IV SA/Wa 1668/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad oddział w K. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad oddział w K. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia [...] z dnia 31 sierpnia 2010 r., stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej, na odcinku od granicy województwa mazowieckiego do węzła drogowo-kolejowego w S.. W uzasadnieniu podano, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011r. organ uznając zasadność przesłanek wskazanych we wniosku z dnia 31 sierpnia 2010 ww. Stowarzyszenia, wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008r., z tej racji, iż wniosek pochodził od organizacji ekologicznej, nie strony postępowania. Pismem z dnia 20 stycznia 2011 r. zawiadomiony strony o wszczęciu postępowania z urzędu w sprawie stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji Wojewody [...]. Organ stwierdził, iż szczegółowa analiza zgromadzonego materiału dowodowego wykazała zasadność zarzutów przedstawionych przez stowarzyszenie we wniosku z dnia 31 sierpnia 2010 r. Raport ooś sporządzony w październiku 2007 r. nie jest kompletny, nie zawiera wszystkich elementów wymaganych obowiązującą wówczas ustawą - Prawo ochrony środowiska. Brak jest w nim opisu elementów środowiska przyrodniczego. Nie wykonano inwentaryzacji przyrodniczej w rejonie przedsięwzięcia, na co wskazują sami autorzy raportu na str. 20. Brak jest więc dokładnych informacji dotyczących występowania w granicach oddziaływania inwestycji chronionych gatunków roślin i zwierząt oraz ich siedlisk. Zawarte w raporcie informacje są bardzo ogólne wyrywkowe i niewiarygodne, ze względu na nie poparcie ich wynikami badań terenowych. Raport nie zawiera żadnych materiałów graficznych dotyczących środowiska przyrodniczego. Zbyt ogólnie został przedstawiony problem efektu barierowego projektowanej drogi w przemieszczaniu się zwierząt oraz zaproponowane w tym zakresie działania minimalizujące. Brak w nim informacji dotyczących konkretnej liczby i rodzajów przejść dla zwierząt, wskazania dokładnej ich lokalizacji, parametrów, a także sposobu zagospodarowania przejść i obszaru wokół nich. Konsekwencją tego jest brak oceny oddziaływania proponowanych w raporcie wariantów realizacji przedsięwzięcia na faunę i florę występującą w zasięgu oddziaływania inwestycji oraz nieuwzględnienie tego w analizie porównawczej wariantów zawartej na str. 126-127 raportu. Powyższe zdaniem organu wskazuje, że raport rażąco narusza art. 52 ust.1 pkt 2, 3b,4, 5a, 5e, 7 i 10 obowiązującej wówczas ustawy - Prawo ochrony środowiska. Wojewoda [...] nie dokonał weryfikacji raportu, tym samym nie przeprowadził oceny oddziaływania na środowisko przyrodnicze, przez co uchybił art. 47 pkt 1 lit. a, d oraz pkt 2 i 3 ustawy - Prawa ochrony środowiska. Wydanie decyzji w oparciu o raport nie zawierający obligatoryjnych elementów z art. 52 Prawa ochrony środowiska jest rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W raporcie wskazano, iż opiniowany odcinek drogi krajowej nr [...] nie przecina obszarów Natura 2000, co w dacie jego opracowania było zgodne ze stanem faktycznym. Natomiast w dacie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach droga ta przecinała już potencjalny obszar Natura 2000 "Ostoja S." ( pltmp [...]). W momencie pojawienia się tego obszaru Wojewoda powinien wystąpić do inwestora o uzupełnienie raportu odnośnie oddziaływania tej inwestycji na ten obszar ( art. 52 ust.1b), a czego nie uczynił. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na potencjalny obszar Natura 2000 "Ostoja S.", znajdujący się w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia, w sposób rażący, zdaniem organu, narusza art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody. Wojewoda wydaną decyzją z dnia [...]października 2008 r., w ocenie organu naruszył, również art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa, bowiem nie zweryfikował raportu ale również nie odniósł się do uwag zgłoszonych przez Stowarzyszenie [....] w trakcie udziału społeczeństwa, czym rażąco naruszył także art. 32 ust. 1 pkt 3 oraz art. 56 ust. 8 obowiązującej wówczas Prawa ochrony środowiska. W konstatacji organ nadzoru stwierdził, że decyzja Wojewody [...]z dnia [...] października rażąco narusza obowiązuje w dacie jej wydania: art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, art. 47 pkt 1 lit. d oraz pkt 2 i 3, art. 52 ust.1 pkt 2, 3b, 4, 5a,5e, 7 i 10 Prawa ochronie środowiska ,a także art. 7, 77 §1 oraz 107 § 3 kpa, co stanowi przesłankę do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Przedmiotowa decyzja narusza również art. 6 ust. 3 Dyrektywy Siedliskowej i pozostawienie jej w obrocie prawnym narażałoby Polskę na zarzuty Komisji Europejskiej i wszczęcie postępowania naruszeniowego przeciwko Polsce. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., po rozpatrzeniu wniosku Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddziału w K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [..] kwietnia 2011. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że wnikliwie zbadał całość akt sprawy i nie znalazł podstaw do zmiany wydanego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów skarżącego organ podniósł, iż opracowania Shadow List 2008 była dostępna powszechnie dostępna w wersji elektronicznej i każdy inwestor jak również Wojewoda w dniu wydania kontrolowanej decyzji mógł się z nią zapoznać. Wojewoda [...] nie przeprowadził postępowania w sprawie oceny oddziaływania na przedsięwzięcia na potencjalny obrzask Natura 2000, o której mowa w art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody. Nie ma znaczenia dla sprawy, że ponowna ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak znaczących oddziaływań na obszar Natura 2000 "Lasy S.", bowiem to w momencie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ musi mieć pewność o braku znaczącego negatywnego oddziaływania inwestycji na ten obszar. W sytuacji braku takiej pewności konieczne staje się zastosowanie art. 34 ustawy o ochronie przyrody, brak możliwości spełnienia warunków określonych w tym przepisie skutkuje odmową zgody na realizację przedsięwzięcia. Brak takiej oceny na potencjalny obszar Natura 2000 stanowi rażące naruszenie art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody. Bez znaczenia jest również to, że Stowarzyszenie [...], uczestniczące w postępowaniu o wydanie przedmiotowej decyzji, nie poruszało problemu kolizji planowanej inwestycji z potencjalnym obszarem Natura 2000 "Ostoja S.", gdyż to organ wydający decyzję musi wziąć pod uwagę wszystkie środowiskowe aspekty realizacji inwestycji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W motywach skargi podniesiono, że w zaskarżonej decyzji organ nie ustosunkował się do faktu, że inwestor nie mógł mieć wiedzy o ewentualnej kolizji planowanej inwestycji z potencjalnym obszarem Natura 2000 "Ostoja S." ujętym na Shadow Lista 2008, gdyż wniosek o wydanie decyzji został złożony w 17 grudnia 2007 r., a wszczęcie postępowania przez Wojewodę [...] nastąpiło w dniu 28 lutego 2008 r. Minister Środowiska postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia według wariantu 3d, które zostało wydane już po powzięciu przez ten organ wiedzy, iż organizacje pozarządowe zgłosiły w kwietniu 2008 r. nowe obszary Shadow Lista 2008 do Komisji Europejskiej. Strona skarżąca podkreśliła, iż ponowna ocena oddziaływania na środowisko wykazała, że wariant 3d nie ma znaczącego oddziaływania na ten obszar Natura 2000 oraz na gatunki związane z obszarem. Nie zachodzi więc konieczność analizowania wariantów alternatywnych w trybie art. 6 (4) Dyrektywy Siedliskowej. Ocena habitatowa wykazała, że nie zostały złamane przepisy art. 6 (2) tej Dyrektywy i potwierdziła dopuszczalność realizacji wybranego wariantu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, iż planowana inwestycja nie przebiega przez obszar Natura 2000 "Ostoja S.". Obszar ten znajduje się w odległości ponad 500 metrów od drogi krajowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm, dalej p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2011 r., utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r., stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn." Rozbudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej, na odcinku od granicy województwa [...] do węzła drogowo-kolejowego w S.". Kontrolowana przez Sąd decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie nieważnościowe. Ocena organu administracji, orzekającego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, dotyczy wyłącznie tego, czy kwestionowana decyzja jest dotknięta wadą, określoną w art. 156 § 1 kpa. W postępowaniu tym organ nadzorczy nie poddaje analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie mając na uwadze zaskarżoną decyzję, kontroluje, czy jej wydanie może się wiązać z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek, określonych w tym przepisie. W postępowaniu nieważnościowym nie ma więc co do zasady miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jaki jest wymagany w zwykłym postępowaniu administracyjnym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 739/09). Zgodnie z dominującym w orzecznictwie NSA poglądem do uznania naruszenia prawa za rażące niezbędne jest ustalenie następujących przesłanek: po pierwsze - treść decyzji musi pozostawać w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa; po drugie - w zakresie objętym tą decyzją obowiązywał niewątpliwy stan prawny; nadto charakter naruszenia przepisu był tego rodzaju, że prowadziło to do niemożności zaakceptowania tej decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa (por. wyroki NSA z 21 października 1992, V SA 86/92 i 436-466/92, ONSA 1993, nr 1, poz. 23 i z 18 lipca 1994 r., V SA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 91). Wskazany przez organ nadzoru art. 156 § 1 pkt 2 kpa, jako podstawa stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia 30 października 2008 r. może być zastosowany wówczas, gdy zostanie stwierdzone, że kontrolowane rozstrzygnięcie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Naruszenie prawa tylko wtedy ma charakter "rażący", gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą, a nadto gdy tak wydana decyzja nie może być zaakceptowana przez organy praworządnego państwa i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Badając legalność decyzji zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. Sąd doszedł do przekonania, że organ, weryfikując decyzję Wojewody [...], nie zachował wymogów wynikających z istoty postępowania nieważnościowego, bowiem organ wprawdzie wskazał jakie konkretne przepisy zostały naruszone przez organ w postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to jednak nie wykazał by stwierdzone naruszenia miały znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej. Sąd nie kwestionuje stanowiska Dyrektora, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. może naruszać prawo. Organ nadzoru dokonując kontroli tej decyzji ostatecznej winien mieć jednak na uwadze zasadę trwałości decyzji ostatecznych ( art. 16 § 1 kpa), i w związku z tym to, że tylko stwierdzenie rażącego naruszenie prawa może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji. Tymczasem w przedmiotowej sprawie treść uzasadnienia obu decyzji prowadzi do wniosku, że Dyrektor nie odróżnił naruszenia prawa o charakterze rażącym od "zwykłego" naruszenia prawa, które to naruszenie nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Takie stanowisko organu nie może znaleźć aprobaty bowiem nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące. Konieczne jest bowiem wykazanie, że stwierdzone naruszenie miało znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej. W orzecznictwie, a także w literaturze dominuje pogląd, że obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu który został naruszony - jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być dodatkowo traktowane społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją (vide: wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 1984 r., sygn. akt II SA 738/84). W konsekwencji, traktowanie naruszenia prawa jako rażące może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji, a więc wówczas, gdy pozostawienie w obrocie prawnym decyzji jest nie do pogodzenia z porządkiem prawnym, a wobec tego decyzja musi być wyeliminowana w tym celu, aby możliwe było przywrócenie porządku publicznego zakłóconego wydaniem tej decyzji. Zatem więc zadaniem organu nadzoru było dokonanie analizy stwierdzonych nieprawidłowości w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. pod względem łącznego spełnienia trzech przesłanek: oczywistości naruszenia prawa, charakteru przepisu, który został naruszony oraz społeczno-gospodarczych skutków wywołanych wadliwą decyzją, gdyż tylko taka analiza mogła stanowić podstawę do uznania, że kontrolowana decyzja dotknięta jest wadami o charakterze kwalifikowanym w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W treści decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. organ wskazał, że ww. decyzja Wojewody [...] rażąco naruszyła art. 47 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 i 3 art. 52 ust.1 pkt 2, 3b, 4, 5a, 5e, 7, 10 p.o.ś., art. 33 ust. 3 u.o.p. oraz art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa. Wymienione przepisy nakazują w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określić, analizować oraz ocenić, między innymi, możliwości i sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko. Zasadność stwierdzenia przez organ nadzoru rażącego naruszenia wskazanych powyżej przepisów budzi wątpliwości przy analizie treści obszernego Raportu oddziaływania na środowisko rozbudowy drogi krajowej nr [...], koniec obwodnicy R. –S. km 485+600 - km 513+243 w granicach województwa świętokrzyskiego z października 2007 roku. W szczególności budzi wątpliwości stwierdzenie organu nadzoru na stronie 7 decyzji z dnia 7 kwietnia 2011 r., że planowane przedsięwzięcie przecina potencjalny obszar Natura 2000 "Ostoja S." w świetle złożonego na rozprawie w dniu 13 stycznia 2012r. oświadczenia pełnomocnika inwestora, że teren inwestycji nie przechodzi przez obszar Natura 2000. To oświadczenie znajduje potwierdzenie w Raporcie o oddziaływaniu na środowisko sporządzonego dla budowy drogi ekspresowej S-[...] na odcinku granica województw [...]/ [...] - węzeł drogowo-kolejowy w S. (tom I ) w styczniu 2010 r. , w którym w pkt 4.9 pt. "Przyrodnicze obszary i obiekty chronione, w tym Natura 2000" znajduje się informacja, że planowana inwestycja nie przebiega przez żaden obszar sieci Natura 2000 zgodnie z ostatnią przesłaną dnia 30 listopada 2009 r. do Komisji Europejskiej listą proponowanych obszarów mających znaczenie dla Wspólnoty. Projektowany odcinek drogi ekspresowej przebiega w pobliżu obszaru sieci Natura 2000, proponowanego do ochrony z ramienia Dyrektywy Siedliskowej - Lasy S., przy czym najmniejsza odległość dzieląca granice ww. obszaru od planowanego przedsięwzięcia to 250 m - jest to odległość do niewielkiego fragmentu obszaru wyznaczonego na wschód od początku analizowanego odcinka drogi ekspresowej lub 460 m - jest to odległość do granicy terenu stanowiącego główną część obszaru chronionego. Powyższe prowadzi do wniosku, że organ nadzoru prowadząc postępowanie nieważnościowe uchybił art. 7 i 77 § 1 kpa, ponieważ nie wyjaśnił rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, bowiem w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć nie wskazał w ogóle na jakim odcinku ( kilometrarz ) i w jakiej odległości planowana droga krajowa znajduje się w zasięgu oddziaływania na potencjalny obszar Natura 2000 -Lasy S.. Dopiero poczynione ustalenia w tym zakresie mogą stanowić podstawę do oceny, czy sporządzony w październiku 2007 r. raport dla tego przedsięwzięcia posiada wady o charakterze rażącego naruszenia prawa, skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji z dnia [..] października 2008 r. o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zawiadomienia z dnia 20 stycznia 2011 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska przedmiotowe postępowanie nieważnościowe wszczął z urzędu na podstawie art. 61 § 4 kpa. Tymczasem z sentencji decyzji z dnia [...] kwietnia 2001 r. wynika, że została ona wydana po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia [...] z dnia 31 sierpnia 2010 r. znak [...]. W uzasadnieniu tej decyzji podano, że organ postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. wydanym na podstawie art. 31 § 1 kpa w związku ww. wnioskiem Stowarzyszenia wszczął postępowanie z urzędu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. Jak stanowi art. 61 § 1 kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Organ nie może zatem działać jednocześnie według zasady oficjalności i skargowości (B. Adamiak, J. Borkowski., A. Skoczylas "System prawa administracyjnego, Tom 9, Prawo procesowe administracyjne" Wydawnictwo C. H. BECK INP PAN Warszawa 2010). Zatem, skoro w sentencji decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r., organ wskazał, że decyzja ta została wydana po rozpatrzeniu wniosku ww. Stowarzyszenia, to należało uznać, że organ nadzoru dopuścił się naruszenia art. 61 § 1 kpa. Zauważyć należy, że z chwilą wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek dla organu administracji powstają określone obowiązki w tym, m.in. obowiązek zbadania czy wnoszący podanie jest stroną w sprawie, dokładnego ustalenia treści żądania strony i zbadania swojej właściwości. W niniejszej sprawie, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ nadzoru stwierdził, że Stowarzyszenie [...] uczestniczyło w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację. Tymczasem kwestia ta wymagała dokładnego wyjaśnienia w związku z pismem Stowarzyszenia [...] z dnia 28 lipca 2008 r. ( k - 29 akt I pierwszej instancji), w którym organizacja ta przyznała, że zgłoszone w tym piśmie uwagi i wnioski do dokumentacji i raportu składa po terminie do ich złożenia wyznaczonym przez Wojewodę i dlatego na podstawie art. 31 § 5 kpa wystąpiła o zgodę na przedstawienie poglądu w sprawie przedmiotowego postępowania. W piśmie tym jednocześnie wniosła o dopuszczenie w charakterze podmiotu na prawach strony do postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W aktach brak jest dowodu potwierdzającego wyrażenie przez Wojewodę [....] zgody, o której mowa w art. 31 § 5 kpa, jak też postanowienia tego organu o dopuszczeniu lub odmowie dopuszczenia tego Stowarzyszenia do udziału w przedmiotowym postępowaniu. Organ rozpoznając ponownie sprawę uwzględni przedstawioną powyżej ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 wskazanej ustawy.