II SA/Wa 549/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Stanisław Marek Pietras, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi D. H. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny i poprzedzający go rozkaz personalny z dnia [...] października 2011 r. 2. stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości. [...] D. H. raportem z dnia [...] lipca 2011 r. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o zaliczenie do wysługi lat pracy na gospodarstwie rolnym rodziców. Do przedmiotowego raportu załączył zaświadczenie z Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...] lipca 2011 r. o własności gruntów rolnych, poświadczenie zameldowania na pobyt stały z Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...] lipca 2011 r. oraz zeznania dwóch świadków potwierdzające, iż w okresie od dnia [...] lutego 1989 r. do dnia [...] czerwca 1996 r. wykonywał pracę w gospodarstwie rolnym rodziców. Pismem z dnia 7 września 2011 r. organ wezwał stronę do uzupełnienia wniosku tj. przedstawienia zaświadczenia właściwego urzędu gminy potwierdzającego okres pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym lub informującego o braku dokumentów uzasadniających wydanie przedmiotowego zaświadczenia, zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. Nr 54, poz. 310). Ponadto, w związku z istniejącymi wątpliwościami co do przedstawionych przez policjanta dowodów w przedmiotowej sprawie, pismami z dnia 7 września 2011 r., w trybie art. 50 k.p.a. zwrócono się do świadków, którzy złożyli zeznania w tej sprawie tj. do A. K. i S. P. z prośbą o udzielenie odpowiedzi na postawione pytania. W dniu 15 września 2011 r. do Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji wpłynęły wyjaśnienia świadków stanowiące uzupełnienie złożonych wcześniej zeznań, pismo z Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...] września 2011 r. stanowiące uzupełnienie raportu [...] D. H. z dnia [...] lipca 2011 r., zawierające informację o niemożności wydania zaświadczenia żądanego przez zainteresowanego, ze względu na brak dokumentów potwierdzających pracę w gospodarstwie rolnym rodziców. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2011 r. Komendant Główny Policji na podstawie § 4 ust. 1 pkt 5 i § 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732, ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, po rozpatrzeniu wniosku [...] D. H., odmówił przyznania wymienionemu prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym od dnia [...] lutego 1989 r. do dnia [...] czerwca 1996 r. W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego D. H. zarzucił Komendantowi Głównemu Policji naruszenie przepisu art. 1 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. oraz wniósł o zaliczenie do wysługi lat okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców od dnia [...] czerwca 1989 r. do dnia [...] września 1992 r., tj. do dnia poprzedzającego rozpoczęcie studiów. Wskazał, iż przepisy powołanej ustawy nie wymagają od osoby zainteresowanej przedkładania pracodawcy dokumentów potwierdzających okresy jej pracy w gospodarstwie rolnym innych, niż określone w art. 3 wymienionej ustawy, natomiast ich nie przedstawienie nie powinno pociągać dla wnioskodawcy negatywnych skutków. Podkreślił również, iż przedstawione dokumenty nie są sprzeczne z dokumentami złożonymi przy przyjęciu do służby w Policji. Ponadto stwierdził, że nie można uznać przesłanki braku dowodów potwierdzających opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne jako uchybienie dowodowe, a jednocześnie istotny i wystarczający środek dowodowy, natomiast zarówno nauka w szkole ponadpodstawowej, jak i studia nie stanowiły przeszkody w pracy w gospodarstwie rolnym rodziców. Przedmiotowe odwołanie zostało przesłane Ministrowi Spraw Wewnętrznych, który przekazał je Komendantowi Głównemu Policji, jako organowi właściwemu w sprawie. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., działając na podstawie art. 127 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu rozkazu personalnego organ wyjaśnił, że zaliczenie policjantowi do wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym może nastąpić w oparciu o ustawę z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarskie rolnym do pracowniczego stażu pracy. Wskazał, że unormowania te stanowią odrębne przepisy w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, zgodnie z którym do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się inne (niż wymienione w § 4 ust. 1 pkt 1-4) okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Organ podniósł, iż w myśl art. 1 ust. 1 pkt 3 wskazanej ustawy, wliczeniu do stażu pracy podlegają przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Pojęcie "domownika" wykonującego pracę w gospodarstwie rolnym nie zostało zdefiniowane w powołanej ustawie z dnia 20 lipca 1990 r., lecz ustawodawca odesłał w zakresie ustalania jego normatywnej treści do przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Organ II instancji wskazał, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, iż praca w gospodarstwie rolnym powinna być oceniana z punktu widzenia tych przepisów, które obowiązywały w całym czasie jej wykonywania. Zatem do oceny stanu faktycznego mającego miejsce w okresie od dnia [...] lutego 1989 r. do dnia [...] czerwca 1996 r. mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz. U. Nr 40, poz. 268, ze zm.), a następnie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. Nr 7, poz. 24 ze zm.). Zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r., przez określenie domownika należało rozumieć członków rodziny rolnika i inne osoby pracujące w gospodarstwie rolnym, jeżeli pozostawały we wspólnym gospodarstwie domowym z rolnikiem, ukończyły 16 lat, nie podlegały obowiązkowi ubezpieczenia na podstawie innych przepisów, a ponadto praca w gospodarstwie rolnym stanowiła ich główne źródło utrzymania. Z kolei treść art. 6 pkt 2 obowiązującej aktualnie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników stanowi, że domownikiem jest osoba bliska rolnikowi, która ukończyła 16 lat, pozostaje z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym lub zamieszkuje na terenie jego gospodarstwa rolnego albo w bliskim sąsiedztwie oraz stale pracuje w tym gospodarstwie rolnym i nie jest związana z rolnikiem stosunkiem pracy. Cytowana ustawa wprowadza zatem wymóg stałej pracy w gospodarstwie rolnym. Organ zaznaczył, że zgodnie z art. 3 ust. 1 cytowanej ustawy z dnia 20 lipca 1990 r., na wniosek zainteresowanej osoby właściwy urząd gminy zgodnie z art. 1 jest obowiązany stwierdzić okresy jej pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, wydając stosowne zaświadczenie w celu przedłożenia w zakładzie pracy. Natomiast ust. 2 tegoż artykułu stanowi, że jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1, nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o pracy zainteresowanej osoby w indywidualnym gospodarstwie rolnym, zawiadamia ją o tej okoliczności na piśmie. Z kolei z zapisu ust. 3 tegoż artykułu wynika, że w przypadku, o którym mowa w ust. 2, okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym mogą być udowodnione zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym jest położone to gospodarstwo rolne. W analizowanej sprawie świadkowie zgodnie stwierdzili, że [...] D. H. wykonywał pracę w gospodarstwie rolnym rodziców S. i S. H. w [...] w okresie od dnia [...] lutego 1989 r. do dnia [...] czerwca 1996 r. Świadkowie w swoich oświadczeniach podali, że praca była stała i wykonywana w pełnym wymiarze czasu. Zaznaczyli, że poza pracą w gospodarstwie rolnym rodziców D. H. nie posiadał innego źródła utrzymania, a nadto z tytułu tej pracy był ubezpieczony. W uzupełnieniu swoich oświadczeń poinformowali, iż widywali zainteresowanego "bardzo często w gospodarstwie rodziców, chodząc do szkoły średniej przebywał codziennie". Świadek A. K. twierdzi, iż policjant "gdy był na studiach przyjeżdżał w wolne dni oraz wakacje", a "w lipcu czy sierpniu (...) 1996 r. wyprowadził się do [...]", natomiast S. P. wskazuje, iż nie pamięta czy widywał stronę podczas pracy w gospodarstwie rolnym rodziców przed dniem [...] lutego 1989 r. oraz po dniu [...] sierpnia 1996 r. Informuje natomiast, iż widywał zainteresowanego "przed szkołą i po szkole (...) czasami pracował 5 godzin, a innym razem 12 godzin na dobę, później wyjechał na studia, to w tygodniu był sporadycznie, przyjeżdżał w piątki i do niedzieli pomagał rodzicom". Świadkowie zeznali, iż widywali D. H. podczas pracy w gospodarstwie rolnym rodziców w różnych porach dnia ponieważ ich "grunty rolne oraz zabudowania graniczą ze sobą". Organ stwierdził, że przywołane wyżej zeznania świadków nie mogą zostać uznane za wiarygodny dowód potwierdzający świadczenie przez [...] D. H. od dnia [...] lutego 1989 r. do dnia [...] czerwca 1996 r. pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Wskazał, że zeznania te pozostają w sprzeczności z innymi posiadanymi przez organ dowodami, znajdującymi się w aktach osobowych policjanta. Przede wszystkim trudno stwierdzić, że [...] D. H. wykonywał pracę w gospodarstwie rolnym rodziców w charakterze domownika, skoro praca ta nie mogła być świadczona w wymiarze pozwalającym na uznanie jej za jego główne źródło utrzymania, czy też pracę o charakterze stałym (zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin). Powyższe wynika z faktu, że wymieniony policjant, jak ustalono na podstawie akt osobowych, w okresie 1988 - 1992 uczęszczał do Liceum [...] w [...]. W rezultacie uczestniczył w zajęciach szkolnych, trwających przeciętnie 7-8 godzin lekcyjnych, co wymagało poświęcania przez wymienionego czasu na domowe przygotowanie się do zajęć szkolnych. Mało prawdopodobnym jest zatem, aby [...] D. H., wobec konieczności wypełniania obowiązków szkolnych, co było wówczas jego głównym zadaniem i celem, miał możliwość świadczenia pracy w gospodarstwie rolnym, jak twierdzą świadkowie, w pełnym wymiarze czasu pracy. Ponadto bezpośrednio po ukończeniu szkoły ponadpodstawowej, rozpoczął studia wyższe w Akademii [...] w [...] - Instytut [...] w [...], które ukończył w 1996 r. Wobec powyższego mało prawdopodobnym jest, aby [...] D. H., wobec konieczności wypełniania obowiązków szkolnych, a następnie jako student wymienionej uczelni (oddalonej od miejsca zamieszkania około 75 km), miał możliwość świadczenia pracy w gospodarstwie rolnym, tym bardziej, że świadkowie nie są w stanie wskazać konkretnie wymiaru czasu w jakim pracował w przedmiotowym gospodarstwie, a ponadto zgodnie twierdzą, iż od czasu podjęcia nauki na studiach "w tygodniu był sporadycznie, przyjeżdżał w piątki i do niedzieli pomagał rodzicom". Potwierdza to również fakt, iż zgodnie z poświadczeniem zameldowania na pobyt stały wydanym przez Urząd Miejski w [...], od dnia [...] marca 1996 r. [...] D. H. nie zamieszkiwał w miejscowości [...], gdzie położone było gospodarstwo rolne jego rodziców, ale w [...] pod adresem ul. [...]. Niewątpliwie czynności wykonywane w gospodarstwie rolnym wymagają poświęcenia określonego czasu, jednakże nazywanie wykonywanych drobnych czynności na rzecz rolnika, jak twierdzą świadkowie "przed szkołą i po szkole" nie powinno być utożsamiane z pojęciem pracy, bowiem pomoc rodzicom w gospodarstwie rolnym nie jest synonimem świadczonej w nim pracy. Tradycyjnie świadczona w chwilach wolnych doraźna pomoc przy prowadzeniu gospodarstwa rolnego, chociaż jest niewątpliwie obowiązkiem wymagającym, nie pozwala na uwzględnienie tego okresu do stażu wymaganego przy wzroście uposażenia z tytułu wysługi lat, bowiem głównym zadaniem i celem strony w tym okresie było odbywanie zajęć szkolnych, a nie świadczenie pracy w gospodarstwie rolnym, której z uwagi na szkolne wymagania czasowe nie mogła wykonywać w rozmiarze mającym znaczenie dla funkcjonowania tego gospodarstwa. Wskazano, iż okres studiów w szkole wyższej, zgodnie z rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z 2000 r., został zaliczony policjantowi do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej. Wskazując na powyższe organ zakwestionował treść przedłożonych przez stronę zeznań świadków, pod kątem ich wartości dowodowej, gdyż w zestawieniu z innymi, pozostającymi w dyspozycji organu dokumentami nie mogą one stanowić wiarygodnego dowodu w rozpatrywanej sprawie. Organ podał, że nie twierdzi, iż przedstawione przez zainteresowanego w prowadzonym postępowaniu dokumenty są sprzeczne z dokumentami złożonymi przy przyjęciu do służby w Policji, jednakże zwrócił uwagę, że ubiegając się o przyjęcie do służby wymieniony nie wspomniał nawet o pracy w gospodarstwie rolnym, co może świadczyć o tym, że albo takiej pracy w ogóle nie wykonywał, albo udzielanej rodzicom pomocy sam nie traktował jako stałej pracy w gospodarstwie rolnym. Również w oświadczeniu dotyczącym stanu majątkowego (zawartym w ankiecie osobowej) nie wskazał, że jego rodzice S. i S. H. posiadali gospodarstwo rolne. W świetle powyższego bardziej prawdopodobnym jest, że [...] D. H. świadczył w gospodarstwie rolnym rodziców we wskazanym okresie jedynie doraźną pomoc w wykonywaniu typowych obowiązków domowych, zwyczajowo wymaganych od dzieci jako członków rodziny rolnika. Taką też pomoc obserwowali świadkowie, uznając ją za wykonywanie pracy w charakterze domownika. Biorąc to pod uwagę organ stwierdził brak podstaw do przyznania [...] D. H. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym od dnia [...] lutego 1989 do dnia [...] czerwca 1996 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. H. zarzucił rozkazowi personalnemu Komendant Głównego Policji nr [...]: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, poprzez niezaliczenie wskazanego okresu pracy w gospodarstwie rolnym do wysługi, 2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w niewystarczającym zakresie – art. 80 k.p.a., poprzez uznanie, że zgromadzony materiał dowodowy daje podstawę do niezaliczenia okresu pracy w gospodarstwie rolnym do wysługi lat, – art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji wadliwej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zaliczenie do wysługi lat okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców w okresie od [...] czerwca 1989 r. do dnia [...] września 1992 r. Według skarżącego, zarówno nauka w szkole podstawowej ukończona w 1992 r., jak i studia nie były przeszkodą w pracy na gospodarstwie rolnym rodziców. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoją dotychczasową argumentację przedstawioną w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podstawę odmowy uwzględnienia żądania zaliczenia skarżącemu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Policji organy orzekające w sprawie oparły na uznaniu, że D. H. cnie wykonywał pracy w podanych okresach w gospodarstwie rolnym w charakterze domownika, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. W ocenie organu nie sposób jest stwierdzić, że wykonywał on pracę w charakterze domownika skoro praca ta nie mogła być świadczona w wymiarze pozwalającym na uznanie jej za jego główne źródło utrzymania, czy też pracę o charakterze stałym. Bowiem mało prawdopodobnym jest aby D. H., wobec konieczności wypełniania obowiązków szkolnych, a następnie jako student uczelni oddalonej od miejsca zamieszkania o ok. 75 km, miał możliwość świadczenia pracy w gospodarstwie rolnym, tym bardziej, że świadkowie nie są w stanie wskazać konkretnie wymiaru czasu w jakim pracował on w gospodarstwie. Posłużenie się przez organ w uzasadnieniu rozkazu personalnego takimi pojęciami nieostrymi nie może być uznane jako prawidłowe ustalenie stanu faktycznego. Treść omawianego uzasadnienia zawiera bowiem jedynie przypuszczenia organu co do faktów. To zaś nie jest równoznaczne z ustaleniem faktów, który to obowiązek spoczywa na organie, zgodnie z przepisem art. .107 § 3 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie zasadnicze znaczenie ma jednak ustalenie, czego organ nie uczynił, czy w okresie objętym wnioskiem rodzice skarżącego prowadzili gospodarstwo rolne i to w takim rozmiarze, że zachodziła potrzeba wykonywania w nim pracy przez skarżącego, po ukończeniu 16 roku życia. Zasadnie organ zwraca uwagę, że D. H. w swoim życiorysie, sporządzonym przy przyjęciu do służby w Policji, podał, iż jego rodzice, zamieszkujący w mieście [...], zajmują się prowadzeniem [...], której ojciec jest ajentem. Wobec powyższego, w sprawie koniecznym było zbadanie, dlaczego skarżący w sporządzonym życiorysie nie wspomniał nawet o pracy w gospodarstwie rolnym. W realiach rozpoznawanej sprawy, organ dokonując oceny wniosku D. H. powinien wyjaśnić w sposób nie budzący wątpliwości, czy grunt rolny o pow. [...] ha, położony w obrębie miasta [...], którego rodzice skarżącego są właścicielami od [...] grudnia 1976 r., stanowi gospodarstwo rolne przez nich prowadzone. Rozpoznając przedmiotową sprawę ponownie, organ będzie zatem zobowiązany ustalić stan faktyczny w sposób kategoryczny, dokonując przy tym oceny zgromadzonych dowodów w taki sposób, aby ocena ta była swobodna, lecz nie dowolna. Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega bowiem na takim ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów, z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych. Dopiero pełne ustalenie stanu taktycznego daje podstawę do przyjęcia, że wynikająca z art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów nie została przekroczona. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przepisami art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku. Stwierdzając, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości, Sąd działał na podstawie art. 152 p.p.s.a.