I SA/Gd 469/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 maja 2012 r. sprawy ze skargi P. A. na decyzję Zarządu Województwa nr [...] z dnia 9 lutego 2012 r. w przedmiocie zwrotu dofinansowania projektu 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Zarządu Województwa na rzecz skarżącego kwotę 5.606 (pięć tysięcy sześćset sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 9 lutego 2012 r. Zarząd Województwa , działając na podstawie art. 25 ust. 1 oraz 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity Dz.U. z 2009r., Nr 84, poz. 712 ze zm.), art. 107 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 211 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2005r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2005r., Nr 249, poz. 2104 ze zm.) w związku z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz.U. z 2009r., nr 157, poz. 1241 ze zm.) oraz art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa (tekst jednolity Dz.U. z 2001r., Nr 142, poz. 1590 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 28 lipca 2011 r., mocą której zobowiązano [...] P.A. do zwrotu środków przyznanych w ramach umowy z dnia 15 maja 2009r. o numerze [...] o dofinansowanie Projektu "[...]" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa na lata 2007-2013 Osi Priorytetowej 1 Rozwój i innowacje w MŚP, Działanie 1.1 Mikro, małe i średnie przedsiębiorstwa, Podziałania 1.1.2 Małe i średnie przedsiębiorstwa współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w kwocie 99.450,10 zł. W uzasadnieniu decyzji Zarząd Województwa przedstawiając stan faktyczny wskazał, że w dniu 24 września 2008 r. P.A. (beneficjent) złożył wniosek o dofinansowanie projektu w ramach konkursu nr 1.1.21 ogłoszonego przez Agencję Rozwoju Pomorza S.A. - Instytucję Pośredniczącą II Stopnia dla działań w ramach Osi Priorytetowej 1 Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa na lata 2007 - 2013 bez Działania 1.3. "Pozadotacyjne instrumenty finansowe dla MŚP". Pismem z dnia 18 listopada 2008 r. ARP S.A. poinformowała beneficjenta o pozytywnej ocenie formalnej złożonego wniosku. Umowa o dofinansowanie projektu została podpisana w dniu 15 maja 2009 r. Zgodnie z umową beneficjent otrzymał na realizację w/w projektu dofinansowanie w kwocie łącznej nieprzekraczającej 198 350,00 zł. Organ wskazał, iż warunkiem udzielenia wsparcia jest m.in. spełnienie tzw. "efektu zachęty", o którym mowa w art. 8 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz.U. UE L Nr 214, s.3). Przepis ten stanowi: "Efekt zachęty Wyłączenie na mocy niniejszego rozporządzenia ma zastosowanie wyłącznie do pomocy wywołującej efekt zachęty. Uznaje się, że pomoc przyznana MSP i objęta niniejszym rozporządzeniem wywołuje efekt zachęty, jeśli beneficjent przed rozpoczęciem prac nad projektem lub działaniem złożył do danego państwa członkowskiego wniosek o przyznanie pomocy. " Z kolei zgodnie z § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz.U. z 2007r., Nr 193, poz. 1399 ze zm.), w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2009 r., prace związane z realizacją nowej inwestycji mogą rozpocząć się po złożeniu przez beneficjenta pomocy wniosku o dofinansowanie i uzyskaniu pisemnego potwierdzenia, że nowa inwestycja spełnia warunki uzyskania pomocy. Z powyższych przepisów wynika, że prace związane z realizacją inwestycji mogą rozpocząć się dopiero po uzyskaniu pozytywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu, którego przedmiot stanowi dana inwestycja, gdyż udzielenie wsparcia może dotyczyć wyłącznie przypadków, w których spełniony jest tzw. "efekt zachęty". W toku czynności kontrolnych podjętych przez Instytucję Zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym dla Województwa na lata 2007-2013 ustalono, że w dniu 22 września 2008 r. strona dokonała wpłaty zaliczki za unit stomatologiczny na konto firmy A w wysokości 3000 zł, na potwierdzenie czego w dniu 24 września 2008 r. wystawiona została faktura VAT nr [...]. Weryfikując przedstawione do refundacji wydatki ARP S.A. uznała za niekwalifikowany wydatek udokumentowany powyższą fakturą. W dniu 25 listopada 2008 r. firma A wystawiła fakturę za zakup unitu stomatologicznego S300 z osprzętem [...] PKWiU 33.10.13-50.24 za kwotę 65.050,00 zł. Tego samego dnia firma A dokonała rozliczenia zaliczki w kwocie 3.000 zł wystawiając fakturę korygującą dla beneficjenta. Faktura korygująca polegała na zmniejszeniu kwoty faktury zaliczkowej do 0 zł. Na podstawie zeznań świadka K.B. i pisemnych wyjaśnień firmy A ustalono, że w dniu 21 września 2008 r. złożono stronie ofertę promocyjną zakupu unitu stomatologicznego S300+ z oprzyrządowaniem, ważną do dnia 27 września 2008 r. Warunkiem skorzystania z promocyjnej oferty była wpłata zaliczki w kwocie 3.000 zł. Do spotkania ze stroną doszło na targach w P. w dniu 25 września 2008 r., kiedy to sporządzono ręczną notatkę precyzującą zakup konkretnego unitu stomatologicznego o wartości 65.050,00 zł. Szczegółowa umowa nie została sporządzona ze względu na dotychczasową dobrą współpracę. Zdaniem organu, z powyższego stanu faktycznego wynika, iż beneficjent podczas realizacji projektu naruszył zapisy §12 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz.U. z 2007r., Nr 193, poz. 1399 ze zm.), w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2009 r., albowiem prace związane z realizacją inwestycji rozpoczęte zostały przed uzyskaniem pisemnego potwierdzenia, że nowa inwestycja spełnia warunki uzyskania pomocy. Materiał dowodowy wskazuje, że strony umowy sprzedaży zawarły prawnie wiążące zobowiązanie we wrześniu 2008 r., a więc przed uzyskaniem pozytywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu, którego przedmiot stanowi powyższa inwestycja. Organ nie uwzględnił twierdzeń strony, jako nieznajdujących oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, że wpłacona w dniu 22 września 2008 r. zaliczka dotyczyła innej transakcji, a faktura korygująca potwierdzała rezygnację z transakcji. Organ podsumowując stwierdził, że fakt wpłacenia zaliczki oraz sporządzenia notatki precyzującej zakup sprzętu stomatologicznego wskazują na zawarcie prawnie wiążącego zobowiązania przed uzyskaniem pozytywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu. Oznacza to, że beneficjent nie spełnił warunku wynikającego z §12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz.U. z 2007r., Nr 193, poz. 1399 ze zm.). Naruszenie powyższych przepisów polegające na rozpoczęciu realizacji projektu przed dniem zakończenia oceny formalnej wniosku o dofinansowanie stanowiło zdaniem organu podstawę zastosowania art. 211 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2005r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2005r., Nr 249, poz. 2104 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku gdy środki, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2, 3a i 4, a także środki przeznaczone na finansowanie programów i projektów realizowanych z tych środków lub dotacji, o których mowa w art. 202, są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208, podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków na rachunek wskazany przez organ lub jednostkę przekazujące te środki, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 4. Art. 211 ust. 4 ww. ustawy stanowi zaś, że w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1, instytucja zarządzająca albo instytucja pośrednicząca, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. §12 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz.U. z 2007r., Nr 193, poz. 1399 ze zm.) poprzez błędne przyjęcie, że prace z realizacją inwestycji rozpoczęły się przed złożeniem przez stronę wniosku o dofinansowanie i uzyskaniem przez stronę pisemnego potwierdzenia, że inwestycja spełnia warunki uzyskania pomocy; art. 8 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz.U. UE L Nr 214, s.3) poprzez błędne przyjęcie, że w przypadku skarżącego nie wystąpił "efekt zachęty". Strona zarzuciła ponadto naruszenie przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.) w związku z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz.U. z 2009r., nr 157, poz. 1241 ze zm.) poprzez niezgodne ze stanem faktycznym przyjęcie, iż przyznane stronie środki pieniężne zostały wykorzystane z naruszeniem procedur. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji także naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 w związku z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., wobec braku zebrania materiału dowodowego i ustalenia okoliczności faktycznych w sposób dowolny, w szczególności w zakresie braku wystąpienia "elementu zachęty"; art. 6, 7, 8, 11 i art. 107 § 1 i 2 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego w sposób lakoniczny, co utrudnia stronie prześledzenie toku rozumowania przyjętego przez organ i sformułowanie odwołania, naruszenie zasady zaufania do organów administracji publicznej poprzez interpretację pojęcia prawnie wiążącego zobowiązania na niekorzyść strony w sposób odbiegający od powszechnie przyjętego znaczenia. W uzasadnieniu skargi skarżący główny nacisk położył na wykazanie, iż wpłata kwoty 3.000 zł nie dotyczyła konkretnego sprzętu objętego dofinansowaniem i została skarżącemu zwrócona. Ponadto zdaniem skarżącego, nawet gdyby uznać (czemu skarżący przeczy), że kwota 3000 zł była istotnie zaliczką na zakup konkretnego unitu objętego dofinansowaniem, nie oznaczało to zaciągnięcia prawnie wiążącego zobowiązania. Skoro ustawodawca nie określił konsekwencji wręczenia zaliczki, jej wiążący charakter nie wynikał także z woli stron, to brak było podstaw do przyjęcia, że prawnie wiązała ona skarżącego do zamówienia środków objętych dofinansowaniem. Zdaniem skarżącego, stan faktyczny sprawy wskazuje, że przed uzyskaniem informacji o przyznaniu dofinansowania żadne prawnie wiążące zobowiązanie nie zostało podjęte. Skarżący zarzucił przy tym, że organ nie wskazał, kiedy konkretnie w jego ocenie takie zobowiązanie zostało podjęte – czy z chwilą zapłaty zaliczki, czy też z chwilą sporządzenia notatki precyzującej wyposażenie unitu, czy też jeszcze w innej chwili. Jest to istotne ze względu na treść art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 800/2008, z którego wynika, że efekt zachęty związany jest z datą złożenia wniosku o dofinansowanie. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) stanowi, że kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 tejże ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności orzeczenia. Dodatkowo należy podnieść, że zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Zarządu Województwa zobowiązująca P.A. do zwrotu środków przyznanych na podstawie umowy z dnia 15 maja 2009 r. o dofinansowanie Projektu "[...]" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa na lata 2007-2013 Osi Priorytetowej 1 Rozwój i innowacje w MŚP, Działanie 1.1 Mikro, małe i średnie przedsiębiorstwa, Podziałania 1.1.2 Małe i średnie przedsiębiorstwa współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w kwocie 99.450,10 zł. Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm.) do zadań instytucji zarządzającej należy w szczególności odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych. Z dniem 1 stycznia 2010 r. w życie weszła ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240). Zgodnie jednak z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz.U. z 2009 r., Nr 157, poz. 1241) dotacje udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, podlegają zwrotowi na podstawie dotychczasowych przepisów. Ponieważ więc wsparcie udzielone zostało skarżącemu na podstawie umowy z dnia 15 maja 2009 r., tj. przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, to zastosowanie w sprawie znajdują przepisy dotychczasowe, którymi są przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2005 r., Nr 249, poz. 2104), co też prawidłowo zauważył organ. Zaskarżona decyzja oparta została na art. 211 ust. 4 ustawy z dnia z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, w myśl którego w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1, instytucja zarządzająca albo instytucja pośrednicząca, wydaje decyzję określająca kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. Ust. 1 powołanego przepisu przewiduje natomiast trzy przypadki, w których taka decyzja może zostać wydana: wykorzystanie środków niezgodnie z przeznaczeniem (pkt 1), wykorzystanie środków z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208 (pkt 2), oraz pobranie środków nienależnie lub w nadmiernej wysokości (pkt 3). W rozpatrywanej sprawie organ jako podstawę rozstrzygnięcia powołał art. 211 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy o finansach publicznych, mówiący o wykorzystaniu środków z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208. Art. 208 ust. 1 cytowanej ustawy stanowi z kolei, że wydatki związane z realizacją programów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 pkt 2, 3a i 4, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. W ocenie Sądu przepis ten adresowany jest nie do beneficjentów umów o dofinansowanie, a do instytucji odpowiedzialnych za realizację programów finansowanych ze środków, o których mowa w tym przepisie. Skarżący nie mógł zatem naruszyć procedur, o których mowa w art. 208. Zarzut powołania niewłaściwej podstawy prawnej decyzji okazał się więc uzasadniony. Niemniej jednak uchybienie to nie było podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji, a to z tego względu, że nie miało ono wpływu na treść rozstrzygnięcia. Niezależnie bowiem od tego, który z trzech punktów wymienionych w ust. 1 art. 211 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych stanowić będzie podstawę rozstrzygnięcia, skutek stwierdzenia okoliczności w nich wymienionych jest ten sam, tj. zobowiązanie do zwrotu uzyskanych kwot, zgodnie z art. 211 ust. 4 tej ustawy. Powodem uchylenia zaskarżonej decyzji jest natomiast stwierdzenie naruszenia przez organ, w sposób mający wpływ na wynik sprawy, § 12 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz.U. z 2007r., Nr 193, poz. 1399 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, w związku z § 2 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 16 grudnia 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz.U. z 2008 r., Nr 224, poz. 1483), zwanego dalej rozporządzeniem zmieniającym. W rozpatrywanej sprawie Zarząd Województwa zastosował § 12 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2009 r., a więc przed dniem wprowadzenia istotnej zmiany jego treści, dokonanej na mocy ww. rozporządzenia zmieniającego. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia zmieniającego do umów o dofinansowanie, na podstawie których jest przyznawana pomoc, zawartych przed dniem 1 stycznia 2009 r. stosuje się przepisy dotychczasowe. Stosownie natomiast do § 2 ust. 2 rozporządzenia zmieniającego do wniosków o dofinansowanie projektów złożonych i nierozpatrzonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy niniejszego rozporządzenia. W rozpatrywanej sprawie wniosek o dofinansowanie złożony został wprawdzie w dniu 24 września 2008 r., a więc przed dniem wejścia w życie rozporządzenia zmieniającego, niemniej jednak został on rozpatrzony już po tej dacie (umowa o dofinansowanie zawarta została w dniu 15 maja 2009 r.). W tej sytuacji do oceny wniosku o dofinansowanie złożonego przez skarżącego zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 stycznia 2009 r., co wynika z § 2 ust. 2 rozporządzenia zmieniającego. Powyższe uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, albowiem wskutek dokonanej z dniem 1 stycznia 2009 r. zmiany § 12 rozporządzenia otrzymał nowe brzmienie, stanowiąc w ust. 1, iż prace związane z realizacją nowej inwestycji w przypadku mikroprzedsiębiorców, małych lub średnich przedsiębiorców mogą rozpocząć się po złożeniu przez beneficjenta pomocy wniosku, o którym mowa w § 11 ust. 1. Poprzednio obowiązujący § 12 ust. 1 rozporządzenia stanowił natomiast, iż prace związane z realizacją nowej inwestycji mogą się rozpocząć po złożeniu przez beneficjenta pomocy wniosku, o którym mowa w § 11 ust. 1, i uzyskaniu przez beneficjenta pomocy od podmiotu udzielającego pomocy pisemnego potwierdzenia, z zastrzeżeniem szczegółowej weryfikacji wniosku, że nowa inwestycja spełnia warunki uzyskania pomocy określone w § 10 i kwalifikuje się do objęcia pomocą. Porównując brzmienie przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia w obu wersjach należy podkreślić, iż zmiana dokonana z dniem 1 stycznia 2009 r. polegała na usunięciu wymogu uzyskania przez beneficjenta pomocy przed rozpoczęciem prac związanych z realizacją nowej inwestycji od podmiotu udzielającego pomocy pisemnego potwierdzenia, że nowa inwestycja spełnia warunki uzyskania pomocy określone w § 10 i kwalifikuje się do objęcia pomocą i pozostawieniu jedynie warunku dotyczącego złożenia wniosku o dofinansowanie. Zastosowanie zatem przez organ przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2009 r. miało istotny wpływ na wynik sprawy, rozstrzygnięcie organu opierało się bowiem na stwierdzeniu, że skarżący podjął prace związane z realizacją nowej inwestycji, rozumiane jako podjęcie pierwszego prawnie wiążącego zobowiązania do zamówienia ruchomych środków trwałych (§ 12 ust. 2 rozporządzenia), przed uzyskaniem pozytywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu. Jak już natomiast wyżej wskazano, data uzyskania pozytywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, warunek ten bowiem nie mógł mieć zastosowania do wniosku skarżącego ze względu na dokonaną z dniem 1 stycznia 2009 r. zmianę treści § 12 rozporządzenia. Podsumowując, w niniejszej sprawie zastosowanie ma przepis § 12 w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2009 r. Przepis ten stanowi w ust. 1, iż prace związane z realizacją nowej inwestycji w przypadku mikroprzedsiębiorców, małych lub średnich przedsiębiorców mogą się rozpocząć po złożeniu przez beneficjenta pomocy wniosku, o którym mowa w § 11 ust. 1. Ust. 2 tego przepisu stanowi, że w przypadku dużych przedsiębiorców oprócz warunku, o którym mowa w ust. 1, dodatkowo muszą być spełnione warunki określone w art. 8 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008. Zgodnie zaś z § 12 ust. 3 przez rozpoczęcie prac związanych z realizacją nowej inwestycji należy rozumieć podjęcie prac budowlanych lub pierwszego prawnie wiążącego zobowiązania do zamówienia ruchomych środków trwałych, z wyłączeniem wydatków związanych z przygotowaniem i opracowaniem dokumentacji projektowej. Z powyższych przepisów wynika zatem, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne jest to, czy przed datą złożenia wniosku o dofinansowanie skarżący podjął prace związane z realizacją nowej inwestycji, przez które rozumieć należy pierwsze prawnie wiążące zobowiązanie do zamówienia ruchomych środków trwałych. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, co konkretnie według organu stanowiło pierwsze prawnie wiążące zobowiązanie do zamówienia ruchomych środków trwałych – czy było to wpłacenie w dniu 22 września 2008 r. kwoty 3.000 zł, czy też dopiero doprecyzowanie na targach w dniach 25-27 września 2008 r. szczegółów zamówienia unitu stomatologicznego. Organ stwierdza jedynie, że strony umowy sprzedaży zawarły prawnie wiążące zobowiązanie we wrześniu 2008 r., a takie stwierdzenie jest niewystarczające, nie rozstrzyga bowiem, czy zobowiązanie to zawarte zostało przed czy po dacie złożenia wniosku, co miało miejsce w dniu 24 września 2008 r. Wobec braku stosownych ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji Sąd nie może wypowiedzieć się co do zarzutów strony skarżącej dotyczących prawnego charakteru wpłaty dokonanej na rzecz firmy A w dniu 22 września 2008 r. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, pod kątem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że Sąd ocenia kwestionowane rozstrzygnięcie organu pod kątem jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Rolą sądu administracyjnego, zgodnie z przypisanymi mu kompetencjami, nie jest natomiast zastępowanie organów administracji i wydawanie merytorycznych rozstrzygnięć w sprawie. Sąd nie jest zatem uprawniony do rozstrzygania sprawy zamiast organów administracyjnych, czy też do ingerowania w treść zaskarżonych decyzji, aktów i czynności, przejmując w ten sposób ustawowe obowiązki organów administracji publicznej. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rzeczą organu będzie dokonanie jednoznacznej oceny, kiedy miało miejsce pierwsze prawnie wiążące zobowiązanie do zamówienia ruchomych środków trwałych z uwzględnieniem wykładni prawa dokonanej powyżej, tj. z uwzględnieniem treści § 12 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2009 r. Organ będzie zatem zobowiązany ocenić, czy przed datą złożenia wniosku, tj. przed dniem 24 września 2008 r., doszło do pierwszego prawnie wiążącego zobowiązania do zamówienia ruchomych środków trwałych i należycie uzasadnić swe stanowisko, tak by możliwa była jego kontrola w toku ewentualnego postępowania sądowoadministracyjnego. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uchylił zaskarżoną decyzję. Zgodnie z dyspozycją art. 152 P.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W trzecim punkcie wyroku Sąd, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. zasądził od Zarządu Województwa na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania.