I SA/Kr 1552/11

Sygn. akt I SA/Kr 1552/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 grudnia 2011r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz-Ślusarczyk (spr.), Sędziowie: WSA Beata Cieloch, WSA Bogusław Wolas, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2011r., sprawy ze skarg K.K., na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 20 czerwca 2011r. Nr [...], Nr [...], w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 i 2011r., - s k a r g i o d d a l a - Decyzją z dnia 15.03.2011 r. nr [...] Prezydent Miasta N. ustalił skarżącej K.K. i innym podatnikom solidarnie zobowiązanym łączne zobowiązanie pieniężne w podatku rolnym i od nieruchomości za rok 2010 w kwocie 45,00 zł. Przedmiotem opodatkowania była nieruchomość położona w N. przy ul. D. , na którą składa się 0,771 ha użytków rolnych zabudowanych budynkiem mieszkalnym o powierzchni 522,86 m2. Organ wskazał również, że wymiaru podatku dokonano zgodnie z ewidencją gruntów i budynków na podstawie złożonego przez podatniczkę wykazu nieruchomości i przy zastosowaniu stawek określonych w obowiązujących przepisach prawa. Odwołanie od tej decyzji wniosła K.K., żądając jej zmiany lub uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wskazała, że ustalenie łącznego zobowiązania podatkowego obejmującego podatek rolny i podatek od nieruchomości jest niezgodne zarówno z przeznaczeniem, jak i sposobem użytkowania przedmiotowej nieruchomości. Podniosła, że grunt przy ul. D. o powierzchni 0,771 ha został zaklasyfikowany przez organ podatkowy jako działka rolna, tymczasem zgodnie z wypisem z rejestru gruntów z dnia 3.04.2002 r. działka ta jest oznaczona jako symbolem B-RIVb i jest położona na terenach mieszkaniowych. Działka ta jest co najmniej od początku ubiegłego wieku zabudowana dwoma budynkami mieszkalnymi: frontowym od strony ul. D. i oficyną oraz drewnianymi komórkami gospodarczymi, natomiast częścią wolną od zabudowy jest jedynie podwórko. Skarżąca podała, że przedmiotowy grunt leży w ścisłym centrum N. i nie jest wykorzystywany rolniczo, jest natomiast objęty ochroną konserwatorską i wpisany w planie zagospodarowania przestrzennego jako teren pod budownictwo mieszkaniowe. Decyzją z 20.06.2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo w oparciu o znajdujące się w aktach sprawy wykazy nieruchomości złożone przez skarżącą w dniu 9.03.2011 r. Powierzchnię gruntów i budynków organ I instancji ustalił przyjmując za podstawę wykazane przez skarżącą wielkości. W aktach sprawy znajduje się również wypis z rejestru gruntów z dnia 3.04.2002 r. dla działki nr 68/1 położonej w obrębie 075 o pow. 0,771 ha sklasyfikowanej jako B-RIVb, na który powołał się organ I instancji oraz aktualny wypis z rejestru gruntów z dnia 14.04.2011 r. sporządzony dla jednostki rejestrowej G 60. Zaskarżona decyzja została więc wydana w oparciu o aktualny wypis z ewidencji gruntów jako dokument potwierdzający stan faktyczny gruntu, którym organy podatkowe są związane. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. Nr 52 poz. 268) oraz z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240 poz. 2027) tak sklasyfikowane grunty podlegają podatkowi rolnemu, a nie jak twierdzi skarżąca podatkowi od nieruchomości, co wiązałoby się z zastosowaniem wyższej stawki podatkowej. Z kolei sam sposób użytkowania takich gruntów nie ma wpływu na stawkę podatkową. Ewentualne zwolnienie z podatku gruntu objętego ochroną konserwatorską mogłoby nastąpić po przedstawieniu przez skarżącą stosownej decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o objęciu gruntu ochroną. Decyzji takiej skarżąca nie przedstawiła, zatem nie mogła skorzystać ze zwolnienia. Na powyższą decyzję K.K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W skardze zarzucono, że zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy z naruszeniem przepisów art. 6, art. 7, art. 77 § 4, art. 78 § 1 k.p.a., przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Przedmiotowa nieruchomość została nieprawidłowo obciążona podatkiem rolnym, mimo, iż nie stanowi użytku rolnego. Wprawdzie w ewidencji gruntów działce ewidencyjnej nr 68/1 jest przypisana klasyfikacja B –RIVa, jednak znajduje się tam również adnotacja, że działka znajduje się na terenach mieszkaniowych, a kolejne plany zagospodarowania przestrzennego od lat wskazują obszar, w którym leży działka jako teren mieszkaniowo – usługowy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Powołując się na art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz na wyrok NSA w Warszawie z dnia 30.06.2009 r. sygn. akt. II FSK 1411/07 wskazano, że podstawę wymiaru podatku stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków i organ podatkowy nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji gruntów. Wiążący dla organów podatkowych charakter zapisów w ewidencji gruntów i budynków potwierdzają również inne orzeczenia NSA. Organy podatkowe nie mogły naruszyć powołanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ w sprawie znajdowały zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej, a nie k.p.a. Powołano się także na § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454). Wynika z niego, że przedmiotowa działka oznaczona symbolem B i sklasyfikowana w ewidencji gruntów jako użytki rolne kl. IV b podlegała opodatkowaniu podatkiem rolnym bez względu na sposób jej użytkowania. Powyższa sprawa została zarejestrowana pod sygn. I SA/Kr 1552/11. Rozstrzygnięcia oparte na tej samej argumentacji zostały wydane w odniesieniu do roku 2011: ← decyzją z dnia 15.03.2011 r. nr [...] Prezydent Miasta N. ustalił łączne zobowiązanie pieniężne w podatku rolnym i od nieruchomości za rok 2011 w kwocie 271,00 zł. ← decyzją z dnia 20.06.2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania K.K. utrzymało w mocy wskazaną wyżej decyzję organu I instancji. K.K. zaskarżyła wymienioną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, podnosząc te same argumenty, co w sprawie sygn. I SA/Kr 1552/11. Skarga dotycząca podatku za 2011 rok została zarejestrowana pod sygnaturą I SA/Kr 1576/11, a na rozprawie w dniu 8.12.2011 r. połączono ją do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą I SA/Kr 1552/11. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, powtarzając argumentację przytoczoną w odpowiedzi na skargę złożoną w sprawie I SA/Kr 1552/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zaskarżone decyzje są prawidłowe, a zarzuty podnoszone w skargach nie mogą odnieść skutku. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy zasadne było ustalenie w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości łącznego zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i od nieruchomości, czy też - jak chce skarżąca - należało ją objąć wyłącznie podatkiem od nieruchomości. W pierwszej kolejności należy przeanalizować przedmiot opodatkowania w podatku rolnym i w podatku od nieruchomości. W podatku od nieruchomości kluczowy jest w art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który stanowi: "Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej". Z kolei w myśl art. 1a ust. 3 pkt 1 powołanej ustawy przez użyte w ustawie określenia: użytki rolne - rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym wynika, że tak rozumiane "użytki rolne" podlegają co do zasady opodatkowaniu podatkiem rolnym. Podkreślenia wymaga, że według obu wskazanych ustaw ocena, czy dany grunt jest użytkiem rolnym, czy też nie (a w konsekwencji czy podlega podatkowi rolnemu, czy też podatkowi od nieruchomości) odbywa się na podstawie klasyfikacji gruntu w ewidencji gruntów i budynków. Znajduje to również odbicie w art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatków i świadczeń. Także w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków w zakresie kwalifikacji gruntów i ich powierzchni są wiążące w postępowaniu podatkowym dotyczącym podatku od nieruchomości i podatku rolnego. Ze znajdujących się w aktach sprawy wypisów z rejestru gruntów z dnia 3.04.2002 r. oraz z dnia 14.04.2011 r. wynika, że działka nr [...] oznaczona jest symbolem B-RIVb, przy czym wypis z 2002 r. określa tę nieruchomość jako "tereny mieszkaniowe", a wypis z 2011 r. jako "użytki rolne zabudowane". Zgodnie z § 68 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków symbolem B-R określa się grunty rolne zabudowane. Przy oznaczaniu tego rodzaju użytków rolnych używa się symbolu złożonego z litery "B" oraz z symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, na którym wzniesione zostały budynki. Oznaczenie "B-R" przypisane jest więc do zabudowanych gruntów ornych. Z powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że oznaczenie "B-R" odnosi się do użytków rolnych. Skoro więc przedmiotowa nieruchomość gruntowa w ewidencji gruntów i budynków sklasyfikowana jest jako użytek rolny, to słusznie objęto ją podatkiem rolnym, a nie podatkiem od nieruchomości. Odnosząc się do argumentów podniesionych w skardze należy stwierdzić, że są bezzasadne. W świetle powyższych rozważań ani faktyczny sposób użytkowania nieruchomości, ani jej zaklasyfikowanie w kolejnych miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. To samo odnosi się do wymienionej w skardze dokumentacji związanej z postępowaniem toczącym się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w N.. Także adnotacja "tereny mieszkaniowe" zawarta w wypisie z rejestru gruntów z 3.04.2002 r. nie zmienia faktu, że oznaczenie B-RIVb w myśl powołanego wyżej § 68 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia odnosi się do użytków rolnych. Z kolei załącznik nr 6 do powołanego wcześniej rozporządzenia, na który powołuje się skarżąca, reguluje jedynie zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych, nie ma więc w ogóle zastosowania w postępowaniu podatkowym. Ustawodawca określając przedmiot opodatkowania w art. 1a ust. 3 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz w art. 1 ustawy o podatku rolnym posługuje się pojęciem gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, zaś przedmiotowy załącznik reguluje jedynie sposób dokonywania tej klasyfikacji. Nie można zgodzić się, że "do pojęcia użytku rolnego należy stosować (...) definicję wynikającą z punktu 1 podpunkt 5 załącznika nr 6 do rozporządzenia". Argumentacja taka zmierzałaby faktycznie do obciążenia organów podatkowych obowiązkiem kontrolowania, czy klasyfikacja danego gruntu w ewidencji gruntów i budynków jest prawidłowa i przeprowadzona zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia. Dokonywanie takiej kontroli nie może następować w postępowaniu podatkowym, jak również w postępowaniu sądowoadministracyjnym związanym z rozpoznaniem skargi na decyzję podatkową. Zarzut naruszenia przepisów k.p.a. nie mógł również odnieść skutku, bowiem - jak wskazano w odpowiedzi na skargę - ustawa ta nie miała w niniejszej sprawie zastosowania. Dokonując zaś z urzędu kontroli zaskarżonych decyzji pod kątem ich zgodności z przepisami ustawy Ordynacja podatkowa Sąd nie dopatrzył się żadnych naruszeń ustawy. Biorąc powyższe pod uwagę należało dojść do wniosku, że obie zaskarżone decyzje są prawidłowe, a skargi wniesione w niniejszej sprawie należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).