I SAB/Wa 486/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. O. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o odszkodowanie za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpatrzenia wniosku A. O. z dnia 14 października 2010 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy dawnej ul. [...], hip. nr [...], działka nr [...] - w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącej A. O. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 16 listopada 2011 r. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy dawnej ul. [...], hip. nr [...], działka nr [...]. W uzasadnieniu skargi wskazała, że Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] uznał za uzasadnione zażalenie skarżącej wniesione na bezczynność Prezydenta W. w sprawie rozpoznania niniejszego wniosku i wyznaczył w/w organowi dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia [...] października 2011 r. Jednakże pomimo wyznaczenia tego terminu decyzja w sprawie nie została wydana, a Prezydent nie podjął czynności bezpośrednio zmierzających do jej wydania. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie wskazując, że pismem z dnia 15 grudnia 2011 r. pełnomocnik strony został poinformowany o konieczności zebrania dodatkowego materiału dowodowego w tym wykonania operatu szacunkowego oraz o wyznaczeniu dodatkowego terminu zakończenia postępowania do dnia [...] marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na całkowitą zasadność skargi. Stosownie do treści art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 kpa). W myśl art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016). Natomiast instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. W rozpoznawanej sprawie – w ocenie sądu – Prezydent W. nie wywiązał się z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów prawa. Analiza dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wskazuje, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte wnioskiem A. O. z dnia 14 października 2010 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy dawnej ul. [...], hip. nr [...], działka nr [...]. W wyniku nie wywiązania się organu z załatwienia sprawy w terminie wynikającym ze wskazanych przepisów skarżąca wystąpiła do Wojewody [...] z zażaleniem na bezczynność Prezydenta w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku. Wojewoda postanowieniem [...] maja 2011 r. nr [...] uznał powyższe zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia [...] października 2011 r. Zauważyć przy tym należy, że od przedłożenia organowi I instancji opisanego postanowienia Wojewody tj. od dnia 26 maja 2011 r. Prezydent działa w sposób, który sprzyja wydłużaniu terminu zakończenia postępowania, bowiem do dnia 15 grudnia 2011 r. nie dokonał w sprawie żadnej czynności. Następnie pismami z dnia 15 grudnia 2011 r. (wystosowanymi już po wniesieniu niniejszej skargi na bezczynność) Prezydent zwrócił się do Biura Geodezji i Katastru Urzędu [...] o nadesłanie dokumentów do sprawy oraz powiadomił pełnomocnika skarżącej, że z uwagi na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego decyzja w przedmiotowej sprawie zostanie wydana do dnia [...] marca 2012 r. Zatem ponad wszelką wątpliwość stwierdzić należy, iż organ w rozpoznaniu przedmiotowej sprawy znacznie przekroczył terminy prawem przewidziane, jak również termin wyznaczony w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r. W aktach brak jest bowiem dokumentacji z czynności organu, które w sposób zasadniczy prowadziłyby do zakończenia przedmiotowego postępowania. Nadto organ – do czasu wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność - nie informował stron o przyczynach zwłoki w podjęciu rozstrzygnięcia w sprawie oraz o ewentualnym terminie jej zakończenia, co powoduje refleksję, że organ nie traktuje sprawy jako pilnej i nie podejmuje wzmożonych starań w celu jej zakończenia. Na uwagę zasługuje również informacja zawarta w skierowanym do strony piśmie z dnia 15 grudnia 2011 r., którym organ wyznaczył termin zakończenia sprawy na dzień [...] marca 2012 r. Zatem podanie w/w terminu rozpoznania sprawy rażąco narusza terminy określone w przepisach kpa i jednocześnie obrazuje podejście Prezydenta do potrzeby rychłego zakończenia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 października 2000 r. (sygn. akt IV SA 105/00, publ. Lex 53462) zwrócił uwagę na to, że: "zasada sformułowana w art. 6 kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa odnosi się także do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwiania spraw, określonych w art. 35 i 36 kpa. Obowiązek załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki pozostaje także w bezpośrednim związku z dyrektywami zawartymi w art. 7 i 8 kpa, zobowiązującymi organy administracji publicznej do stania na straży praworządności i uwzględniania słusznego interesu obywateli a także pogłębiania prowadzonym postępowaniem zaufania do organów Państwa." Ponadto zauważyć należy, że złożona do Sądu skarga na bezczynność organu służyć ma doprowadzeniu do wydania rozstrzygnięcia przez organ pozostający w bezczynności. Celem jej jest bowiem zmobilizowanie organu do wydania orzeczenia merytorycznie kończącego wszczęte postępowanie administracyjne. W ocenie Sądu nie ulega zatem wątpliwości, że skarga na bezczynność Prezydenta W. jest w pełni uzasadniona. Jednocześnie wobec przedstawionego stanu sprawy Sąd uznał, iż zaistniała w sprawie bezczynność rażąco narusza prawo. Co do rażącego charakteru bezczynności organu zauważyć wprawdzie należy, że zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. Nr 34, poz. 173), która to ustawa znowelizowała m. in. art. 149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wprowadzając w § 1 obowiązek każdorazowego stwierdzania przez sąd rażącego bądź nie naruszenia prawa uzasadniającego uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłość – przepisy ustawy z 20 stycznia 2011 r. stosuje się do działań i zaniechań funkcjonariuszy publicznych, które nastąpiły od dnia wejścia w życie tej ustawy czyli od 17 maja 2011 r. Od tego dnia do dnia wniesienia skargi na bezczynność organu minęło prawie 6 miesięcy a do dnia rozpoznania sprawy przez Sąd ponad 12 miesięcy, w ciągu których organ nie podejmował istotnych działań zmierzających do zakończenia postępowania i to pomimo postanowienia Wojewody z dnia [...] maja 2011 r. wyznaczającego organowi dodatkowy termin zakończenia sprawy do dnia [...] października 2011 r. Przy czym przed wejściem w życie wspomnianej ustawy organ również nie podejmował czynności zmierzających bezpośrednio do szybkiego zakończenia sprawy. Wobec czego uznać należy, że bezczynność organu w niniejszej sprawie ma charakter rażącego naruszenia prawa, gdyż organ uchybił w sposób rażący terminom załatwienia sprawy. Zważyć również trzeba, iż do Sądu nie wpłynęło rozstrzygnięcie organu lub też inne pismo dotyczące rozpoznania przedmiotowego wniosku stosownie do wyznaczonego przez organ w piśmie z dnia 15 grudnia 2011 r. terminu załatwienia sprawy tj. do dnia [...] marca 2012 r., a wskazać należy, iż wniesiona do Sądu skarga na bezczynność nie upoważniała organu do niepodejmowania czynności zmierzających do merytorycznego rozpoznania wniosku. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1, art. 120 oraz art. 200 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.