II SAB/Rz 75/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2012r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego - postanawia – odrzucić skargę. M. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie datowaną 23 października 2011r. skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji polegającą na niewydaniu rozkazu personalnego o zwolnieniu go z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji przełożonego. Skarżący wezwany został do wskazania, czy przed wniesieniem niniejszej skargi złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji zażalenie w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), określanej dalej jako k.p.a., a jeśli tak to o nadesłanie tego zażalenia wraz z dowodem jego złożenia oraz o nadesłanie ewentualnej odpowiedzi organu na powyższe. Jednocześnie wskazano termin 7 dni liczony od daty otrzymania wezwania na jego wykonanie. Wezwanie powyższe doręczone zostało skarżącemu w dniu 4 stycznia 2012r. W dniu 14 stycznia 2012r. M. P. nadesłał do tut. Sądu pismo datowane 23 października 2011r. skierowane do Komendanta Wojewódzkiego Policji zawierające wniosek o wszczęcie postępowania skargowego wobec Zastępcy Komendanta Miejskiego Policji w związku z bezczynnością polegającą na niewydaniu rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska oraz przeniesienia do dyspozycji "KMP [...]". Równocześnie skarżący zwrócił się o przywrócenie terminu do przedłożenia powyższego pisma z uwagi na pobyt w szpitalu, a następnie korzystanie ze zwolnienia lekarskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie skargi uwarunkowane jest uprzednim spełnieniem szeregu warunków formalnych wymienionych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej następnie jako P.p.s.a. Jeden z nich przewiduje art. 52 § 1 P.p.s.a. stanowiąc, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przy czym z mocy § 2 powołanego przepisu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przedmiotem sprawy ze skargi M. P. jest bezczynność organu administracji publicznej – Komendanta Miejskiego Policji. W takim wypadku wystąpienie ze skargą winno zostać poprzedzone złożeniem zażalenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. W § 1 tego przepisu ustawodawca wskazał, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie należy uznać, iż M. P. nie wyczerpał środka zaskarżenia zgodnie z wymogiem określonym w art. 52 § 1 P.p.s.a. Wyżej wymieniony wystąpił bowiem wprawdzie do Komendanta Wojewódzkiego Policji z pismem co do którego można przyjąć, iż stanowi zażalenie w rozumieniu art. 37 k.p.a., jednakże równocześnie strona złożyła do tut. Sądu skargę, w której kwestionuje bezczynność Komendanta Miejskiego Policji. Tak bowiem wskazane pismo, jak i skarga noszą tę samą datę tj. 23 października 2011r. i wpłynęły one do Komendy Miejskiej Policji (za pośrednictwem której były wnoszone) w dniu następnym tzn. 24 października 2011r. Tymczasem do przyjęcia skuteczności skargi na bezczynność organu konieczne jest nie samo wniesienie przed jej złożeniem zażalenia z art. 37 k.p.a. do organu wyższego stopnia, lecz także potrzebny jest upływ terminu, o którym mowa w art. 35 k.p.a., w którym ten ostatni organ ma czas na zajęcie stanowiska w sprawie bądź też rozstrzygnięcie tego organu wydane przed upływem wskazanego terminu. Stanowisko takie przedstawione zostało w orzecznictwie sądowym i w doktrynie, gdzie przyjęto, że zażalenie z art. 37 k.p.a. można uznać za skuteczne w postępowaniu sądowym w przedmiocie bezczynności dopiero po upływie okresu umożliwiającego organowi wyższego stopnia dokonanie czynności, o których mowa w § 2 tego przepisu; okres ten wynosi jeden miesiąc zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. (tak np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28.10.2004r. II SAB/Bk 16/2004, ONSAiWSA 2005/6/114, Skarga na bezczynność organu administracji do sądu administracyjnego – przesłanki dopuszczalności K. Lewandowska, T. Lewandowski Samorząd Terytorialny 2010.5.62). Skarga w niniejszej sprawie - jak już wyżej zaznaczono - nosi datę 23 października 2011r. a Komendant Miejski Policji otrzymał ją 24 października 2011r. Taka sama sytuacja istnieje w odniesieniu do zażalenia do organu wyższego stopnia, które także opatrzone jest datą 23 października 2011r. i wpłynęło do Komendanta Miejskiego Policji w dniu 24 października 2011r. Skoro więc do dnia wniesienia skargi nie upłynął miesięczny termin z art. 35 § 3 k.p.a. do rozpatrzenia zażalenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, to skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji należy uznać za niedopuszczalną wobec niewyczerpania środka zaskarżenia zgodnie z art. 52 P.p.s.a. Z powyższych przyczyn Sąd odrzucił skargę M. P. działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. i w zw. z art. 37 k.p.a. Na marginesie Sąd wskazuje, iż nie rozpoznał wniosku M. P. o przywrócenie terminu do przedłożenia zażalenia z art. 37 k.p.a., bowiem przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy uwzględniony został fakt wystąpienia przez wyżej wymienionego do Komendanta Wojewódzkiego Policji z pismem datowanym 23 października 2011r., które Sąd uznał za takie zażalenie.