczą to stosownie do art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE nr 852/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 roku w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 139 z 30 kwietnia 2004 roku) obowiązany był wdrożyć tak jak inni przedsiębiorcy sektora spożywczego z wyłączeniem producentów produkcji podstawowej procedury oparte na zasadach systemu HACCP. Umieszczenie więc w oznakowaniu produktu "HACCP" niewątpliwie sugerowało, że miód posiada szczególne właściwości podczas, gdy wszystkie przetworzone środki spożywcze takie właściwości posiadają. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych wprowadzone do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, przez którą zgodnie z art. 3 pkt 5 w/w ustawy należy rozumieć m.in. wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji, oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Artykuły rolno-spożywcze wprowadzone do obrotu powinny być oznakowane (art. 6 ust 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych) zaś oznakowanie to nie może wprowadzać konsumenta w błąd w szczególności co do metod wytworzenia lub produkcji (art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia w związku z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych). W świetne powyższych przepisów organy obu instancji prawidłowo uznały, że skarżący wprowadza do obrotu miód, który poprzez niewłaściwe oznakowanie zapisem "HACCP" nie spełnia wymagań co do jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych i stanowi produkt zafałszowany w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Stąd też nakazanie skarżącemu przez organ poddania miodu zabiegowi poprawnego oznakowania przez usunięcie zapisu "HACCP" znajduje podstawę w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. W świetle powyższych rozważań chybione są zarzuty skargi, wykazujące iż zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania administracyjnego jak i przepisy prawa materialnego. Organ prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy w sprawie oraz zastosował przepisy prawa materialnego. Niezasadnie więc skarżący podnosi, że naruszone zostały art. 77 i 80 kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Organy orzekające prawidłowo zinterpretowały i zastosowały wskazane przez nie przepisy wspólnotowe dotyczące artykułów rolno-spożywczych jak również przepisy ustaw o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych i o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych uzasadniając wydane rozstrzygnięcie przytoczył obszerną argumentację prawną na poparcie swojego stanowiska. Nie doszło zatem do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, skoro zarzuty skargi okazały się bezzasadne Sąd orzekł o jej oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.