II SA/Gl 968/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2012 r. sprawy ze skargi L. A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych oddala skargę. Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tj. Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ) dalej powoływana jako " ustawa" oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, dalej powoływanego jako k.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi O. K. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, polegających na nadbudowie poddasza mieszkalnego na budynku mieszkalnym zlokalizowanym w R.przy ul. [...]. W decyzji określono obowiązek zachowania warunków przewidzianych art. 36 ust. 1 i art. 42 ust. 2 i 3 ustawy i wskazano, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje nieruchomości – działki o nr ewidencyjnych 1, 2 i 3. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła L. A. podnosząc, że organ nie uwzględnił obszaru oddziaływania obiektu objętego zaskarżoną decyzją na sąsiednie nieruchomości, w tym na ich nasłonecznienie i ochronę przeciwpożarową, ponadto organ nie udzielił wyczerpującej odpowiedzi na pisma odwołującej z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. Odwołująca podniosła także, że organ nie wyjaśnił dlaczego uznał, że interes inwestora jest ważniejszy niż interes właścicieli nieruchomości sąsiednich oraz w jaki sposób zostaną przeprowadzone roboty budowlane związane z okresowym remontem czy konserwacją ścian przedmiotowego budynku. Wojewoda [...] nie uwzględnił odwołania i decyzją z dnia [...] r. – nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 82 ust. 3 ustawy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu organ II instancji przedstawiając przebieg postępowania wskazał, że w piśmie z dnia [...] r. L. A. zwróciła się z zapytaniem, jakie ograniczenia w zagospodarowaniu terenu jej działki, sąsiadującej z planowaną budową, spowoduje objęta decyzją inwestycja, bowiem planuje ona budowę budynku mieszkalnego. Odpowiadając na to pytanie organ w piśmie z dnia [...] r. poinformował o możliwości wybudowania budynku zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), dalej powoływane jako "rozporządzenie". Organ wskazał, że Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] zobowiązał inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego o inwentaryzację istniejącego budynku z podaniem jego aktualnych wymiarów i jego wysokości w celu ustalenia zmiany wysokości budynku po dokonaniu nadbudowy. W wyznaczonym terminie inwestor wykonał wezwanie. Odpowiadając na kolejne pismo L.A. z dnia [...] r. organ w piśmie z dnia [...] r. podtrzymał swoje wcześniejsze wyjaśnienia i dodatkowo wskazał, że przy remoncie przedmiotowej nieruchomości konieczne będzie korzystanie z działki sąsiedniej zgodnie z regulacją art. 47 ustawy. Organ odwoławczy podniósł, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości R. w gminie R., zatwierdzonego uchwałą nr XXIX/6/2006 Rady Gminy Rędziny z dnia 2 marca 2006 r. opublikowaną w Dz. Urz. Województwa Śląskiego nr 66 poz. 1771 z dnia 30 maja 2006 r. Działka objęta inwestycją zlokalizowana jest na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem [...],[...] – teren zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej. Przedmiotowa inwestycja nie narusza regulacji zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., a w szczególności jest zgodna z § 12 ust. 3 pkt 3 wskazanego rozporządzenia. Organ podniósł, że właścicielom nieruchomości znajdujących się na obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, w tym również skarżącej zapewniono czynny udział w postępowaniu, zgodnie z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 20 ustawy. Organ podkreślił, że obowiązek udzielenia pozwolenia wynikał wprost z § 12 ust. 3 pkt 3 ww. rozporządzenia. Odnosząc się do kwestii nasłonecznienia i ochrony przeciwpożarowej sąsiednich działek organ wskazał, że zarówno przepisy ustawy jak i wskazanego rozporządzenia nie normują kwestii nasłonecznienia, a bezpieczeństwo pożarowe sąsiednich nieruchomości zapewnia zaprojektowana w projekcie ściana oddzielenia przeciwpożarowego. Organ II instancji zgodził się ze skarżącą, że organ I instancji ustosunkowując się do wniosków skarżącej złożonych w jej pismach winien stosowne wyjaśnienia zawrzeć w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a nie jak to uczynił, w odrębnym piśmie, jednak wskazana nieprawidłowość pozostaje bez wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Ostatecznie organ wskazał, że w przedmiotowej sprawę zostały spełnione wymagania określone art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy, a zatem zgodnie z art. 35 ust. 4 tej ustawy organ był zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach L.A. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji wskazując na naruszenie prawa materialnego i procesowego, a w szczególności naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 oraz art. 47 ustawy prawo budowlane, naruszenie § 11 pkt 1 oraz § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz naruszenie art. 144 kodeksu cywilnego w związku z przepisami Konstytucji RP art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 przewidującymi ochronę własności, a także naruszenie art. 7 art. 10 §1 i art. 35 k.p.a. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że inwestor uzyskał zgodę na nadbudowę budynku stojącego 0,5 m od granicy działki skarżącej. Obecna wysokość objętego zaskarżoną decyzją budynku to 7 m ( wysokość drugiej kondygnacji ), a jego długość wzdłuż granicy działki skarżącej to 12 m. Skarżąca podnosiła, że wysokość budynku ogranicza nasłonecznienie jej działki, wskazała, że w pasie rzucanego cienia nie rośnie żadna roślinność, a zimą zalega tam śnieg. Podwyższenie budynku nie tylko zwiększy te niedogodności ale dodatkowo spowoduje ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej oraz znaczny spadek jej wartości rynkowej. Powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2004 r. sygn. akt OSK 786/04, oraz z dnia 11 czerwca 2001 r. sygn. akt OSA 4/01, a także wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. P 11/00 skarżąca wskazała, że w sprawie nie zostały uwzględnione interesy właścicieli działek sąsiednich. Projektowana inwestycja uniemożliwi właścicielom sąsiednich działek ich racjonalną zabudowę z uwzględnieniem walorów estetycznych. Dodatkowo wskazała, że wymiary działki inwestora pozwalają na to, by sporna inwestycja została przeprowadzona w inny sposób, poprzez rozbudowę tylko przedniej części budynku, nie podnosząc ściany stojącej w granicy działki. Skarżąca zarzuciła również, że organ II instancji jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Wskazany przepis nie ma jednak zastosowania w przedmiotowej sprawie, bowiem ma on zastosowanie tylko do budynków położonych w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy niej tymczasem nieruchomość znajduje się 0,5 m od granicy działki skarżącej. Wreszcie skarżąca wskazywała na uchybienia proceduralne zaskarżonej decyzji. Podniosła, że organy nie dokonały wyjaśnienia niezgodnego z prawem usytuowania istniejącego budynku względem działek sąsiednich i nie zgromadziły dokumentacji budynku, czym naruszyły art. 7 k.p.a. Uniemożliwiono stronom zapoznanie się i zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń do wniesionego przez inwestora, na żądanie organu, poprawionego projektu budowlanego. Ponadto zaskarżona decyzja została wydana z uchybieniem miesięcznego terminu, gdyż odwołanie wpłynęło w dniu [...] r., a decyzja została wydana w dniu [...] r. Podniesiono także, że organ nie udzielił szczegółowych informacji na kierowane do niego zapytania, w szczególności nie sprecyzował określenia obszaru oddziaływania obiektu będącego przedmiotem inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Organ zgodził się ze skarżącą, że po uzupełnieniu projektu budowlanego w następstwie wydanego przez Starostę [...] postanowienia z dnia [...] r. zobowiązującego inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego, nie zastosowano art. 10 §1 k.p.a. Jednak w ocenie organu naruszenie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, bowiem dokument o który został uzupełniony projekt budowlany nie wnosi żadnych zmian do projektu budowlanego przedłożonego skarżącej do zapoznania się na etapie wszczęcia postępowania. Organ podkreślił, że wysokość budynku wyniesie 7 m, ale dopiero po dokonanej nadbudowie, co zwiększy jego wysokość w stosunku do obecnie istniejącej o 1,1 m. Następnie organ podał, że prowadząc postępowanie w zakresie pozwolenia na budowę organ administracji nie ma możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu budowlanego i stąd za niezasadny uznał zarzut skarżącej, że wymiary działki pozwalają, by sporną inwestycje zrealizować w inny sposób. Następnie wskazał, że kwestia zmiany wartości nieruchomości dotyczy interesów faktycznych, a nie prawnych właścicieli tych nieruchomości i nie jest okolicznością warunkującą pozwolenie na budowę. Organ podkreślił, że nie ma obowiązku badać czy planowana inwestycja odpowiada zasadom współżycia społecznego oraz wskazał, że przepisy Konstytucji i prawa cywilnego chronią również inwestorów którym, w granicach określonych art. 4 ustawy, przysługuje prawo zabudowy ich działek. Odnosząc się do zarzutu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem miesięcznego terminu, organ uznał ten zarzut za uzasadniony jednak podkreślił, że wskazane uchybienie było związane ze zmianami w strukturze organizacyjnej organu i nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialono-prawnym. Przedmiotem oceny, w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r., który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na nadbudowie poddasza mieszkalnego na budynku mieszkalnym w miejscowości R. ul. P [...] na działce o nr ewid. 3. Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa. Planowana inwestycja ma charakter nadbudowy w rozumieniu prawa budowlanego i tym samym złożony wniosek o pozwolenie na budowę winien odpowiadać wymogom zawartym w przepisach art. 32 ustawy. Jednocześnie wskazać należy, że ustawodawca nałożył na organy administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek kontroli zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego oraz z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. I tak stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust.7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia-zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W toku postępowania administracyjnego przeprowadzonego w niniejszej sprawie, organy administracji sprawdziły spełnienie wymogów o jakich mowa w przytoczonych przepisach. Poczynione w wyniku tego sprawdzenia ustalenia nie budzą wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Obszar, na którym zaprojektowana została przedmiotowa nadbudowa objęta jest zapisami miejscowego planu zagospodarowania miejscowości R. w gminie R., zatwierdzonego uchwałą nr XXIX/6/2006 Rady Gminy Rędziny z dnia 2 marca 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Śl. Nr 66, poz. 1771). Zgodnie ze znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy wypisem i wyrysem z planu miejscowego działka inwestorki nr ewid. 3 znajduje się na terenie zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym na rysunku planu symbolem [...],[...]. Na obszarze tym, w myśl § 20 ust. 4 pkt 3, plan dopuszcza maksymalną wysokość zabudowy 12 m. oraz przewiduje dla budynków mieszkalnych 2 kondygnacje nadziemne z poddaszem użytkowym. W ocenie Sądu organy architektoniczno-budowlane obu instancji prawidłowo stwierdziły zgodność przedmiotowego projektu budowlanego z tym planem. Obecnie istniejący budynek jest obiektem parterowym z nieużytkowym strychem. Przedmiotem inwestycji jest nadbudowa poddasza mieszkalnego i w konsekwencji zmiana jego funkcji na poddasze użytkowe. W wyniku wykonanych robót budowlanych wysokość budynku wyniesie 7 m i zwiększy się w stosunku do obecnej wysokości o 1,1 m. Należy przy tym zwrócić uwagę, że inwestor w całości i w zakreślonym terminie usunął nieprawidłowości występujące pierwotnie w przedłożonym projekcie budowlanym, wymienione w postanowieniu Starosty [...] z dnia [...] r., wydanego na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, przedkładając przekrój budynku z inwentaryzacją pokazującą wysokość stanu istniejącego obiektu. Podnoszony w skardze zarzut, że organ nie udostępnił stronom ww. dokumentu jest uzasadniony, jednak powyższe uchybienie pozostaje bez wpływu na merytoryczną treść zaskarżonej decyzji, bowiem przedłożony rysunek, na którym wskazano obecną wysokość budynku nie wnosi żadnych zmian do projektu, z którym zapoznała się skarżąca w toku postępowania. Spełnione zostały wymogi określone w art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego. Projekt budowlany jest kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, został sporządzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnymi na dzień wykonywania projektu zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci ci dołączyli również do projektu oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Zasadnie również organ II instancji ustalił, że inwestor O. K. spełniła wymóg warunkujący udzielenie pozwolenia na budowę o jakim mowa w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Do wniosku dołączyła bowiem złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością oznaczoną numerem ewidencyjnym 3, położoną w R., na cele budowlane. Zasadniczy zarzut zawarty w skardze dotyczył usytuowania planowanej inwestycji i związaną z tym kwestią zacienienia sąsiadującej z tą inwestycją działki skarżącej. W tym zakresie znajdowały zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z zapisem § 12 ust. 1 tego rozporządzenia, co do zasady budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, bądź 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. W myśl jednak § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz regulację zawartą w § 13, 60 i 271-273 tego rozporządzenia dopuszcza się rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu oraz z projektu architektoniczno-budowlanego, wymogi te zostały spełnione odnośnie projektowanej nadbudowy. Pozwolenie na nadbudowę dotyczy budynku już istniejącego, usytuowanego w odległości 0,5 m od granicy, a tym samym rzutującego na zacienie działki skarżącej. Zdaniem Sądu, ewentualne dalsze ograniczenie nasłonecznienia sąsiadującej działki z uwagi na podniesienie budynku o 1,1 m w stosunku do obecnej wysokości, nie może jednak uzasadniać kwestionowania decyzji o pozwoleniu na nadbudowę. Prawo budowlane nie przewiduje bowiem ograniczeń z tytułu zacienienia działek, normując jedynie kwestie zacienienia pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych istniejących na działkach, a bezspornie na działce skarżącej nie został dotychczas wzniesiony budynek mieszkalny, (vide: wyrok NSA z dnia 6.06.2001r. – IV SA 532/00, LEX nr 55771 w Warszawie). Toczące się postępowanie zmierzało do zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji zezwalającej na nadbudowę budynku mieszkalnego na działce sąsiadującej bezpośrednio z niezabudowaną działką skarżącej. W rozpoznawanej sprawie organ należycie rozważył uzasadniony interes skarżącej jako osoby trzeciej w rozumieniu przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego i trafnie wywiódł, że planowana inwestycja nie spowoduje naruszenia tego interesu. Zdaniem Sądu organom obu instancji nie sposób zarzucić w tym zakresie jakiejkolwiek dowolności. Wskazać należy, że ochrona interesów osób trzecich w prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek, czy też jak sugeruje skarżąca dopuszczalności ingerencji organu w merytoryczną treść projektu i jego zmianę zgodnie z sugestiami osób trzecich (vide: wyrok NSA z 2.04.1998 r. IV SA 1517/3, LEX nr 43323 w Warszawie ). Treść art. 4 ustawy stanowi wyraźnie, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Trafnie organy obu instancji wskazały, że interesy właścicieli sąsiadujących ze sobą nieruchomości mają charakter równoważny i nie może być takiej sytuacji, w której interes jednego z nich będzie dominował nad interesem drugiego. Realizacja konstytucyjnej zasady ochrony własności, wyrażonej w art. 21 i 64 Konstytucji RP, na którą powołuje się skarżąca w równiej mierze dotyczy inwestora jak i właścicieli działek sąsiednich. Zasada ta, w ocenie Sądu, w podlegającym kontroli postępowaniu administracyjnym nie został naruszona. Rację ma skarżąca podnosząc, że organ II instancji wydał zaskarżoną decyzję z uchybieniem terminu, jednak w ocenie Sądu wskazane naruszenie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.