V SA/Wa 2270/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Protokolant - st. spec. Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2012r. sprawy ze skargi V.B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2011r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; uchyla zaskarżoną decyzję Przedmiotem skargi wniesionej przez V.B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] odmawiającą cudzoziemcowi udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] lipca 2010 r. V.B. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Uzasadniając wniosek cudzoziemiec wyjaśnił, że do Polski przyjechał aby pomagać w wychowaniu córki, a ponadto w dniu [...] lipca 2010 r. zawarł związek małżeński z obywatelką polską - G.L.. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 4 i 9 oraz art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a i b ustawy z dnia 13 czerwca 2000 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006 r., nr 234. poz. 1694 z późn. zm.) odmówił wnioskodawcy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ w pierwszej kolejności wskazał, że zarówno we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie jak i w toku postępowania cudzoziemiec podał nieprawdę odnośnie miejsca zamieszkania, a takie działanie wnioskodawcy wypełnia przesłankę wymienioną w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a i b ustawy o cudzoziemcach. Wojewoda wyjaśnił, iż wbrew złożonym deklaracjom cudzoziemiec i jego żona nie zamieszkują wspólnie ani w M. ani w T., tj. pod żadnym z wskazanych przez wnioskodawcę adresów. Powyższe stwierdzenie potwierdzają zarówno przeprowadzone pod ww. adresami kontrole jak i wywiady środowiskowe przeprowadzone wśród sąsiadów. Organ zaznaczył, iż cudzoziemiec wskazując ww. adresy jako rzekome miejsca zamieszkania jego oraz żony, podał nieprawdę, ponieważ chciał wprowadzić orzekający w sprawie organ w błąd poprzez stworzenie pozorów, iż mieszka wraz z żoną i wspólnie z nią wychowuje małoletnią córkę. Wojewoda zwrócił uwagę, iż w toku postępowania wyjaśniającego, ponad wszelką wątpliwość ustalono, że cudzoziemiec i jego żona nie zamieszkują wspólnie i nie wypełniają obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa, nie łączy ich również więź psychiczna. Zaznaczono, że kontakty między małżonkami mają charakter jedynie formalny i są spowodowane faktem, iż ww. mają wspólne dziecko. Organ zarzucił, że wnioskodawca przebywa w Polsce nielegalnie, a małżeństwo z G.L. zawarte zostało wyłącznie w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a zatem spełniona została przesłanka wskazana w art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzozimcach, obligująca organ do odmowy udzielenia wnioskowanego przez cudzoziemca zezwolenia. Od powyższej decyzji V.B. złożył odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Uzasadniając odwołanie wskazał, że zarzut zawarcia przez niego małżeństwa w celu obejścia przepisów jest niesprawiedliwy i krzywdzący oraz nie poparty dostatecznymi dowodami. Odnosząc się do zarzucanego mu przez organ wskazania nieprawdziwego adresu wyjaśnił, że razem z żoną i córką mieszkają u jego teściowej, jednakże z uwagi na brak zgody teściowej, nie są zameldowani w jej mieszkaniu. Do odwołania zainteresowany dołączył oświadczenie żony, w którym G.L. wskazała, iż ich małżeństwo nie jest związkiem fikcyjnym. Zaznaczyła również, że odmowa udzielenia jej mężowi wnioskowanego zezwolenia uniemożliwi mu sprawowanie opieki nad córką, która emocjonalnie i uczuciowo jest bardzo związana z ojcem. Wyjaśniła także, iż różne miejsca ich zamieszkania wynikały z braku możliwości wspólnego zameldowania i zamieszkania w jednym miejscu. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Wojewody [...]. W pierwszej kolejności Szef Urzędu przedstawił ustalony w sprawie stan faktyczny. Organ wyjaśnił, że skarżący zawierał już uprzednio małżeństwo z obywatelką polską – D.W. – i występował z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, motywując go powyższym faktem, jednakże Wojewoda [...] decyzją z [...] marca 2010 r. nr [...] odmówił udzielenia V.B. wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, że małżonkowie faktycznie nie zamieszkują wspólnie i nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego, a małżeństwo zawarte zostało jedynie w celu uzyskania zezwolenia na zamieszkanie. Dalej organ wyjaśnił, iż małżeństwo cudzoziemca z D.W. zostało rozwiązane przez Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z [...] maja 2010 r., a w dniu [...] lipca 2010 r. V.B. zawarł kolejny związek małżeński z G.L. i [...] września 2001 r. uznał ich wspólną córkę. Następnie Szef Urzędu zauważył, że we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemiec podał, że zamieszkuje z żoną przy ul. S. w M., natomiast w piśmie z dnia 13 lipca 2010 r. G.L. poinformowała, że z uwagi na niewyrażenie zgody przez właścicielkę ww. lokalu na zameldowanie w nim V.B., obecnie razem z mężem mieszka w T., przy ul. M.. Również w toku prowadzonego postępowania, podczas kolejnych przesłuchań, małżonkowie zgodnie twierdzili, że mieszkają pod ww. adresem. Szef Urzędu wyjaśnił, iż nie neguje, że cudzoziemiec i jego żona mieszkali razem w M., uważa natomiast, że odnośnie wspólnego zamieszkiwania w T., małżonkowie zeznali nieprawdę. Powyższą okoliczność, zdaniem organu, potwierdzają przeprowadzone w postępowaniu dowody oraz rozbieżności w zeznaniach ww. Organ zwrócił uwagę, że złożenie przez V.B. fałszywych zeznań w kwestii miejsca zamieszkania ma wpływ na postępowanie dowodowe prowadzone w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i jednoznacznie wskazuje, że wobec cudzoziemca zachodzi przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o cudzoziemcach. Jednocześnie podkreślono, że przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe nie daje podstaw do przyjęcia, że cudzoziemiec zawarł małżeństwo z obywatelką polską wyłącznie w celu uzyskania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zdaniem organu II instancji nie została zatem spełniona przesłanka wskazana w art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, którą Wojewoda [...] wymienił jako podstawę prawną decyzji odmawiającej udzielenia wnioskowanego przez cudzoziemca zezwolenia. Szef Urzędu podkreślił, że tylko jednoznaczne stwierdzenie, że wyłącznym celem zawartego przez cudzoziemca małżeństwa z G.L. było obejście przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, umożliwia zastosowanie art. 57 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy. Tymczasem zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie uzasadnia takiego stwierdzenia. Podniesiono, że treść udzielonych przez wnioskodawcę i jego żonę wyjaśnień wskazuje, że są oni zgodni co do bardzo wielu okoliczności dotyczących ich wspólnego życia. Informacje udzielone przez cudzoziemca i jego żonę są zbieżne, m.in. co do czasu i miejsca ostatnich wspólnych zakupów, godzin pracy G.L., sposobu spędzenia ostatniego weekendu oraz poprzedniego wieczoru, tego kto płaci za zakupy, kolacji, którą spożyli poprzedniego dnia, okoliczności zawartego małżeństwa, sposobu spędzenia wakacji, sylwestra, większych prezentów jakie cudzoziemiec wręczył żonie, planów na dalszy dzień, wzajemnej sytuacji rodzinnej, wspólnych znajomych i posiadanych przez ich córkę zwierząt. Wobec powyższego organ ocenił, że materiał dowodowy nie wskazuje na brak relacji małżeńskiej między V.B. i jego żoną, a podstawą odmowy udzielenia wnioskowanego przez cudzoziemca zezwolenia nie może być wskazany w podstawie prawnej decyzji organu I instancji art. 57 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, ponieważ małżeństwo ww. nie zostało zawarte jedynie w celu uzyskania przez cudzoziemca zezwolenia na zamieszkanie. Szef Urzędu zgodził się natomiast, że podstawę odmowy udzielenia zezwolenia stanowi w niniejszej sprawie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o cudzoziemcach, ponieważ wnioskodawca podał nieprawdziwe informacje odnośnie miejsca zamieszkania. Organ zauważył, że choć nie można zanegować, że cudzoziemiec i jego żona mieszkali razem w M., to odnośnie wspólnego zamieszkiwania w T., małżonkowie zeznali nieprawdę. Zatem, podanie przez cudzoziemca nieprawdziwych, fałszywych informacji, obliguje organ do zastosowania ww. artykułu i odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Ponadto Szef Urzędu zwrócił uwagę, że w sprawie zachodzi również przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, ponieważ wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony dopiero wówczas gdy jego pobyt na terytorium RP był nielegalny. Podsumowując organ zaznaczył, że choć w niniejszej sprawie nie można mówić o zaistnieniu przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, to wobec podania przez cudzoziemca fałszywych informacji, zastosowanie znajduje przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach i na tej podstawie zobligowany był do odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Od powyższej decyzji V.B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wyjaśnił, iż wraz z żoną mają nieuregulowaną sytuację mieszkaniową. Zaznaczył, że sytuacja ta spowodowana jest brakiem karty pobytu, co uniemożliwia mu wynajęcie mieszkania i zmusza do częstej zmiany miejsca zamieszkania. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Na wstępie należy zauważyć, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem legalności, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny I instancji rozstrzyga sprawę w granicach sprawy administracyjnej, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza m.in., że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, a podstawę orzekania przez ten sąd stanowi cały materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku całego prowadzonego w danej sprawie postępowania, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie odmowa wnioskowanego przez cudzoziemca zezwolenia uzasadniona została podaniem przez cudzoziemca nieprawdziwych danych dotyczących miejsca zamieszkania. Organ wyjaśnił, że fakt wspólnego zamieszkiwania przez V.B. i jego żonę G.L. w lokalu przy ulicy M. w T. wykluczają sprzeczne zeznania samych małżonków, a także przeprowadzone pod ww. adresem kontrole. W tym miejscu zauważyć należy, że zgodnie z art. 57 ust 1 pkt 6a i 6b ustawy z dnia 13 czerwca 2000 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006 r., nr 234. poz. 1694 z późn. zm.) o cudzoziemcach cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony: a) złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, b) zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo, w celu użycia za autentyczny, podrobił lub przerobił dokument bądź takiego dokumentu jako autentycznego używał. Powyższą regulację traktować należy jako część katalogu przesłanek negatywnych, których wystąpienie powoduje obligatoryjnie odmowę udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (art. 57 ust. 1). W toku postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony ocenia się wszelkie okoliczności, które mogą wskazywać, że pobyt cudzoziemca na terytorium RP jest uzasadniony, a także te, które mogą uzasadniać odmowę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie. A zatem, nawet jeżeli cudzoziemiec spełni pozytywne przesłanki uzasadniające udzielenie zezwolenia na zamieszkanie, może się okazać, iż udzielenie tego zezwolenia jest niedopuszczalne z uwagi na wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Odwołanie się do ratio legis wprowadzenia do katalogu przesłanek negatywnych regulacji prawnej o treści wynikającej z art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach daje podstawy do uznania, że zamiarem ustawodawcy było nie tylko uczynienie przyczynami odmowy zdarzeń prawnych o charakterze obiektywnym, ale również odwołanie się do subiektywnego nastawienia cudzoziemca do wymagań przedstawienia zgodnych z prawdą wyjaśnień na temat swojej osoby. Wnioski wypływające z analizy przesłanek wymienionych w art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach każą przyjąć, że taki właśnie cel miało uznanie za wystarczającą podstawę odmowy udzielenia zezwolenia zarówno stwierdzenie przez organ działań, które można przypisać cudzoziemcowi, wymienionych w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a/ i b/ ustawy (posługiwanie się nieprawdziwymi danymi osobowymi lub fałszywymi informacjami, zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy, podrobienie lub przerobienie dokumentu w celu użycia go jako autentycznego), jak i innych zachowań o istotnym znaczeniu, podważających wiarygodność ubiegającego się o prawo zamieszkania na czas oznaczony. Przyjęta powyżej wykładnia przepisów ustawy o cudzoziemcach nakazuje uznać, że organ rozpoznający wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w procesie podejmowania rozstrzygnięcia musi uwzględnić okoliczności wskazujące na nierzetelność oświadczeń składanych przez cudzoziemca. Dla zapewnienia in abstracto prawidłowości podejmowanych rozstrzygnięć, nierzetelne działania cudzoziemca muszą wiązać się z podjęciem niekorzystnej dla niego decyzji nawet wtedy, gdy postępowanie dowodowe będzie wskazywać, że spełnia on wszystkie warunki udzielenia zezwolenia wymienione w art. 53 ust. 1 ustawy. Tak zakreślone uprawnienia procesowe organu nie mogą być jednak rozumiane w ten sposób, że przepisowi art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a/ lub b/ ustawy o cudzoziemcach wojewoda lub Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców przypisywać może podobne znaczenie jak pozostałym materialnoprawanym przyczynom odmowy wydania zezwolenia. Sprzeciwia się temu charakter omawianej przesłanki, która, mogąc stanowić samodzielną podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, nie podlega badaniu, tak jak inne przesłanki wydania decyzji, pod kątem jej każdorazowego wystąpienia (niewystąpienia) w sprawie. Analizowana regulacja ma chronić prawidłowość ustaleń faktycznych dokonywanych przez organ w prowadzonym postępowaniu w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie, nie może natomiast być przedmiotem tego postępowania w znaczeniu przyznania organowi kompetencji do poszukiwania jakichkolwiek rozbieżności w złożonych przez cudzoziemca wyjaśnieniach. Konieczność zachowania w tym zakresie restryktywnej wykładni ustawy o cudzoziemcach przekłada się na sposób rozumienia szczegółowych przesłanek odmownego rozstrzygnięcia wniosku cudzoziemca na podstawie normy wynikającej z art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 636/08, LEX nr 584005). Podkreślić należy, że wykładnia przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach nie może prowadzić do takiej konkluzji, według której złożenie wniosku w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zawierającego jakiekolwiek nieprawdziwe informacje, obligatoryjnie powinno powodować wydanie decyzji odmownie rozstrzygającej zgłoszone żądanie (vide wyrok NSA z dnia 12 marca 2008 r. sygn. II OSK 125/07; wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r. sygn. II OSK 488/06). W przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie ma fakt, iż organ nie ocenił należycie wagi przypisanego skarżącemu uchybienia dotyczącego wskazania nieprawidłowego adresu i przyjął, iż okoliczność ta jest na tyle istotna, że ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zauważyć bowiem należy, że choć skarżący jak i jego żona parokrotnie wskazywali że mieszkają w T., to jednocześnie starali się wyjaśnić, iż w związku z problemami mieszkaniowymi pomieszkują również w M.. Wyjaśnili, iż najpierw opuścili należący do teściowej skarżącego lokal znajdujący się w M. - z uwagi na jej negatywny stosunek do cudzoziemca i odmowę zameldowania ich w ww. mieszkaniu – i przeprowadzili się do mieszkania w T., jednakże z uwagi na panujące tam złe warunki wrócili do lokalu w M., gdzie mieszkają bez zgody i wiedzy teściowej skarżącego, która nie akceptuje ich małżeństwa. W ocenie Sądu powyższe wyjaśnienia wykluczają możliwość uznania, iż skarżący zeznał nieprawdę, czy podał fałszywe informacje odnośnie miejsca zamieszkania. W przedmiotowej sprawie, wobec trudnej sytuacji mieszkaniowej, cudzoziemcowi w istocie trudno było wskazać jedno, stałe miejsce zamieszkania. Ponadto zaznaczyć należy, iż w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony znaczenie mają takie informacje, które pozwalają ustalić przesłanki, o jakich mowa w art. 53 ustawy o cudzoziemcach, albo dotyczą okoliczności wyłączających wydanie zezwolenia na podstawie art. 57 ustawy. Zdaniem Sądu poważne wątpliwości budzi możliwość uznania informacji odnośnie miejsca zamieszkania cudzoziemca i jego żony w T. za informację mającą decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i uzasadniającą odmowę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie z uwagi na to, iż jest ona nieprawdziwa. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie istotnym jest, że organ ustalił, iż w świetle zgromadzonego materiału nie można wykluczyć, że cudzoziemiec i jego żona wspólnie zamieszkują i prowadzą wspólne gospodarstwo tyle, że nie w T. ale pod innym wskazanym przez nich adresem, tj. w M.. Ponadto z ustaleń organu wynika, iż małżonkowie są zgodni co do bardzo wielu okoliczności, dotyczących ich małżeństwa, zarówno tych istotnych, jak i zwykłych spraw życia codziennego (okoliczności zawartego małżeństwa, miejsca i godzin pracy żony cudzoziemca, okresów pobytu skarżącego poza granicami Polski, sposobów spędzania wakacji, wzajemnej sytuacji rodzinnej, wspólnych znajomych, zwierząt posiadanych przez ich córkę i prezentów dla niej, planów na następny dzień). Zaznaczyć należy, iż udzielenie zgodnych wyjaśnień w powyższym zakresie nie byłoby możliwe gdyby małżonkowie nie zamieszkiwali razem. Jeśli zaś cudzoziemiec i jego żona mieszkają razem i prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, to kwestia wskazania adresu gdzie koncentruje się ich życie codzienne nie jest sprawą tak istotną, jak ocenił to organ. Dlatego też wskazanie w toku kolejnych przesłuchań różnych adresów nie może być przyjęte jako udzielanie fałszywych informacji. Podkreślenia wymaga, że odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z powodu wskazania przez cudzoziemca nieprawdziwych danych, czy fałszywych informacji w rozumieniu art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach jest uzasadniona wówczas, gdy informacja była nieprawdziwa, mogła mieć znaczenie w sprawie i została przekazana przez cudzoziemca ze świadomością jej nieprawdziwości. Nie można bowiem – na co wskazano już powyżej – przyjąć, że złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zawierającego jakiekolwiek nieprawdziwe informacje, obligatoryjnie powinno powodować wydanie decyzji odmownie rozstrzygającej zgłoszone żądanie, a taka ocena organu stanowi o naruszeniu art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Wobec stwierdzenia przez organ odwoławczy, że małżeństwo cudzoziemca nie zostało zawarte w celu obejścia przepisów prawa (art. 57 § 1 pkt 4 ww. ustawy) brak jest podstaw do przyjęcia, iż zatajenie przez cudzoziemca miejsca faktycznego zamieszkania mogło prowadzić do chęci ukrycia innych, negatywnych przesłanek określonych w art. 57 ustawy o cudzoziemcach. Należy raz jeszcze podkreślić, że odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z powodu podania przez cudzoziemca nieprawdziwych, fałszywych informacji, jest uzasadniona wówczas gdy informacja była nieprawdziwa, mogła mieć znaczenie w sprawie i została przekazana przez cudzoziemca ze świadomością jej nieprawdziwości. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Z materiału zgromadzonego w sprawie wynika bowiem, że skarżący miał problemy z uzyskaniem zameldowania, zarówno w mieszkaniu swojej teściowej jak i w lokalu w T.. Ponadto w mieszkaniu teściowej, która nie życzyła sobie aby maż jej córki mieszkał w należącym do nie lokalu, przebywał bez jej zgody i wiedzy. Wobec nieprzychylnego stanowiska teściowej małżonkowie przeprowadzili się do T. lecz z powodu panujących tam złych warunków wrócili do lokalu w M.. Nie ulega zatem wątpliwości, że sytuacja mieszkaniowa cudzoziemca była trudna i wobec takich problemów mieszkaniowych i spodziewanej konieczności przeprowadzek, trudno było w sposób jednoznaczny wskazać adres zamieszkania. Skoro zatem skarżący miał problemy z zameldowaniem i posiadał różne adresy zamieszkania, to wskazanie przez niego różnych adresów nie może być uznane za podanie informacji nieprawdziwych (fałszywych), składanych ze świadomością ich nieprawdziwości. Przyczyną wskazania różnych miejsc zamieszkania była bowiem nieuregulowana sytuacja mieszkaniowa wnioskodawcy, nie zaś chęć wprowadzenia organu w błąd. Rozstrzygając sprawę ponownie organ winien mieć zatem na uwadze przedstawioną powyżej interpretację art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach oraz rozważania Sądu odnośnie przyczyn determinujących treść podanych przez cudzoziemca informacji, dotyczących miejsca zamieszkania. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wobec naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.