IV SA/Wr 107/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Wanda Wiatkowska- Ilków Sędziowie : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant : Aneta Januszkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 14 maja 2012 r. sprawy ze skargi T. K. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji. Orzeczeniem z dnia [...] nr [...] Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w P., działając na podstawie art. 5 ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2010 r. nr 90, poz. 593 ze zm.) oraz §§ 4, 16, 21 ust. 1 i 2 i § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. nr 15, poz. 80); dalej: rozporządzenie, stwierdziła, że orzekany w grupie II badanych T. K. jest zdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej – kategoria "Z". Po przeprowadzonym u wyżej wymienionego badaniu lekarskim Komisja w rozpoznaniu wymieniła: 1) wygojone złamanie kompresyjne trzonu L1 z przewlekłym zespołem bólowym upośledzające sprawność ustroju (§ 34 pkt 10 i § 62 pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia), 2) śladową bliznę łuku brwiowego prawego (§ 3 pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia). W uzasadnieniu orzeczenia Komisja wskazała, że stwierdzone na podstawie wykonanych badań rozpoznania nie stanowią przeciwwskazania do pełnienia przez stronę zawodowej służby wojskowej. Rodzaj i stopień nasilenia schorzeń ustalono w oparciu o przedstawioną dokumentację, badania specjalistyczne oraz badania własne Komisji. Kategorię zdrowia orzeczono ponieważ zgromadzoną dokumentację lekarską uznano za wystarczającą do jej określenia. Przy czym, organ orzeczniczy uznał, iż skarżący jest niezdolny do służby wojskowej na stanowisku starszego kierowcy. Niezgadzając się z tym rozstrzygnięciem T.K. odwołał się, domagając się orzeczenia jego niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. W odwołaniu podniósł, iż w dniu 13 maja 2009 r., w czasie wykonywania czynności służbowych, tzn. zawodów o miano najlepszego kierowcy 2 S. L. T. w JW. [...] J., miał miejsce wypadek, w wyniku którego doznał ciężkich obrażeń ciała, tj. złamania kompresyjnego trzonu L1 oraz rany tłuczonej łuku brwiowego prawego. W związku z powyższym przeszedł leczenie w stosownych jednostkach medycznych. Od wypadku przez cały czas pozostaje pod stałą opieką medyczną. Stał się całkowicie niezdolny do pełnienia służby wojskowej, a nie tylko do służby w charakterze kierowcy, czego dowodem w przekonaniu odwołującego się jest dokumentacja, którą przedstawił Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w P. Po rozpoznaniu odwołania Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W., orzeczeniem z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 5 ust. 1, 6, i 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, §§ 5, 16, 21 ust. 1 i 2 i § 24 ust. 1 oraz § 30 rozporządzenia, ogólnie powołanych przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 grudnia 2010 r. w sprawie niektórych świadczeń zdrowotnych przysługujących żołnierzom zawodowym (Dz.U. nr 8, poz. 36), a także art. 127 i art. 138 k.p.a., kwestionowane orzeczenie utrzymała w mocy. Uzasadniając decyzję komisja II instancji podała, że po analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej oraz przeprowadzonych w trybie odwoławczym badań lekarskich specjalistycznych nie stwierdziła nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zakwestionowanego orzeczenia. Z dokumentów oraz przeprowadzonych badań diagnostycznych specjalistycznych dla potrzeb orzeczniczych w [...] Wojskowym Szpitalu z Przychodnią w P. w dniu 27 września 2011 r. oraz wykonanej w trybie odwoławczym konsultacji ordynatorskiej (ortopedycznej i neurologicznej) w [...] WSKzP SP ZOZ we W. w dniu 10 listopada 2011 r. nie wynika, by obecnie stwierdzono instotne następstwa, których stopień nasilenia uniemożliwiałby dalszą służbę wojskową z powodu przebytego kompresyjnego złamania kręgosłupa trzonu L1 – (w badaniu ortopedycznym: niewielkie ograniczenie ruchomości kręgosłupa w odcinku ledźwiowym, w badaniu neurologicznym: bez objawów ogniskowych i ubytkowych). Jak wskazał organ odwoławczy, wyżej wymienione następstwa pourazowe, mieszczą się w zakresie pojęciowym § 34 pkt 10, § 62 pkt 1 oraz § 3 pkt 1 z załącznika nr 1 do rozporządzenia i kwalifikują do orzeczonej wobec odwołującego się kategorii zdolności do pełnienia służby wojskowej. Na powyższe orzeczenie T.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wniósł o jego uchylenie oraz poprzedzającego je orzeczenia organu I instancji. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie: - art. 5 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, § 21 ust. 1 i 2 rozporządzenia oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 grudnia 2010 r. w sprawie niektórych świadczeń zdrowotnych przysługujących żołnierzom zawodowym, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie (w szczególności brak zastosowania § 21 ust. 2 rozporządzenia) i w efekcie uznanie, że jest zdolny do służby wojskowej; - wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w zakresie stanu zdrowia skarżącego i jego zdolności do dalszej służby wojskowej (w ocenie skarżącego występuje u niego niezdolność do zawodowej służby wojskowej w wyniku wypadku, jakiego doznał w czasie wykonywania czynności służbowych). W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu. W dniu 14 maja 2012 r., na rozprawie, pełnomocnik skarżącego podniósł zarzut naruszenia art.art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. Stwierdził, że materiał dowodowy nie został właściwie zebrany i oceniony. Nie przeprowadzono dowodów, które wskazywałyby przede wszystkim, na jakie schorzenia cierpi skarżący. Nadto, nie przeprowadzono badań, które obrazowałyby schorzenia skarżącego, co potwierdza w jego przekonaniu wykonany rezonans magnetyczny kręgosłupa. Pełnomocnik przedłożył na rozprawie wynik tego badania z dnia 17 marca 2012 r. na okoliczność ujawnienia i występowania u skarżącego innego schorzenia, a mianowicie przepukliny kręgosłupa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2010 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w drodze kontroli działań administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy), a jej zakres obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji stanowią przepisy rozporządzenia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że wojskowe komisje lekarskie stanowią organy administracji publicznej wydające decyzje w indywidualnych sprawach (...). Dlatego też do tego rodzaju rozstrzygnięć jak orzeczenia o zdolności do służby wojskowej odnoszą się przepisy k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1999 r., I SA 2114/97 - LEX 47973, wyrok NSA z dnia 16 listopada 1995 r., SA/Gd 1655/95 - OSP z 1997 r. Nr 7-8, poz. 135). Tym samym w zakresie nienormowanym przepisami szczegółowymi do postępowania w sprawach tego rodzaju mają zastosowanie określone w k.p.a. ogólne zasady postępowania administracyjnego. Rozstrzyganie o zdolności do zawodowej służby wojskowej odbywa się w postępowaniu administracyjnym z gwarancjami dwuinstancyjnego toku orzecznictwa o charakterze sformalizowanym i z zagwarantowaniem czynnego udziału kandydata w tym postępowaniu. Przy czym, kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o uznaniu kandydata za zdolnego do zawodowej służby wojskowej, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie jego stanu zdrowia, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności kandydata do zawodowej służby wojskowej była słuszna. Sąd natomiast nie jest władny, aby rozważać kwestie medyczne. Nie jest jego rzeczą badanie prawidłowości dokonanej kwalifikacji rozpoznanego przez komisję lekarską schorzenia. Dokonana pod tym kątem ocena zaskarżonego orzeczenia wykazuje, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, że organy orzekając w oparciu o przepisy stanowiące podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy, popełniły błąd, zaś dokonana kwalifikacja schorzenia skarżącego według § 3 pkt 1, § 34 pkt 10 i § 62 pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia niewątpliwie uzasadniała przyznaną kategorię zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Jednakże, na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, skarżący po raz pierwszy przedstawił wynik badania rezonansu magnetycznego odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa, a zatem badania, które nie było objęte zakresem badań wykonanych w toku postępowania przez wojskowymi komisjami lekarskimi, wykonanego w dniu 16 marca 2012 r. przez lekarza specjalistę radiologa, a opisanego przez lekarza specjalistę neurochirurga, z którego wynika, że skarżący cierpi na "centralną przepuklinę L5/S1". Po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Z kolei, stosownie do art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Sąd wskazuje, iż ujawnienie w sprawie nowych okoliczności faktycznych może prowadzić nie tylko do ustalenia nowych okoliczności, ale do zmiany oceny stanu faktycznego sprawy. Ujawniona w niniejszej sprawie okoliczność może mieć znaczenie prawne i może też w konsekwencji prowadzić do zmiany treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Jednakże ocena tego pozostaje w gestii organu administracyjnego. Zdaniem Sądu w sprawie będącej przedmiotem rozważań wystąpiły przesłanki, których obecność otwiera możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Tak więc, w zaistniałej sytuacji rozważyć należy, czy w chwili badania dla celów orzeczniczych Komisji odwoławczej, skarżący istotnie był w innym stanie zdrowia niż stwierdził to organ lekarski. W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie w pkt II sentencji wyroku znajduje uzasadnienie w art. 152 p.p.s.a.