II SA/Ol 123/12

Dnia 19 kwietnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2012 roku sprawy ze skargi T. K. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie stypendium dla najlepszych studentów 1/ uchyla zaskarżoną decyzję; 2/ zasądza od Rektora Uniwersytetu na rzecz skarżącego T. K. kwotę 200 złotych (słownie: dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że dnia 30 września 2011 r. student T.K. złożył wniosek o przyznanie stypendium Rektora dla najlepszych studentów z tytułu wysokiej średniej ocen. Decyzją z dnia 14 listopada 2011r., L"[...]", Prorektor "[...]", działając z upoważnienia Rektora Uniwersytetu "[...]", odmówiła przyznania T.K. stypendium Rektora dla najlepszych studentów w roku akademickim 2011/2012. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że zgodnie z art. 184 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz § 14 ust. 1 Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów Uniwersytetu "[...]", stypendium takie może otrzymać student, który uzyskał za rok studiów wysoką średnią ocen lub posiada osiągnięcia naukowe, artystyczne lub wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym oraz zaliczył rok studiów zgodnie z planem studiów i programem kształcenia. Wskazana przez studenta we wniosku o przyznanie stypendium liczba punktów za dwa ostatnie semestry studiów jest niższa od najniższej liczby punktów uprawniającej do stypendium Rektora. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy T.K. podniósł, że na wymaganym wniosku wpisał średnią ocen wyliczoną zgodnie z § 17 ust 1 i 2 Regulaminu i średnia ta wyniosła 4,36 natomiast Rektor wyliczył ja na 4,26. Wynika to jego zdaniem – ze specyficznego sposobu wyliczania średniej ocen, innego niż w latach poprzednich oraz w roku bieżącym na innych wydziałach tej samej uczelni. Dodał, że § 17 Regulaminu konkretyzuje sposób wyliczania średniej i powinien być wskazówką dla pracowników Komisji Stypendialnych, a nie furtką do dowolności sposobu naliczania. Decyzją z dnia 14 grudnia 2011r., "[...]", Prorektor "[...]", działając z upoważnienia Rektora Uniwersytetu "[...]", utrzymała w mocy decyzję tego organu z dnia 14 listopada 2011r. podając, że w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy nie zmieniła się ocena wniosku o przyznanie stypendium. Podała, że ponownie przeliczona liczba punktów za ostatnie dwa semestry jest niższa od najniższej liczby punktów uprawniającej do stypendium Rektora dla najlepszych studentów. Przytoczyła przy tym regulacje prawne mające zastosowanie w niniejszej sprawie. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie – T.K. powtórzył argumenty sformułowane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc przy tym o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Dodał, że kwestią, która wymagałaby wyjaśnienia jest fakt wyliczenia średniej na podstawie Uchwały Rady Wydziału z września 2009 r., podczas gdy warunki, jakie powinien spełniać student ubiegający się o stypendium Rektora dla najlepszych studentów, zawarte są w Załączniku do Zarządzenia Rektora "[...]" z dnia 23 września 2011 r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów niż podniesione przez skarżącą. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje między innymi w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jedną z form pomocy materialnej dla studentów jest stypendium rektora dla najlepszych studentów co wynika z art. 173 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 207 ust. 1 powołanej ustawy, do decyzji podjętych przez organy uczelni (do których na mocy art. 60 ust. 6 tej ustawy zalicza się także rektor) w indywidualnych sprawach studenckich stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. W myśl art. 207 ust. 2 Prawa o szkolnictwie wyższym, decyzje wydawane przez rektora w pierwszej instancji są ostateczne. W takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Z kolei art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że postępowanie w sprawie przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów winno być prowadzone z uwzględnieniem regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego, a faktu tego nie zmienia powierzenie kontroli instancyjnej rozstrzygnięć wydanych w tym postępowaniu temu samemu organowi w ramach postępowania wywołanego wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 207 ust. 2 Prawa o szkolnictwie wyższym). Zgodnie bowiem z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań, które z kolei (w art. 140) odsyłają w sprawach nieuregulowanych do odpowiedniego stosowania przepisów o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Nadto, organy odwoławcze zobowiązane są do stosowania przepisów wspólnych dla wszystkich postępowań uregulowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego zawartych w Dziale I Kodeksu zatytułowanym "Przepisy ogólne". W tym dziale znajduje się z kolei art. 24 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, w świetle którego, pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Podkreślić przy tym należy, że takie brzmienie przepis ten uzyskał z dniem 11 kwietnia 2011 r. w wyniku nowelizacji wprowadzonej na mocy art. 1 pkt 4 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011, Nr 6, poz. 18 ze zm.). W uzasadnieniu projektu powołanej ustawy wskazano zaś, że "celem tej nowelizacji jest wyłączenie pracowników, którzy brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, zarówno pracowników organu I instancji, jak również pracowników ministerstw i urzędów centralnych, którzy przygotowują i podpisują decyzje ministrów i kierowników urzędów centralnych wydawanych na skutek rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy". Nowelizacja ta, wobec odesłania w art. 207 ust. 2 Prawa o szkolnictwie wyższym do odpowiedniego stosowania art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczy zatem także pracowników, działających z upoważnienia rektora. W przedmiotowej sprawie obie decyzje wydane zostały przez "[...]" Prorektora Uniwersytetu "[...]", która działając na mocy udzielonego jej upoważnienia wydaje decyzje w imieniu Rektora tego Uniwersytetu. Nie jest ona zatem osobą piastującą funkcję rektora (organu) lecz pracownikiem tego organu, do którego, w sytuacji złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ma zastosowanie art. 24 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Niedopuszczalne było więc w niniejszej sprawie wydanie obu decyzji przez tego samego Prorektora. Stwierdzone naruszenie prawa daje przy tym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została między innymi przez pracownika, który podlega wyłączeniu stosowanie do art. 24. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien zatem uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonego aktu podjęto stosownie do art. 152 powołanej ustawy. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej ustawy.