I SA/Wr 1769/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tkacz - Rutkowska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Halina Betta Sędzia WSA Zbigniew Łoboda Protokolant Edyta Luniak po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 maja 2012 r. sprawy ze skargi A z siedzibą w L. na akt – pismo Prezydenta Miasta L. z dnia 11 maja 2011 r. nr [...] w odmawiające wydania interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżony akt, II. zasądza od Prezydenta Miasta L., na rzecz A. z siedzibą w L. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z akt sprawy wynika, że pismem z 10 marca 2011 r. A. w L. wystąpiło do Prezydenta Miasta L. o wydanie, w trybie art. 14j ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz.60 ze zm.) – dalej O.p., interpretacji indywidualnej w zakresie stosowania przepisów art. 1a pkt 1 i 2 , art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 ze zm.) – dalej: u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ) W opisanym we wniosku stanie faktycznym A. stwierdziła, że na potrzeby prowadzenia działalności sportowej wybudowała stadion piłkarski, który składa się z w pełni zadaszonych trybun z budynkiem głównym (posiadają fundamenty) oraz z niezadaszonej płyty boiska. W części zadaszonej stadion może pełnić zarówno funkcje pomocnicze dla widowiska sportowego odbywającego się na płycie głównej (miejsca dla widzów, administracja klubu, szatnie, stanowiska komentatorskie, zaplecze rekreacyjne i techniczne) jak również funkcje w pełni samodzielne (biura, sale konferencyjne, punkty gastronomiczne, stanowiska handlowe). Z posiadanej przez Spółkę opinii rzeczoznawcy budowlanego wynika, że stadion spełnia definicje zarówno budynku (zadaszone trybuny i budynek główny) jak i budowli (płyta boiska). Na gruncie tak zarysowanego stanu faktycznego Wnioskodawca zapytał: 1) Czy obiekt stadionu, z wyjątkiem niezadaszonej i nieposiadającej fundamentów płyty boiska (będącej budowla), stanowi budynek w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. ? 2) Czy w związku z tym podatek od nieruchomości od stadionu piłkarskiego - dla części na którą składa się budynek główny i zadaszone trybuny stadionu powinny być obliczane na podstawie ich powierzchni użytkowej w wysokości określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.b u.p.o.l., a - dla płyty głównej stadionu powinien być obliczany w wys. 2 % wartości płyty głównej określonej na podstawie art. 4 ust. 1 u.p.o.l. Wyrażając własne stanowisko w sprawie Wnioskodawca stwierdził, że płyta główna jest budowlą w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zatem podatek winien być wyliczany wg zasad określonych w art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Zadaszone trybuny i budynek główny to budynki, w rozumieniu przepisów podatkowych, zatem podatek winien być obliczany na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. Ponadto powołano przepisy art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. i podkreślono, że stadion jako całość jest trwale związany z gruntem i wydzielony z przestrzeni ścianami oraz posiada fundamenty i dach co przesądza o jego klasyfikowaniu jako budynku. Jednak z uwagi na możliwość wyodrębnienia części nie spełniającej warunku zadaszenia (płyta boiska) Wnioskodawca uważa, że tę część należy kwalifikować jako budowle. Prezydent Miasta L., pismem z dnia 11 maja 2011 r. nr [...], odmówił wydania interpretacji indywidualnej i powołując się na przepisy art. 14b § 1 i art. 14j § 1 O.p., stwierdził że udzielenie odpowiedzi na pytanie przedstawione we wniosku wymaga dokonania interpretacji przepisów prawa budowlanego, a do tego organ nie jest uprawniony. Zdaniem organu, Spółka, zadając pytanie o zasady opodatkowania stadionu, winna we wniosku wskazać czy obiekt ten jest budynkiem czy budowlą, przepisy Ordynacji podatkowej zobowiązują bowiem wnioskodawcę do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego. Ponieważ klasyfikacja obierków budowlanych nie stanowi zagadnienia z zakresu prawa podatkowego kwestia nie może być przedmiotem interpretacji. Pismo to nie zawiera informacji o przysługujących stronie środkach zaskarżenia. Pismo doręczono Wnioskodawcy 17 maja 2011 r., który pismem z 30 maja 2011 r. wezwał organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa, w trybie art. 52 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Prezydent Miasta L. postanowieniem z 15 czerwca 2011 r., na podstawie art. 165a § 1 i art. 216 § 1 O.p., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej na wniosek A. z 10 marca 2011 r. Postanowienie doręczono stronie 21 czerwca 2011 r. z pouczeniem o prawie wniesienia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. Wnioskodawca, stosując się do pouczenia złożył zażalenie, po rozpoznaniu którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze (postanowienie z dnia 12.09.2011 r., nr [...]) uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta L., uznając z niedopuszczalny zastosowany tryb i wyjaśniając, że pismem z 11 maja 2011 r. Prezydent odmówił wydania interpretacji indywidualnej w zakresie zastosowania przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 1 ustawy prawo budowlane. Organ zajął już zatem stanowisko w tej sprawie, które poprzedzone zostało dokonaniem czynności związanych ze zwróceniem się o udzielenie informacji co do klasyfikacji obiekt. Za całkowicie niezrozumiały i pozbawiony podstaw prawnych uznało Samorządowe Kolegium wydanie, na podstawie art. 165a O.p., postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, po prawidłowym wezwaniu organu przez Wnioskodawcę do usunięcia naruszenia prawa. Na tym etapie organ podatkowy, jak stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zobowiązany był do odniesienia się do wezwania poprzez albo wydanie interpretacji indywidualnej, albo potwierdzenie odmowy jej wydania, co umożliwiłoby stronie złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wykonując zalecenia wynikające z postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Prezydent Miasta L. w piśmie z 19 października 2011 r. podtrzymał swoje stanowisko, co do odmowy udzielenia interpretacji indywidualnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A. z siedzibą w L. wniosła o: - uchylenie w całości pisma Prezydenta Miasta L. z 11 maja 2011 r. (nr [...]) r. odmawiającego wydania interpretacji w zakresie stosowania prawa podatkowego, podtrzymanego pismem z 19 października 2011 r. (nr [...]), które doręczono 24 października 2011 r., - orzeczenia na jej rzecz o zwrocie kosztów postępowania, W skardze zarzucono naruszenie art. 3 pkt 1 i 2, art. 14j § 1 , art. 14b § 1, art. 14c § 1-3 w zw. z art. 14j § 3 O.p. przez bezpodstawna odmowę wydania interpretacji pisemnej przepisów prawa podatkowego. Uzasadniając skargę strona wskazała, że przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zawierają autonomiczne definicje budynku i budowli, tym samym bezpodstawna jest argumentacja o konieczności odwoływania się do pojęć wynikających z prawa budowlanego. Wskazał ponadto, że przepisy podatkowe należy rozumieć jako przepisy wszystkich ustaw mających wpływ na opodatkowanie, zatem jeśli ustawa podatkowa odwołuje się do regulacji zawartej w innych gałęziach prawa, przepisy te automatycznie stają się częścią prawa podatkowego. Przyjęta przez organ podatkowy wykładnia prawa pozbawia zaś instytucje interpretacji indywidualnej funkcji gwarancyjnej, bowiem prowadzi do konkluzji, ze podatnik podatku od nieruchomości nigdy nie mógłby uzyskać interpretacji czy posiadany przez niego obiekt podlega opodatkowaniu i według jakich zasad. Działania Prezydenta Miasta L., zdaniem strony skarżącej, rażąco narusza zasady postępowania interpretacyjnego przez bezpodstawne podejmowanie postępowania dowodowego oraz przez brak pouczenia o prawie do wystąpienia ze skargą do sadu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta L. wniósł o: 1) odrzucenie skargi, przy czym brak uzasadnienia tego wniosku, ewentualne 2) oddalenie skargi, podtrzymując w tym zakresie stanowisko wyrażone w pismach z 11 maja i 19 października 2011 r. oraz 3) zasądzenie na rzecz organu podatkowego kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog został wymieniony w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. poz. 270 - dalej: P.p.s.a.). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1), (postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, także rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2), postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3) inne niż wyżej wymienione akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4), pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a). W tak określonym zakresie kognicji skargę w rozpoznawanej sprawie należy uznać za zasadną, gdyż zaskarżony akt – pismo Prezydenta Miasta L. z 10 marca 2011 r. narusza przepisy w zakresie wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach ( tj. interpretacji indywidualnych). Odnosząc się do wniosku strony przeciwnej o odrzucenie skargi, Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie przesłanki takie nie wystąpiły. Przesłanki nakazujące odrzucenie skargi określono w art. 58 P.p.s.a. Skargę do rozpoznania Sąd przyjął jako skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 1 pkt 4 P.p.s.a., tj. akt inny niż określony w pkt 1-3 (decyzje, postanowienia) z zakresy administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej (dział II rozdział 1a Interpretacje przepisów prawa podatkowego), interpretacje indywidualne, na wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie, wydaje minister właściwy do spraw finansów publicznych oraz stosownie do swojej właściwości wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa (art. 14b § 1 i 14j §1 O.p.). A., składając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, mogło oczekiwać działania organu zobowiązanego do wydania interpretacji indywidualnej zgodnego z wyżej wskazanymi przepisami Ordynacji podatkowej. Przepisy te nie przewidują trybu orzekania, jaki zastosował Prezydent Miasta, tj. odmowy wydania interpretacji indywidualnej z przyczyn wskazanych w zaskarżonym piśmie. Jedynie przepis art. 14b § 5 O.p. stanowi, że nie wydaje się interpretacji w zakresie tych elementów stanu faktycznego, które w dniu złożenia wniosku są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej (..), albo jeśli w tym zakresie sprawę rozstrzygnięto co do istoty. Opisane w przepisie tym sytuacje w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły. Stosownie do art. 14g § 1 O.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 pozostawia się bez rozpoznania, wydając w tym zakresie postanowienie na które służy zażalenie (art. 14g § 3 O.p.). W zaskarżonym rozstrzygnięciu nie wskazano na braki formalne wniosku o wydanie interpretacji, nie wzywano także wnioskodawcy do uzupełnienia tych braków, nie można zatem przyjąć, że zostało wydane w tym trybie. Jeśli zaś wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej pochodzi od osoby niespełniającej wymogów z art. 14b §1 O.p. lub z jeśli innej przyczyny postępowanie nie może być wszczęte, zgodnie z art. 165a O.p. w związku z art. 14h tej ustawy, organ właściwy do wydania interpretacji indywidualnej odmawia wszczęcia postępowania w sprawie wydania tej interpretacji, w formie postanowienia na które służy zażalenie. Taki tryb zastosował organ po wydaniu zaskarżonego aktu. Uwzględniając, że zaskarżony akt nie zawierał pouczenia o środkach zaskarżenia, a na wniesione w terminie i zgodnie z obowiązującymi przepisami wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ wydał postanowienie w trybie art. 165a O.p. odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, Sąd przyjął, że termin do wniesienia skargi należy liczyć od dnia doręczenia Wnioskodawcy pisma organu z 19 listopada 2011 r. (tj. od dnia 24.10.2011 r.), które jest odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarga należy zatem do właściwości sądu administracyjnego i została wniesiona w terminie. Przechodząc do oceny zaskarżonego aktu należy stwierdzić, że został on podjęty z naruszeniem przepisów regulujących udzielanie interpretacji indywidualnych, a wyrażone w nim stanowisko, uzasadniające odmowę wydania interpretacji indywidualnej, jest nieprawidłowe. Podjęte rozstrzygnięcie nie spełnia wymogów procesowych, co wyżej już wskazano, gdyż przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują odmowy wydania interpretacji indywidualnej w formie pisma. Zgodnie z art. 165a § 1 O.p. jeśli z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej wystąpiła osoba która nie jest stroną lub z innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W takim trybie, w niniejszej sprawie, organ mógł podjąć rozstrzygnięcie, jakiego dokonał w zaskarżonym piśmie. Zastosowana przez organ podatkowy forma rozstrzygnięcia oraz brak pouczenia Wnioskodawcy o środkach zaskarżenia narusza art. 120 i 121 O.p. także poprzez brak kontroli instancyjnej, jaką przewidywał art. 165a § 2 O.p. Już te naruszenia prawa uzasadniały usunięcie zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, gdyż mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieprawidłowe jest także stanowisko wyrażone przez Prezydenta Miasta L. w zaskarżonym piśmie, a sprawdzające się do twierdzenia, że będące przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zagadnienia "dotyczące kwalifikowania obiektów jako budynków czy też budowli nie stanowią materii z zakresu prawa podatkowego, a zatem nie powinny być przedmiotem interpretacji organu podatkowego. A zatem w świetle obowiązujących przepisów, organ podatkowy nie jest władny do rozstrzygnięcia niniejszego zagadnienia, bowiem w przedmiotowej sprawie wymagane są wiadomości specjalne z dziedziny prawa budowlanego." Zgodnie z art.14b § 1 O.p. interpretacje indywidualne udzielane są w zakresie przepisów prawa podatkowego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (art. 14c § 1O.p. a w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy także wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 3 O.p.). Stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawiane jest w sposób wyczerpujący we wniosku, zatem organ wydający interpretację nie ustala stanu faktycznego, tym samym nie przeprowadza postępowania dowodowego, także w zakresie wymagającym wiedzy fachowej (opinii biegłego). Interpretacja ma zatem charakter oceny prawnej. Przedstawione przez A. we wniosku zagadnienie dotyczyło interpretacji przepisów art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 i 3 orz art. 4 ust. 1 u.p.o.l., a w zakresie w jakim te przepisy odwołują się do innych ustaw także art. 3 ust.1 ustawy prawo budowlane. We wniosku sformułowano pytanie zarówno o klasyfikację określonego obiektu jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jak i zasad jego opodatkowania. Niewątpliwie przedstawiona we wniosku materia mieści się w pojęciu przepisów prawa podatkowego, którego definicją znajduje się w art. 3 pkt 2 O.p. Przez ustawy podatkowe, o których mowa w ww. przepisie, zgodnie z art. 3 pkt 1 O.p., należy rozumieć ustawy dotyczące podatków, opłat, niepodatkowych należności budżetowych określających podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulacje prawne i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników, inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Nie można zatem ograniczać pojęcia ustawy podatkowe do tych ustaw, które kompleksowo regulują opodatkowanie poszczególnymi podatkami. Ustawą podatkową, w rozumieniu art. 3 pkt 1 O.p., będzie bowiem też ustawa do której odsyłają przepisy ustaw kompleksowo regulujących opodatkowanie poszczególnymi podatkami, w zakresie wpływającym m. in. na podmiot i przedmiot opodatkowania. W rozpoznawanej sprawie Wnioskodawca, po szczegółowym opisaniu obiektu budowlanego, zapytał czy przedstawiona klasyfikacja tego obiektu (budynek, budowla) dla celów podatku od nieruchomości jest prawidłowa. Przepisy art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. zawierają legalną definicję budynku i budowli. I tak budynkiem jest obiekt budowlany, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posada fundamenty i dach, zaś budowlą jest obiekt budowlany, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzane budowlane, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Przepisy te niewątpliwie są przepisami ustawy podatkowej, zatem organ podatkowy nie może uchylać się od wydania interpretacji indywidualnej. Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent Miasta L. winien ocenić czy stanowisko wyrażone we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przez A. jest prawidłowe i dokonać oceny prawnej tego stanowiska (art, 14c §1 O.p.), a w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy wskazać stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (ar. 14c § 2 O.p.). Wydana interpretacja indywidualna winna też zawierać pouczenie o przysługujących wnioskodawcy środkach zaskarżenia (art. 14c § 3 O.p.). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 146 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżony akt uchylił. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.