I SA/Wr 282/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie: Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędzia WSA Barbara Ciołek - sprawozdawca, Protokolant: Aleksandra Słomian, po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2012 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi A.C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 24 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary porządkowej oddala skargę Przedmiotem skargi A. C. (dalej: strona, skarżący, podatnik) jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] uchylające postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] nakładające na skarżącego karę porządkową w wysokości 500 zł za niewypełnienie nałożonego wezwaniem z dnia 10 października 2011 r. obowiązku polegającego na złożeniu pisemnych wyjaśnień dotyczących prowadzenie sprzedaży na portalu aukcyjnym Allegro.pl w latach 2008-2009 i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia. W stanie faktycznym - w dniu 1 marca 2011r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. (dalej: organ podatkowy I instancji, DUKS) w postępowaniu kontrolnym po wyrażeniu przez skarżącego zgody, przesłuchał skarżącego w charakterze strony w trybie art. 199 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. z 2005 r., Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "OP"). Przesłuchanie dotyczyło prowadzenia przez skarżącego sprzedaży na portalu aukcyjnym Allegro.pl w latach 2008-2009. Wezwaniem z dnia 25 maja 2011r. organ podatkowy I instancji wezwał skarżącego, tym razem w trybie art. 155 OP pod rygorem ukarania grzywną, do złożenia w terminie 7 dni pisemnych wyjaśnień na zawarte w wezwaniu pytania dotyczące przedmiotów oferowanych przez skarżącego na portalu aukcyjnym Allegro.pl w latach 2008-2009. W piśmie z dnia 8 czerwca 2011r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że przedmioty oferowane na aukcjach były rzeczami osobistymi, a skarżący nie zna danych osób, którym przedmioty sprzedawał, nie posiada również dowodów transakcji. Pełnomocnik zauważył ponadto, że nawet w przypadku posiadania danych swoich kontrahentów, zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych, skarżący nie jest uprawniony do ich ujawnienia. W piśmie nie udzielono odpowiedzi na pytanie organu dotyczące znajomych skarżącego w imieniu których miał dokonywać transakcji, na co wskazywała strona. Następnie wezwaniem z dnia 10 października 2011r. DUKS wezwał skarżącego, również w trybie art. 155 OP, tym razem do osobistego stawiennictwa w siedzibie organu, pod rygorem ukarania grzywną. Organ jako cel wezwania do osobistego stawiennictwa podał: "złożenie pisemnych wyjaśnień dotyczących prowadzenia sprzedaży na portalu aukcyjnym Allegro.pl w latach 2008-2009". W dniu 28 października 2011r. skarżący zgodnie z wezwaniem stawił się w siedzibie organu wraz z pełnomocnikiem i oświadczył, że podtrzymuje wszystkie wyjaśnienia złożone do protokołu przesłuchania w charakterze strony w dniu 1 marca 2011r. Oświadczył nadto, że dodatkowe wyjaśnienia złoży po otrzymaniu ustaleń z kontroli, a obecnie korzysta z przysługującego stronie prawa odmowy złożenia wyjaśnień, do czasu otrzymania ustaleń z czynności kontrolnych. Wobec odmowy złożenia wyjaśnień, organ podatkowy I instancji postanowieniem z dnia 2 listopada 2011r. na podstawie art. 216 i 262 § 1 pkt 2 i § 5 OP nałożył na skarżącego karę porządkową za niewypełnienie nałożonego wezwaniem z dnia 10.10.2011r. obowiązku procesowego polegającego na złożeniu pisemnych wyjaśnień. W uzasadnieniu organ wskazał, że ww. wezwanie zmierzało do wstępnego określenia okoliczności faktycznych, które ustalane są następnie w toku dalszego postępowania dowodowego. Wskazał DUKS, że materiały postępowania mogą zostać skarżącemu przedstawione dopiero po zgromadzeniu całości materiału dowodowego. Wobec odmowy złożenia wyjaśnień przez skarżącego i braku przewidzianej przepisami prawa możliwości odmowy złożenia wyjaśnień, w ocenie DUKS nałożenie na skarżącego kary było zasadne. Na skutek zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej we W. (dalej: organ podatkowy II instancji, organ odwoławczy) postanowieniem z dnia 24 stycznia 2012r. uchylił postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że organ podatkowy I instancji niewystarczająco uzasadnił wysokość nałożonej kary, w kontekście wagi naruszonego obowiązku oraz jej dolegliwości i bez analizy sytuacji majątkowej skarżącego. Organ polecił zebrać materiał dowodowy pozwalający ocenić stan majątkowy i sytuację finansową strony w kontekście zastosowanego środka. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której strona zarzuciła naruszenie: 1. art. 233 § 2 OP poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, gdyż w tym przypadku powinien być zastosowany przepis art. 233 § 1 pkt 2a OP, a wydane postanowienie organu I instancji powinno być uchylone, a postępowanie umorzone; 2. art. 233 § 1 pkt 2a OP poprzez niezastosowanie tego przepisu pomimo, że postanowienie wydane przez organ I instancji wydane zostało z naruszeniem: - art. 262 § 1 pkt 2 OP poprzez zastosowanie tego przepisu, gdyż w przedmiotowej sprawie przepis ten nie mógł być zastosowany, ponieważ powinien być zastosowany przepis art. 262 § 4 OP, - art. 155 § 1 OP poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż zgodnie z tym przepisem można wezwać stronę pod warunkiem wynikającym z art. 159 § 1a OP (o obowiązku poinformowania strony o prawie do odmowy zeznań i prawie nie stawienia się na wezwanie – w przypadku wezwania strony na przesłuchanie), ponadto nie ma podstaw do wezwania strony do stawienia się osobiście do organu skarbowego skoro wyjaśnienia można złożyć na piśmie; - art. 199 OP poprzez nie zastosowanie tego przepisu, gdyż jeśli organ może przesłuchać i przyjąć wyjaśnienia od strony po wyrażeniu przez nią zgody, to jeżeli strona nie wyraża takiej woli nie można jej ukarać, - art. 120 OP poprzez nie zastosowanie tego przepisu, co spowodowało, że organ podatkowy nie działał na podstawie przepisów prawa, gdyż nawet nie wykonanie przez stronę wezwania do konkretnego zachowania (co w przedmiotowej sprawie, zdaniem skarżącego, nie miało miejsca) nie powinno być obwarowane karą porządkową, szczególnie w przypadku, w którym organ w sposób niezgodny z prawem wzywa stronę i nie poucza jej o prawach wynikających z art. 159 § 1a OP. Ponadto podniósł skarżący, że organ w trybie art. 155 OP może wezwać stronę do złożenia wyjaśnień na piśmie lub złożenia wyjaśnień osobiście. Nie przewiduje natomiast przepis, jak to uczynił organ I instancji, wezwania strony do osobistego stawiennictwa w celu złożenia pisemnych wyjaśnień. W odpowiedzi na skargę organ nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska i wniósł o oddalenie skargi. Podniósł nadto organ odwoławczy, że art. 155 OP nie wyklucza wezwania do złożenia wyjaśnień na piśmie, które byłoby połączone z osobistym stawiennictwem. Wskazał także organ na różnicę pomiędzy złożeniem wyjaśnień w trybie art. 155 OP, które jest obowiązkowe i obwarowane sankcją grzywny, a przesłuchaniem w trybie art. 199 w charakterze strony, na które ta ostatnia musi wyrazić zgodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę, rozstrzygniętą decyzją ostateczną, z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji (bądź postanowienia) w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać też trzeba, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności i zasadności nałożenia na stronę postępowania podatkowego kary porządkowej przewidzianej w art. 262 § 1 pkt 2 OP. Według skarżącego w okolicznościach niniejszej sprawy nie było możliwe zastosowanie wobec strony kary porządkowej, ponieważ w przypadku przesłuchania strony w trybie art. 199 OP (a taka czynność procesowa zdaniem strony miała miejsce) stosowanie kar porządkowych jest wyłączone na mocy art. 262 § 4 OP. Przepis ten przewiduje bowiem, że kary porządkowej, o której mowa w § 1, nie stosuje się w przypadku przesłuchania strony w trybie art. 199. Ponadto strona zarzuca niedopełnienie obowiązków organu związanych z przesłuchaniem strony, tj. brak poinformowania strony o prawie odmowy wyrażenia zgody na przesłuchanie i możliwości niestawienia się na wezwanie – zgodnie z art. 159 § 1a OP. Organ podatkowy wskazuje natomiast, że strona nie była przesłuchiwana w trybie art. 199 OP, ale została wezwana w trybie art. 155 OP do złożenia wyjaśnień (co było niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy), a w przypadku tej czynność (o ile zostaną spełnione inne przesłanki) dopuszczalne jest zastosowanie kary porządkowej z art. 262 § 1 OP. Zauważa w tym miejscu Sąd, że przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W., który uchylił postanowienie organu podatkowego I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W pierwszej kolejności, z uwagi na zarzuty skargi, niezbędne jest rozważenie i ocena, jakiego rodzaju czynność procesowa miała w sprawie miejsce – czy organ podatkowy dokonał przesłuchania strony w trybie art. 199 OP, czy też wezwał stronę do złożenia wyjaśnień (art. 155 § 1 OP). Powyższe stanowi bowiem o dopuszczalności zastosowania kary porządkowej. Stosownie do przepisu art. 155 § 1 OP organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy. Elementy, które powinny zostać ujęte w treści wezwania, określone zostały w przepisie art. 159 OP. Jak wynika z treści art. 159 § 1 pkt 3 OP, w wezwaniu m.in. należy wskazać w jakiej sprawie i w jakim charakterze oraz w jakim celu osoba ta zostaje wezwana. Przepis ten zatem określa warunki formalne, jakim powinno odpowiadać pismo, aby uznać je za wezwanie. Określenie sprawy w jakiej jest wzywana dana osoba, oznacza obowiązek organu podania w wezwaniu sygnatury akt sprawy i przedmiotu sprawy. Określenie w jakim charakterze osoba ma się stawić oznacza, iż organ winien określić w jakim charakterze procesowym dana osoba jest wzywana, a więc np. w charakterze strony, świadka, biegłego. Natomiast określenie w jakim celu dana osoba jest wzywana oznacza, iż w wezwaniu organ winien wskazać cel procesowy wezwana a więc np. złożenia wyjaśnień, złożenia zeznań, złożenia wyjaśnień do opinii, czy też do uczestnictwa w oznaczonej czynności procesowej. Wezwanie może być uznanie za nieprawidłowe, tylko w przypadku, gdy zawiera istotne braki, skutkujące negatywnym wpływem na wynik postępowania. Z akt sprawy wynika, że skarżący wezwaniem z dnia 10 października 2011 r. został wezwany w charakterze strony do złożenia pisemnych wyjaśnień dotyczących prowadzenia sprzedaży na portalu aukcyjnym Allegro.pl w latach 2008-2009. Skarżący został wezwany do osobistego stawiennictwa w organie. W ocenie Sądu wezwanie wystosowane przez organ nie budzi wątpliwości co do charakteru czynności procesowej, jaka miała być i była dokonana. Wezwanie zawiera niezbędne elementy, tj. określa przedmiot sprawy, charakter w jakim ma wystąpić strona oraz rodzaj czynności procesowej. Z wezwania jednoznacznie wynika, że organ nie wzywał strony na przesłuchanie w trybie art. 199 OP. Pewne wątpliwości może budzić sformułowanie z wezwania, tj. wezwanie do osobistego stawiennictwa w celu złożenia pisemnych wyjaśnień. Art. 155 § 1 OP przewiduje bowiem, że strona może być wezwana do złożenia wyjaśnień (czy dokonania innych czynności) osobiście (przez pełnomocnika) lub na piśmie. W ocenie Sądu wezwanie do osobistego stawiennictwa oznacza, że strona ma przyjść do organu i na miejscu złożyć wyjaśnienia, które zostaną utrwalone na piśmie przez organ. Oczywiście nie jest wykluczone, że strona złoży na miejscu pisemne oświadczenie, jednak wezwanie do osobistego stawiennictwa oznacza, że organ uznaje, że dla ustalenia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy stawiennictwo osobiste strony jest niezbędne (a wyjaśnienia pisemne są niewystarczające). Organ określając sposób w jakim podmiot zobowiązany winien wykonać wezwanie musi brać pod uwagę, że wiąże się to z pewnymi dolegliwościami i winien dostosować sposób wykonania wezwania do celu, jaki ma zrealizować wezwanie. W ocenie Sądu powyższe uchybienie nie ma jednak wpływu na wynik sprawy. Z akt wynika, że strona nie miała wątpliwości co do tego w jaki sposób ma wypełnić wezwanie organu, tj. stawić się osobiście w organie w celu złożenia wyjaśnień (w aktach jest informacja o ustalaniu nowego, dogodnego dla strony terminu stawiennictwa). A zatem sam sposób sformułowania wezwania nie miał wpływu na wypełnienie wezwania. Przy czym, nie ocenia w tym miejscu Sąd wezwania w kontekście zasadności wyboru przez organ sposobu wykonania wezwania oraz zasadności nałożenia kary porządkowej. Jak już powiedziano wyjaśnienia składane przez stronę w organie winny zostać utrwalone na piśmie przez organ. Przepisy nie wskazują wprost w jaki sposób organ utrwala/dokumentuje wyjaśnienia strony – ale podstawową formą w jakiej organ dokumentuje czynności procesowe jest protokół. Zgodnie z art. 172 § 1 OP organ podatkowy sporządza zwięzły protokół z każdej czynności postępowania mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że czynność została w inny sposób utrwalona na piśmie. Protokół stanowi część akt sprawy, nie podlega natomiast doręczeniu stronie. Strona zapoznaje się z jego treścią i podpisuje protokół. W przedmiotowej sprawie organ sporządził protokół przyjęcia wyjaśnień i miał do tego wbrew zarzutom skargi upoważnienie, zasadnie również nie doręczał protokołu stronie. Strona na mocy art. 178 OP ma zapewniony dostęp do akt sprawy, natomiast organ nie ma obowiązku doręczania stronie każdego pisma i dokumentu jaki został w sprawie sporządzony czy włączony do akt. Odnośnie natomiast braku uwidocznienia w ww. protokole osoby pełnomocnika, który stawił się wraz ze stroną w organie, to w ocenie Sądu brak wskazania na uczestnictwo pełnomocnika przy dokonywaniu czynności stanowi uchybienie art. 173 OP. W protokole winno być wskazane kto i w jakim charakterze był obecny przy dokonywaniu danej czynności. Jeżeli zatem przy składaniu wyjaśnień przez stronę obecny był jej pełnomocnik, to w protokole winno być to uwzględnione. Uchybienie wymogom protokołu należy jednak ocenić z uwzględnieniem wpływu na wynik sprawy. W niniejszej sprawie strona odmówiła złożenia wyjaśnień i co do tego nie ma sporu. Ponadto ani strona, ani pełnomocnik strony obecny przy dokonywaniu czynności nie wnosili uwag do protokołu. Reasumując dotychczasowe rozważania, Sąd po analizie i ocenie akt sprawy nie stwierdził, aby organy podatkowe naruszyły przepis art. 155 § 1 w zw. z art. 159 § 1a, art. 199 art. 120 OP i art. 262 § 4 OP. W ocenie Sądu nie ma racji skarżący twierdząc, że organ podatkowy przesłuchał stronę w trybie art. 199 OP z uchybieniem wymogów procedury, jaka przewidziana jest dla tej czynności procesowej. Organ wezwał stronę do złożenia wyjaśnień w trybie art. 155 § 1 OP. Tym samym w sprawie dokonana została czynność procesowa, która co do zasady pozwala na nałożenie kary porządkowej na stronę, co wynika z art. 262 § 1 OP. Jako bezpodstawny ocenia zatem Sąd zarzut skargi o niedopuszczalności nałożenia kary porządkowej. Stwierdzenie dopuszczalności formalnej nałożenia kary porządkowej nie jest równoznaczne z oceną zasadności nałożenia takiej kary w danej sprawie. Ocena zasadności wymaga oceny dokonanego wezwania do złożenia wyjaśnień i odmowy złożenia tych wyjaśnień w kontekście przepisu art. 262 § 1 pkt 2 OP (ten przepis stanowił podstawę nałożenia kary w sprawie). Zgodnie z art. 262 § 1 pkt 2 OP strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego bezzasadnie odmówili złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin lub udziału w innej czynności mogą zostać ukarani karą porządkową do 2.700 zł. A zatem niezbędne jest z jednej strony wykazanie, że wezwanie do złożenia wyjaśnień było uzasadnione, czyli jak stanowi art. 155 § 1 OP ma to być niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy, jak również wykazanie bezzasadności odmowy złożenia tych wyjaśnień oraz wyjaśnienie dlaczego taka, a nie w innej wysokości kara została nałożona i wykazanie adekwatności kary do stopnia przewinień. Jak już Sąd wcześniej podkreślał, w przedmiotowej sprawie postanowienie organu podatkowego I instancji o nałożeniu kary porządkowej zostało przez organ odwoławczy uchylone w całości i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania. Dyrektor Izby Skarbowej we W. uznał, że mimo zaistnienia przesłanek do nałożenia kary porządkowej, działanie organu podatkowego I instancji było przedwczesne, ponieważ nie zostało przeprowadzone pełne postępowanie w tym zakresie. Organ odwoławczy stwierdził, z czym Sąd się zgadza, że w sprawie strona została wezwana w trybie art. 155 § 1 OP do złożenia wyjaśnień i wezwanie było prawidłowe. Słusznie argumentuje również organ, że zgodnie z art. 187 § 1 i art. 122 O.p. organ podatkowy jest zobowiązany do wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia dowodów i w ramach tych obowiązków może również na podst. art. 155 § 1 O.p. wezwać stronę do złożenia wyjaśnień. O niezbędności pozyskania określonych wyjaśnień/informacji decyduje organ na podstawie przebiegu sprawy, posiadanej wiedzy, a w sprawie strona została wezwana, bo organ chciał uzyskać informacje, które tylko strona posiada, a mianowicie o transakcjach dokonywanych na allegro i organ przedłożył stronie zagadnienia i zestawienia tabelaryczne z różnymi danymi i chciał, aby strona się do tego odniosła. A więc niezbędność pozyskania wyjaśnień dla dalszego ukierunkowania postępowania dowodowego organ wykazał. Prawidłowe jest również stanowisko odnośnie charakteru dyscyplinującego kar porządkowych oraz stwierdzenie bezzasadności odmowy przez stronę złożenia wyjaśnień. Strona powołała się na prawo odmowy zeznań, które w warunkach składania wyjaśnień jej nie przysługuje, jak również podała, że dopiero po otrzymaniu ustaleń z kontroli złoży wyjaśnienia. Uzależnienie składania wyjaśnień od rezultatów ustaleń organu jest nieuprawnione i słusznie ocenił organ podatkowy takie zachowanie strony jako bezzasadną odmowę złożenia wyjaśnień. Nie znajduje również Sąd podstaw dla podważenia stanowiska organu odwoławczego odnośnie wad postanowienia uzasadniających jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia (co jest dla strony korzystne). W ocenie Sądu organ odwoławczy dokonał pełnej kontroli instancyjnej, w ramach której rozpatrzył sprawę w całości, nie ograniczając się do zarzutów zażalenia i zasadnie uznał, że w postanowienie o nałożeniu kary porządkowej uchybia przepisom. Sąd podziela ocenę organu odwoławczego wspartą orzecznictwem sądów administracyjnych, że przy nakładaniu kary porządkowej winna być rozważona wysokość nałożonej kary w zestawieniu z wagą nakładanego w wezwaniu obowiązku na bieg postępowania oraz wartość przedmiotu postępowania, jak również ocena zachowania podmiotu ukaranego (uporczywość, stopień winy) oraz sytuacja majątkowa podmiotu, na który kara jest nakładana. Dyrektor Izby Skarbowej we W. przy prawidłowym rozumieniu stosowanego w sprawie środka dyscyplinującego, stwierdził brak miarodajnych danych na podstawie których możliwa byłaby weryfikacja adekwatności nałożonej kary porządkowej w stosunku do sytuacji majątkowej strony, brak odpowiedzi na pytanie, co wpłynęło na zastosowany wymiar kary, brak odniesienia kary do stopnia przewinienia (str 6 decyzji). W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie narusza art. 233 § 2 OP, nie narusza również art. 233 § 1 pkt 2a OP, ponieważ, jak wcześniej wskazano Sąd nie podzielił twierdzenia strony o dokonanym w sprawie przesłuchaniu strony w trybie art. 199 OP. Wobec braku stwierdzenia w sprawie uchybień procesowych mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i naruszeń przepisów prawa materialnego, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.