II SA/Wa 2730/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędziowie WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska, Waldemar Śledzik, Protokolant ref. staż. Eliza Kusy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2012 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2011 r. J. S. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z prośbą o wydanie mu decyzji na posiadanie dwóch jednostek broni palnej bojowej w celu ochrony osobistej. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku podniósł m.in, iż prowadzi własną działalność gospodarczą. Pierwsza z nich to prowadzenie czterech sklepów jubilerskich, z którą to działalnością wiążą się podróże po terenie całego kraju z towarem do sklepów i utargiem do banku. Podał, że w czerwcu 2008 r. miał miejsce brutalny napad na jeden z jego sklepów, z usiłowaniem zabójstwa pracującej w nim ekspedientki. Druga działalność wymienionego to firma zajmująca się szkoleniami strzeleckimi przy użyciu różnych rodzajów broni. Wskazał również, że jest zatrudniony u ojca, który prowadzi kantor wymiany walut, lombard oraz punkt skupu złota, jeżdżąc ze znacznymi kwotami pieniędzy. W związku z powyższym, w ocenie wymienionego, tylko posiadanie broni palnej bojowej może zapewnić mu skuteczną obronę w przypadku napadu na jego osobę. [...] Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 10 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: kpa, po rozpatrzeniu podania J. S. z dnia [...] kwietnia 2011 r., decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], odmówił wydania ww. pozwolenia na posiadanie dwóch egzemplarzy broni palnej bojowej do ochrony osobistej. Pismem z dnia [...] września 2011 r. wymieniony złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 268a kpa, art. 10 ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r. W uzasadnieniu wymienionej decyzji organ wskazał, że w myśl art. 10 ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, organ administracji publicznej wydaje decyzję przyznającą prawo do broni palnej bojowej do ochrony osobistej, w sytuacji gdy spełnione zostaną wskazane w tym przepisie przesłanki, przy czym ustalenie ich zaistnienia należy do tego organu. Przedstawione przez stronę okoliczności podlegają wiec ocenie organów Policji przez pryzmat przepisów prawa materialnego. Ponadto niewystępowanie przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 pkt 1-6 oraz art. 17 ust. 1-4 tego prawa nie oznacza samo przez się obowiązku wydania pozwolenia, ponieważ winny do tego zaistnieć jeszcze okoliczności pozytywne – stałe, realne, ponadprzeciętne zagrożenie życia i zdrowia wnioskodawcy, które stanowi ważną przyczynę posiadania broni w celu ochrony osobistej (art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy o broni i amunicji). Zdaniem organu odwoławczego, sam rodzaj wykonywanej pracy nie uzasadnia wydania pozwolenia na broń, a prowadzenie działalności gospodarczej samo w sobie nie stanowi o zagrożeniu życia osób, które ją prowadzą. Organ II instancji uznał, że z zajęciami strony nie jest więc immanentnie związane zagrożenie jej życia i zdrowia, a do wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej konieczne jest istnienie omawianego zagrożenia ukierunkowanego na określoną osobę, nawet jeśli przyjąć, że przedstawiciele określonych grup zawodowych bądź społecznych potencjalnie są bardziej narażeni za zamach na ich bezpieczeństwo osobiste, niż inne osoby. Dlatego też napaści na pracownicę strony, jak też pozostałych zdarzeń, w tym napaści ze stycznia 2011 r. na właściciela kantorów, nie powinno się utożsamiać z istnieniem stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia dla życia i zdrowia strony, bowiem te zdarzenia nie dotyczą bezpośrednio jej życia i zdrowia i nie układają się w ciąg niebezpiecznych dla niej wydarzeń. W ocenie Komendanta Głównego Policji, skutku takiego nie powoduje również posiadanie przez stronę kilkudziesięciu egzemplarzy broni palnej do celów innych niż ochrona osobista, które przewozi na różne strzelnice w związku ze świadczeniem usług w postaci szkolenia z obsługi i używania broni. Tym samym, zdaniem organu II instancji, strona nigdy dotychczas nie znalazła się w sytuacji realnie zagrażającej jej życiu bądź zdrowiu, nie mówiąc już o braku zagrożenia stałego i ponadprzeciętnego. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala uznać, by strona była szczególnie zagrożona niebezpieczeństwem zamachu, w rozumieniu art. 10 ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, co uzasadniałoby wyposażenie jej dodatkowo – obok już posiadanej przez nią broni gazowej – w broń palną bojową do ochrony osobistej. Pismem z dnia 23 listopada 2011 r. J. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2011 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 6 kpa, poprzez działanie organu I i II instancji niezgodnie z zasadami prawa; art. 7 kpa, poprzez niepodjęcie przez organu I i II instancji działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; art. 8 kpa, poprzez działanie organu I i II instancji, które narusza zaufanie obywatela do organów państwa; art. 77 kpa, poprzez niewyczerpujący sposób zebrania i ocenę materiału dowodowego, dostarczonego przez skarżącego, przez KGP; art. 107 § 3 kpa, poprzez brak uzasadnienia prawnego i wskazania faktów, którym KGP odmówił uznania przedstawionych dowodów w odwołaniu od decyzji organu I instancji; art. 10 ustawy o broni i amunicji, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez uwzględnienia przepisów zawartych w tym artykule; art. 15 ustawy o broni i amunicji, poprzez nieuwzględnienie w zaskarżonej decyzji warunków spełnionych przez stronę, o których mowa w tym artykule; art. 1 ust. 2 ustawy o Policji; art. 31 pkt 3 Konstytucji RP, poprzez ograniczenie wolności i praw skarżącego odmową wydania pozwolenia na broń; art. 47 Konstytucji RP, poprzez nieuzasadnione pozbawienie strony prawa do ochrony życia i decydowania o życiu osobistym, art. 87 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny stanu faktycznego przez pryzmat normy art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), tj. do ustalenia, czy życie lub zdrowie skarżącego było w sposób stały, realny i ponadprzeciętny zagrożone. Omawiając przedmiotową tematykę w pierwszej kolejności podkreślić należy to, iż prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do kategorii praw i wolności obywatelskich. Jest to bowiem uprawnienie ściśle reglamentowane i to nawet w zakresie korzystania z prawa przyznanego już wcześniej prawomocną decyzją administracyjną. Udzielenie osobie fizycznej prawa do dysponowania bronią palną stanowi więc odstępstwo od generalnej reguły, iż broń znajdować się powinna wyłącznie w rękach uprawnionych służb. Z powyższego punktu widzenia, warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania winny być badane w sposób restrykcyjny. Możliwość cofnięcia pozwolenia na broń lub niewyrażenie zgody na jej posiadanie, nie mogą więc być postrzegane jako zamach na swobody obywatela, a jedynie jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (patrz: wyrok NSA z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1296/07). Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż organ w sposób prawidłowy przyjął, że sam fakt prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej, polegającej na obrocie artykułami jubilerskimi, nie świadczy o istnieniu stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia skarżącego. Wykonywanie określonego zawodu nie jest bowiem równoznaczne z istnieniem takiego zagrożenia. Ustawodawca formułując omawiany przepis i opisując rodzaj zagrożenia uzasadniający udzielenie pozwolenia na broń bojową, posłużył się określeniem "realne zagrożenie". Literalna wykładnia powyższego zwrotu świadczy o tym, iż realne zagrożenie jest zagrożeniem przewidywalnym, czy wielce prawdopodobnym. Musi ono wynikać z ciągu wydarzeń jakie miały miejsce w życiu wnioskodawcy i dotyczyły jego osoby. Inaczej rzecz ujmując, strona wnosząca o wydanie omawianego pozwolenia, winna udowodnić, iż znajdowała się już w sytuacji realnego, ponadprzeciętnego i stałego zagrożenia życia lub zdrowia, ewentualnie powinna wykazać, iż pewnego rodzaju zdarzenia, jakie ją dotykają, świadczą o takim zagrożeniu. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wskazuje zaś na to, że skarżący nie udowodnił istnienia powyższych przesłanek. Wywodził istnienia omawianego zagrożenia jedynie z faktu prowadzenia określonej działalności gospodarczej. Tego zaś rodzaju zagrożenie, jakie starał się wykazać skarżący, nie nosi cech stałego, realnego i ponadprzeciętnego, a jedynie cechy zagrożenia hipotetycznego. Takiej odmiany zagrożenia ustawodawca nie wskazywał w przepisach omawianej ustawy i nie uzależniał od jej istnienia przyznania pozwolenia na posiadanie broni bojowej. Uwypuklenia wymaga również to, iż o istnieniu spornego zagrożenia nie świadczy fakt, że w 2011 r. w miejscowości, w której strona prowadzi działalność gospodarczą, zdarzył się napad na właściciela kantoru, ani to, że napadnięto na pracownicę skarżącego. Opisane zdarzenia nie odnosiły się bowiem bezpośrednio do osoby wnioskodawcy. Tym samym, nie świadczą o realności zagrożenia jego życia lub zdrowia. Wbrew zarzutom skargi, tutejszy Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisu art. 15 ustawy o broni i amunicji. Fakt niewystępowania u wnioskodawcy negatywnych przesłanek, opisanych w powyższej normie prawnej nie był bowiem kwestionowany w skarżonej decyzji. Jednocześnie wskazać należy, że niewystępowanie takich przesłanek negatywnych nie oznacza zaistnienia po stronie organu obowiązku udzielenia żądanego pozwolenia. W tym celu konieczne jest bowiem również wypełnienie pozytywnych przesłanek, o jakich mowa w art. 10 omawianej ustawy. Te zaś okoliczności nie zostały udowodnione przez stronę. Na marginesie podnieść również należy, iż przyznania żądanego pozwolenia nie uzasadnia też fakt częstego przewożenia przez stronę wielu sztuk broni palnej. Takiej okoliczności ustawodawca nie wskazał bowiem, jako uzasadniającej udzielenie omawianego uprawnienia. W tym stanie sprawy, nie znajdując w skarżonej decyzji naruszeń prawa zarzucanych w skardze oraz uznając, iż strona skarżąca nie udowodniła istnienia przesłanek uzasadniających udzielenie jej pozwolenia na posiadanie dwóch sztuk broni palnej i w sytuacji gdy organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). ----------------------- 7