II SA/Bd 107/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Maciej Hoffman po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. II SA/Bd 107/12 Uzasadnienie Starosta B. decyzją Nr [...] z [...]listopada 2011 r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 80 ust. 1 pkt 1 i art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz na art. 104 Kpa zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej o nr [...] w postaci stalowej wieży kratowej o wysokości H=41,3 m z szafami i urządzeniami sterującymi oraz układem zasilania na terenie działek nr 224/2, 224/5 w miejscowości L. gmina B. Odwołanie od tej decyzji złożyli: S. B. i A. K. podnosząc, że rozstrzygnięcie jest niezgodne z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, organ uniemożliwił wszystkim stronom postępowania pełnego w nim uczestnictwa, organ nie dowiódł, że wydał rozstrzygnięcie na podstawie nie budzących wątpliwości dowodów i wnioskując o uchylenie tej decyzji. Wojewoda [...] decyzją z [...] stycznia 2012 r. [...] na podstawie art. 138 § 2 Kpa oraz art. 82 ust. 3 ww. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, stwierdzając, że w postępowaniu przed organem I instancji nie brały udziału wszystkie strony postępowania i nie wskazano w jaki sposób przedmiotowe przedsięwzięcie wypełnia ustalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skargę na powyższą decyzję złożyła [...] Sp. z o.o. w W. zarzucając: naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ww. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że inwestycja powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki należącej do osób, które wniosły odwołanie i tym samym uznania ich za strony w przedmiotowym postępowaniu oraz art. 107 § 3 kpa poprzez przyjęcie, że Starosta w sposób niewłaściwy wyjaśnił powody akceptacji wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego, wnosząc o uchylenie w całości decyzji Wojewody i zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczym i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póżn. zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać legalność rozstrzygnięcia zapadłego w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego, według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny nie może natomiast rozpoznając sprawę kierować się jakimikolwiek kryterium poza kryterium wskazanym w powyższych przepisach. Stosownie zaś do treści przepisów art. 133 § 1 oraz 134 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd wydaje wyrok na postawie akt sprawy po zamknięciu rozprawy i rozstrzyga w graniach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględniania skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało więc zbadać - wyłącznie w oparciu o wskazane kryterium-zgodność zaskarżonej decyzji przede wszystkim z przepisami wskazanymi w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że za strony postępowania organ pierwszej instancji uznał tylko inwestora oraz właściciela działki, na której zrealizowane ma być przedsięwzięcie i to w sytuacji gdy przed organem pierwszej instancji właściciele sąsiednich działek wnosili o uznanie ich za strony. Starosta B. jednak nie przyznał im tego statusu. Niewątpliwie podstawowym obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest prawidłowe ustalenie kręgu uprawnionych stron postępowania, a następnie zapewnienie im czynnego w nim udziału, co wynika z art. 10 § 1 Kpa, który stanowi, iż organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zadaniem organu jest więc ustalenie, w oparciu o przepisy prawa materialnego, jakim podmiotom przysługuje przymiot stron danego postępowania, a następnie zawiadomienie ich o wszelkich czynnościach. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że organ pierwszej instancji ograniczył krąg stron postępowania do inwestora oraz właścicieli działek, na których ma być zlokalizowana przedmiotowa inwestycja, wywodząc że strony postępowania zostały ustalone na podstawie dokumentacji technicznej kwalifikacji przedsięwzięcia sporządzonej zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Należy jednakże zauważyć, iż mimo że w tej dokumentacji stwierdzono, że przedmiotowa stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz, że pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych określonych dla miejsc dostępnych dla ludzi nie wystąpią w miejscach ich przebywania i zamieszkiwania, to niezaliczenie stacji bazowej telefonii komórkowej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ww. rozporządzenia bynajmniej jednak nie pozbawia właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujący się w otoczeniu projektowanego obiektu prawa do bycia stroną w takim postępowaniu. Stronami są bowiem właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości gruntowych znajdujących się pod przewidywanymi obszarami pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych, zaważywszy na ustawową definicję nieruchomości gruntowej zawartą w przepisach prawa cywilnego. Prowadzenie więc postępowania bez wymaganego ustalenia a następnie powiadomienia wszystkich stron i umożliwienie im wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów stanowi - jak to słusznie stwierdził organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. I już tylko z tego powodu należało uznać zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia odmawiając z tego powodu racji argumentom zawartym w skardze. Należy jednak w tym miejscu w szczególności podkreślić, że w niniejszej sprawie chybione jest powoływanie się w skardze na implikacje wynikając z art. 46 ust. 1 ustawy z 7 maja 2010 r. wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Nie negując - bo nie sposób - iż przepis art. 46 ust. 1 stanowi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą umożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi - należy jednak zauważyć, że regulacja ta dotyczy planów uchwalanych dopiero po wejściu w życie ustawy z 7 maja 2010 r. Za zasadne należało także uznać wywody organu zawarte w zaskarżonej decyzji, że w projekcie budowlanym nie wskazano w jaki sposób przedmiotowe przedsięwzięcie wypełnia ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania terenu uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy B. z dnia [...] listopada 1997 r. W projekcie znajduje się bowiem tylko informacja, że rozwiązania przedstawione w projekcie spełniają wszystkie wymagania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i że nie można natomiast zweryfikować czy inwestycja rzeczywiście została zaprojektowana z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy, która zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wnosi dla tego terenu i obiektów nieprzeznaczonych na pobyt ludzi 55 m do zewnętrznej krawędzi jezdni drogi oznaczonej symbolem [...]. W tym stanie rzeczy uznając skargę w całości za nie zasadną, wobec braku przesłanki z art. 145 § 1 ust. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na podstawie art. 151 orzeczono jak w sentencji.