II SA/Gd 207/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi I. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowego uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. orzeka, że uchylona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia 10 października 2011 r., Nr [...], Burmistrz S. na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku u jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopalin pospolitych metodą odkrywkową na terenie działki nr [...] w miejscowości B. K., gmina S., planowanego do realizacji przez Spółkę A. W decyzji organ określił rodzaj i miejsce realizacji inwestycji, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2009 roku Prawo ochrony środowiska, wymogi w zakresie ograniczenia transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Przedsięwzięcia nie zaliczono do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji zrelacjonował przebieg postępowania zainicjowanego wnioskiem Spółki A z dnia 30 lipca 2009 r. O wszczęciu postępowania i o innych czynności podejmowanych w jego toku poinformował strony postępowania, których liczba przekraczała 20 osób, w formie obwieszenia. Organ wyjaśnił, że przedsięwzięcie objęte wnioskiem, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych warunków związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), w związku z art. 173 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199 poz. 1227 ze zm.), w związku z § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. r., Nr 213, poz. 1397) kwalifikowane jako "wydobywanie kopalin ze złoża metodą odkrywkową (...) z wyłączeniem wydobywania kopalin pospolitych na obszarze o powierzchni nieprzekraczającej 2 ha i wydobyciu nieprzekraczającym 20 000 m3 rocznie, jeżeli działalność jest prowadzona bez użycia materiałów wybuchowych i poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody", posiada status przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, realizacja przedsięwzięcia wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 4 następuje przed uzyskaniem koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż. Biorąc pod uwagę rodzaj i lokalizację przedsięwzięcia organem właściwym do wydania decyzji w niniejszej sprawie jest, na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 4, Burmistrz S.. Stosowanie do treści art. 59 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli obowiązek taki został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Wobec powyższego po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (postanowienie z dnia 7 września 2010 r., Nr [...]), według której istniała konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, postanowieniem z dnia 21 września 2010 r., Nr [...], Burmistrz S. stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W dniu 8 listopada 2010 r. inwestor przedłożył raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W odpowiedzi na wezwanie Burmistrza S. o uzgodnienie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po uprzednim wezwaniu inwestora do uzupełnienia raportu, postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2011 r., [...] uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji. Organ wskazał, że w toku oceny oddziaływania na środowisko nie stwierdzono możliwości negatywnego oddziaływania na obszary Natura 2000 oraz zagrożenia kumulowania się oddziaływań. Planowane przedsięwzięcie znajduje się poza granicami obszarów Natura 2000. Najbliżej położone obszary Natura 2000 to specjalny obszar ochrony siedlisk Natura 2000 "S." [...] w odległości ok. 1,16 km, specjalny obszar ochrony siedlisk Natura 2000 "Z." [...] w odległości ok. 2,4 km, specjalny obszar ochrony siedlisk Natura 2000 "D." [...] w odległości ok. 6,5 km, specjalny obszar ochrony siedlisk Natura 2000 "D." [...] w odległości ok. 1,2 km. Najbliżej położone obszary chronione objęte ochroną na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r., Nr 151, poz. 1220 ze zm.) to Obszar Chronionego Krajobrazu D. W. w odległości 0,54 km. Organ ustalił, że dla obszaru objętego przedsięwzięciem brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy S. teren działki [...] stanowi udokumentowane złoża surowców naturalnych. W uzasadnieniu scharakteryzowano przedsięwzięcie, w tym określono, na czym będzie polegać eksploatacja złoża, jakich maszyn będzie się używać do wydobycia kopalin. Scharakteryzowano także budowę geologiczną w rejonie złoża B. K., faunę i florę oraz wpływ na stosunki wodne. Stwierdzono, że w rejonie inwestycji nie występują siedliska i gatunki roślin objętych ochroną. Zbiorowiska występujące w sąsiedztwie są zniekształcone i pospolite, przez co nie wymagają specjalnej ochrony. Poza terenem inwestycji stwierdzono występowanie następujących gatunków roślin chronionych: przytulią wonna, torfowiec nastroszony, śniadek badaszkowaty, kruszyna pospolita. W środkowej części działki nr [...], zaraz za granicą planowanego obszaru wydobycia znajduje się niewielki zbiornik wodny silnie zarośnięty turzycami. Występują tu chronione gatunki płazów, dla których ochrony i zachowania oczka wodnego wskazano konieczność odsunięcia prac wydobywczych. W celu zminimalizowania wpływu kopalin na siedliska leśne wprowadzono warunek odsunięcia prac wydobywczych od ściany lasu. Jednocześnie w sztucznej skarpie na terenie objętym żwirownią znajduje się kolonia brzegówek, objętych ścisłą ochrona gatunkową. Dla ochrony tego gatunku wszelkie prace w rejonie kolonii mogą się odbywać w okresie pozalęgowym tj. od 1 września do końca lutego. Ewentualna likwidacja sztucznej skarpy z kolonią brzegówek jako siedliska bytowania gatunku objętego ochroną ścisłą mogłaby nastąpić wyłącznie po uzyskaniu stosownego zezwolenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Jako element kompensacji przyrodniczej wprowadzono warunek budowy nowej sztucznej skarpy w roku poprzedzającym likwidację istniejącej kolonii w okresie od 31 sierpnia do końca lutego. Jak wynika z raportu złoże B. I jest częściowo zawodnione. W wyniku eksploatacji piasku odsłonięty zastanie poziom wodonośny i nastąpi bezpośredni dostęp do wód gruntowych. Eksploatacja kruszywa odbywać się będzie bez poboru tych wód, co za tym idzie bez obniżenia naturalnego zwierciadła poziomu wód gruntowych. W związku z tym stosunki wodne nie zostaną naruszone. Oznacza to, że nie zostanie wytworzony lej depresyjny i nie zostanie naruszona istniejąca tu naturalnie równowaga pomiędzy wodami powierzchniowymi i podziemnymi. Nie zostanie naruszony naturalny kierunek spływu wód do jeziora K. i dalej do rzeki W.. Z dokonanej przez autorów raportu analizy stanu zanieczyszczenia powietrza oraz hałasu wynika, że planowane przedsięwzięcie nie narusza standardów jakości powietrza, poza terenem, do którego użytkownik posiada tytuł prawny, a także nie wpłynie na stan klimatu akustycznego środowiska. Podsumowując stwierdzono, że informacje i ustalenia przedstawione w Raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w ocenie zarówno Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, jak również Burmistrza S., jako organu prowadzącego postępowanie, są wystarczająco szczegółowe, aby w pełni ocenić oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli I. S., J. W., A. S., J. S., Stowarzyszenie A, E. i J. K.. W odwołaniach od decyzji organu pierwszej instancji zarzucono naruszenie przepisów postępowania poprzez błędną wykładnię i błędne przyjęcie, że raport o oddziaływaniu na środowisko został sporządzony poprawnie i właściwie, bez dokonania jego analizy oraz ustosunkowania się do zawartych w nim błędów, jak również przyjęcie bez jakiekolwiek wyjaśnienia ze strony organu załączników do tegoż raportu - uprzednio przez ten organ kwestionowanych; naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art.77, art.78 § 1 k.p.a. poprzez nie podjęcie odpowiednich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i właściwego jej załatwienia, brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, pominięcie interesu społecznego i słusznych interesów obywateli, jak również przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów; naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie żadnych, poza kwestionowanym raportem, dowodów, na których organ się oparł. W odwołaniach podniesiono zarzut, iż organ nie zawarł w uzasadnieniu decyzji żadnej własnej analizy i oceny zebranego materiału dowodnego. Organ ten skopiował warunki i uzasadnienie postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 5 sierpnia 2011 r. Strony wskazały, że w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nie wyjaśniono, z jakiej przyczyny przyjęto wariant III realizacji przedsięwzięcia jako najwłaściwszy z punktu widzenia ochrony środowiska i interesu okolicznych mieszkańców, stwierdzono, że organ nie dokonał analizy raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz jego uzupełniania pod kątem należytego rozważenia kwestii wariantowości przedsięwzięcia, jak również należytego wyjaśnienia podnoszonej przez odwołujących się okoliczności oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji. W tym celu należało dokładnie ustalić dane związane z emisją hałasu, spalin i powietrza do środowiska, a także faktyczną odległością pomiędzy planowaną uciążliwą inwestycją w postaci żwirowni a najbliższą zabudową mieszkaniową oraz działkami budowlanymi, na których ta zabudowa ma powstać. Wskazano na nieprawidłowości raportu: załączony do raportu projekt wykonawczy uproszczony - projekt wzmocnienia drogi gruntowej -odcinek od złoża kruszywa naturalnego w miejscowości B. dotyczy działki [...] (a nie wydzielonej działki [...]), niespójność projektu wykonawczego w części opisowej, przekroju i przedmiarze, brak gwarancji prawidłowego przygotowania drogi do transportu. Podniesiono, że nierozwiązany jest problem transportu surowca samochodami ciężarowymi na terenie gminy, w szczególności zaś brak odpowiedniej drogi dojazdowej do działki, na której planowana jest inwestycja, jak również stwierdzono, że część z dokumentów dotyczy działki nr [...] przed jej podziałem. Zarzucono, że raport dwukrotnie odmiennie określa odległość inwestycji od istniejących zabudowań, (ok. 300 m i ok. 30-50 m), z kolei w ocenie uciążliwości hałasowej zakładu nie wskazano, kim jest osoba sporządzająca tę ocenę. Wskazano, że wstawienie do obliczeń wartości równoważnych poziomu dźwięku, zamiast mocy akustycznej charakteryzującej urządzenie pracujące na terenie żwirowni w sposób bardzo istotny obniża wartości prognozowanego poziomu hałasu na granicy funkcji ochronnej tj. zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i nie przedstawia w sposób prawidłowy prognozowanego obrazu pola akustycznego na terenach chronionych sąsiadujących ze żwirownią. Organ nie wskazał, z jakich przyczyn przyjął, iż hałas powstający w związku z realizacją powyższego przedsięwzięcia może ustąpić na granicy działki. Stwierdzono, że organ nie ustosunkował się do faktu utworzenia kolejnej strefy ochronnej bociana czarnego na działce sąsiadującej z planowaną inwestycją jak również brak jest ustosunkowania się organu do zagadnienia wpływu przedmiotowej inwestycji na znajdujące się w odległości mniejszej niż kilometr obszary chronione - nie wymieniono w decyzji, ani też nie ustosunkowano się do faktu, iż przedsięwzięcie zlokalizowane jest w odległości 0,7 km na północny - wschód od cieku K. S., będącego dopływem W., której dolina poniżej S. jest objęta granicami obszaru Natura 2000 [...] D.. Zarzucono, że raport zawiera, wiele sprzeczności, enigmatycznych zapisów, niepopartych odpowiednimi danymi. Strony podniosły naruszenie prawa własności poprzez doprowadzenie do obniżenia wartości nieruchomości i znaczne ograniczenie w korzystaniu z własnej działki i wypoczynku na niej, gdyż inwestycja ma powstać w otoczeniu domków jednorodzinnych i letniskowych, organ nie odniósł się również w pełni do zarzutów dotyczących wpływu inwestycji na zdrowie ludzi, w tym na emisję hałasu. Stwierdzono, że część z załączanych do raportu dokumentów, na których oparto decyzję nie jest podpisana przez autora, bez wskazania daty lub miejsca ich sporządzenia, w tym karta przedsięwzięcia. Wskazano, że organy nie rozważyły również zasięgu oddziaływania inwestycji - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać. Zarzucono brak wskazania i rozpatrzenia kwestii czasu trwania, częstotliwości oddziaływania czy też zasięgu oddziaływania, w ocenie stron wynikające z eksploatacji złoża uciążliwości (hałas, zwiększony ruch samochodów ciężarowych) oraz nieunikniona i nieodwracalna degradacja środowiska naturalnego powodują, że nie sposób uznać tego przedsięwzięcia za rozwiązanie racjonalne i zgodne z interesem społecznym. Stwierdzono, że umożliwiając eksploatację położonych konfliktowo złóż żwiru Burmistrz S. działał wyłącznie w interesie przyszłego inwestora. Strony wskazały, iż z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, że usługi (inwestycje) nieuciążliwe to usługi świadczone dla zaspokajania podstawowych potrzeb ludności, dopuszcza się lokalizację takich usług w budynkach mieszkalnych lub jako budynki wolnostojące towarzyszące zabudowie mieszkaniowej. Stwierdzono, że inwestycja przemysłowa eksploatacja żwiru - powodująca zakłócenie funkcji mieszkalnej terenów, w żadnym stopniu nie uzupełniająca infrastruktury mieszkalnej, nie zaspokajająca potrzeb podstawowych ludności jest inwestycją uciążliwą, co winno być szczegółowo rozważony przez organ administracji. Strony wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Rozpoznając odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 8 lutego 2012, sygn. akt [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko uzupełniony w 2011 r. zawiera wszystkie wymogi określone w przepisie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zakres raportu jest dostosowany do charakteru i wielkości oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko. Uzasadniono wybór wariantu III jako najbardziej korzystnego dla środowiska (poza wariantem "0"), jako umożliwiającego zastosowanie optymalnych rozwiązań w zakresie prowadzonych prac na przedmiotowym gruncie związanych z wydobyciem kopaliny i jej wstępną obróbką, polegającą na przesianiu części kruszywa. Organ po zapoznaniu się z raportem uznał wyjaśnienia dotyczące wyboru wariantu za wystarczające. Wybrany wariant realizacji planowanej uznano za prawidłowy także z punktu widzenia ochrony standardów zamieszkiwania i wypoczynku mieszkańców położonej w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej i letniskowej. W tym wariancie wykorzystany zostanie tylko niezbędny sprzęt wydobywczy do wstępnej obróbki do przewozu urobku. Wyjaśniono, że dołączony do raportu projekt wzmocnienia drogi od kopalni do miejscowości B. i dalej do drogi powiatowej, nie powinien być rozpatrywany na etapie wydawania decyzji środowiskowej w aspekcie zastosowanych rozwiązań technicznych, bowiem rozwiązania te nie podlegają ocenie w tym postępowaniu. W raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie ma obowiązku prawnego i finansowego zabezpieczenia realizacji przedsięwzięcia, gdyż nie jest to przedmiotem postępowania środowiskowego. W zakresie emisji hałasu wskazano, że dla mieszkańców przyległej do kopalni zabudowy mieszkaniowej i letniskowej każdy nowy emitor hałasu do środowiska będzie odczuwalny ze względu na bardzo niskie tło akustyczne, czyli brak w sąsiedztwie odczuwalnych źródeł hałasu. Wykonane obliczenia wykazały, że na granicy kopalni z zabudową mieszkaniową i letniskową dotrzymane będą dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku. W tym miejscu należy podkreślić, że obliczenia te wykonane zostały dla źródeł emisji zlokalizowanych na poziomie terenu, prace przygotowawcze do udostępniania złoża, w tym zebranie pokrywy glebowej i ewentualnie pospółki i usypanie w nich do strony wspomnianej zabudowy wału ziemnego o wysokości 3 m zdecydowanie ograniczy zasięg uciążliwości prowadzonych prac wydobywczych. Planowane wydobycie sposobem odkrywkowym wyrobiskiem wgłębnym jednym lub dwoma piętrami bardzo korzystnie wpłynie na ograniczenie uciążliwości akustycznych pracy sprzętu wydobywczego, gdyż stopniowo będą one zagłębiały się w wyrobisko aż do 12 m. Organ nie przychylił się do stwierdzenia, że wprowadzenie do obliczeń oddziaływań akustycznych wartości poziomu dźwięku dla poszczególnych źródeł, zamiast ich mocy akustycznej wypaczyło czy zafałszowało otrzymane wyniki i wskazał, że otrzymane wyniki będą zawsze zbliżone. Organ stwierdził, że zarzut dotyczący nieuwzględnienia w ocenach wykonanych w ramach raportu skutków eksploatacji kopaliny na siedlisko bociana czarnego jest nieuzasadniony. W raporcie (str. 16-18) wskazano, iż inwestycja położona jest poza obszarami europejskiej sieci Natura 2000 i poza zasięgiem obszarów chronionych na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody. Ponadto, w uzupełnieniu do raportu - opracowaniu przyrodniczym stwierdzono, iż na terenie objętym planowana eksploatacja nie występują siedliska i gatunki objęte ochroną, zbiorowiska znajdujące się w otoczeniu przedsięwzięcia są zniekształcone i pospolite, przez co nie wymagają szczególnej ochrony, poza terenem inwestycji stwierdzono występowanie gatunków chronionych, na terenie inwestycji nie występują zbiorowiska ujęte w Natura 2000, uwzględniono występowanie na terenie inwestycji: kolonii brzegówek oraz rzekotki i żaby zielonej w oczku wodnym. Powyższe ustalenia znalazły odzwierciedlenie w decyzji organu I instancji. W zaskarżonej decyzji wymieniono odległości terenu planowanej kopalni do ustanowionych form ochrony przyrody, w tym od granic obszarów europejskiej sieci ekologicznej Natura 2000. W przypadku, gdyby realizacja i funkcjonowanie planowanego przedsięwzięcia związane były z wykorzystaniem wód K., która jest dopływem W., to wówczas w raporcie należałby omówić ewentualne skutki wpływu na obszar Natura 2000. W raporcie wykazano jednak, że funkcjonowanie kopalni w żaden sposób nie będzie oddziaływać na wody K., dlatego też nie można mówić o uchybieniu w tym zakresie. Odnośnie braku informacji o liczbie ludności wyjaśniono, że wynika to z faktu braku informacji na ten temat. W raporcie wskazano, że kopalnia pracować będzie w godzinach od 6 do 22, na stronie 30 mówi się o pracy w systemie jednozmianowym czyli przez 8 godzin dziennie i to tylko przez 5 dni w tygodniu. Sama obecność funkcjonowania kopalni, nawet w przypadku braku przekroczeń dopuszczalnych standardów zamieszkiwania czy wypoczynku, będzie odbierana przez mieszkańców, jako uciążliwość. Wspomniana w odwołaniu "ciągłość,, i "nieustanność" funkcjonowania kopalni nie jest w żaden sposób regulowana przepisami prawnymi, jednak w miarę postępu w wybieraniu kopaliny zasięg uciążliwości funkcjonowania kopalni będzie się zmniejszał. W karcie informacyjnej przedsięwzięcia na str. 2 wskazano, że złoże jest "suche" i nie należy spodziewać się przecięcia zwierciadła wody gruntowej. W raporcie, a następnie w zaskarżonej decyzji wskazano (str. 2 pkt 9), że eksploatacja odbywać się spod lustra wody. Ze względu na wielkość i zasięg obszaru ewentualnych zmian (obniżenia się poziomu) w stosunkach wód gruntowych nie będą one znaczące, a ponadto zmiany te możliwe będą do odwrócenia po zakończeniu eksploatacji. Należy stwierdzić, że nakazane w zaskarżonej decyzji środki łagodzące i ograniczające ewentualne niekorzystne oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzi gwarantuje prawidłowe funkcjonowanie kopalni (przy kompleksowej realizacji). Organ odwoławczy podkreśli, że w rozdziale 5-tym i 6-tym raportu w sposób szczegółowy przeanalizowano wpływ projektowanej kopalni kruszywa naturalnego na poszczególne komponenty środowiska przyrodniczego, a ponadto dokonano oceny przewidywanego oddziaływania w zakresie emisji hałasu i zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego oraz oceniono wpływ na zdrowie i warunki życia ludzi. Przywołano fragment raportu, gdzie wskazano, że "z przeprowadzonych badań wynika, iż wielkość emisji hałasu na granicy działki zajmowanej przez inwestora będzie spełniać obowiązujące wymogi prawne określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów w środowisku" (str. 29 raportu). Ponadto przyjęto, iż na etapie eksploatacji kopalnia może być źródłem emisji niezorganizowanej w postaci pyłów. Dla jej ograniczenia wskazano na to, iż "należy minimalizować ilość składanego surowca po wydobyciu oraz w okresie upałów dokonywać zraszania hałd z kruszywem (str. 31 raportu). Podsumowując, autorzy raportu wskazali, iż "oddziaływanie zakładu górniczego, w tym prac eksploatacyjnych na środowisko, nie wykroczy poza projektowane granice terenu górniczego", a "eksploatacja kruszywa naturalnego (...) nie będzie miała większego wpływu na zdrowie okolicznych mieszkańców ze względu na nieliczną i rozproszoną zabudowę, oddaloną od złoża" (str. 35 raportu). Jeżeli nawet istnieje nieścisłość w raporcie w zakresie odległości inwestycji od istniejącej zabudowy (30-50 m, czy 300 m), to w innym miejscu raport wyjaśnia, iż nie ma to większego znaczenia dla środowiskowej oceny przedsięwzięcia, wobec ustalonych wartości emisji. Jak wynika to ze znajdujących się w aktach map geodezyjnych oraz zdjęć umieszczonych w raporcie str. 5 i 6 wskazać należy, iż raport w sposób szczegółowy opisuje, iż "z przeprowadzonych badań wynika, iż inwestycja nie wpłynie bezpośrednio na sąsiadujące nieruchomości" (str. 31 raportu), "przy czym w odniesieniu do emisji hałasu spodziewany poziom, zgodnie z przeprowadzonym badaniem, nie przekroczy dopuszczalnych norm dla posesji. Dodatkowo dla zabezpieczenia ewentualnego wpływu na sąsiednie posesje planuje się wykonanie walu ziemnego o wysokości do Sm, wykorzystując do tego odkład powstający na terenie kopalni" (str. 31 raportu). W zakresie zwiększonego ruchu pojazdów ciężarowych wywożących kruszywo stwierdzono, iż przy nielicznych siedliskach gospodarczych zlokalizowanych przy projektowanej trasie wywozu, mieszkańcy mogą odczuwać skutki uruchomienia kopalni w postaci wzrostu natężenia ruchu. Niezasadne jest także kwestionowanie załączonej do raportu "Oceny uciążliwości hałasowej (...)" w kontekście braku wskazania odpowiednich uprawnień autora tego opracowania. Organ podkreślił, iż przepisy prawa nie określają nawet, jaki podmiot powinien opracować raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Orzecznictwo potwierdza, że raport może przygotować każdy i to bez względu na kwalifikacje i znajomość zagadnienia, nie ma żadnych prawnych przeszkód, aby raport przygotował sam inwestor, czy też zespół pracowników. Nie ma również wymogów formalnych odnośnie posiadania odpowiednich kwalifikacji autora sporządzonej oceny uciążliwości hałasowej, która jest oceną pomocniczą dla raportu. Z kolei analiza badań akustycznych przedstawiona, jako załącznik do odwołań, kwestionuje tylko zasadność przyjętych założeń i nie dokonuje się w niej całościowej, ponownej oceny hałasowej przedsięwzięcia. Z tych przyczyn nie można uznać, by analiza wykonana przez odwołujących się skutecznie podważyła miarodajność dowodu przedstawionego przez spółkę. Zarzutu naruszenia prawa własności poprzez obniżenie wartości nieruchomości i ograniczenie w korzystaniu z działki i wypoczynku na niej, gdyż inwestycja ma powstać w otoczeniu domków jednorodzinnych i letniskowych uznano za chybiony, gdyż ta kwestia nie jest przedmiotem oceny w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań. Organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisu art. 107 § 3 k.p.a., gdyż jej uzasadnienie spełnia wymogi określone w powołanym przepisie prawa, jak również w przepisie art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, jest często jedynym źródłem dowodu, na którym opiera się organ wydając decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (por. wyrok WSA w Łodzi, SA/Łd 732/08 z 29.01.2009r. , LEX nr 487500). Nie ma zatem konieczności odwoływania się w postępowaniu do innych niż raport dowodów zgromadzonych w sprawie. Skargę na powyższą decyzję wniosła I. S., domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozstrzygnięcia. Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., art. 77 ust 1 w zw. z art. 75 ust. 1 k.p.a., art. 12 i art. 10 k.p.a. Skarżąca zakwestionowała argumentację organu II instancji dotyczącą oceny analizy akustycznej. Skarżąca wskazała, iż podniosła konkretne zarzuty pod kątem tego dokumentu, jak również załączyła własną analizę w tym zakresie, którą organ uznał za niewiarygodną nie popierając swojej oceny żadnymi dowodami. Skarżąca podkreśliła, że na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek przeprowadzania dowodów celem pełnego wyjaśnienia wszelkich wątpliwości w stanie faktycznym i organ ten nie może przerzucać na strony ciężaru prowadzenia postępowania. Skarżąca zarzuciła, iż organ nie dokonał oceny, czy autor analizy hałasu posiadał odpowiednie kompetencje do jej sporządzenia. Analizę winien bowiem sporządzić podmiot posiadający odpowiednie kwalifikacje i wiedzę, a ocena w tym zakresie pozostaje w kompetencji organu. Skarżąca wskazała, iż złożony raport jest wadliwy i nie mógł stanowić podstawy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazała ona, że raport nie został udostępniony do wglądu, czym naruszono przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku u jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko pozbawiając społeczeństwo i strony udziału w procedurze określania środowiskowych uwarunkowań inwestycji. Skarżąca zarzuciła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do kwestii wadliwości karty informacyjnej przedsięwzięcia w zakresie formalnym, jak i merytorycznej zawartości. Karta ta nie została podpisana, nie można zatem stwierdzić kto jest jej autorem. Organ, mimo zarzutów skarżącej, nie dokonał żadnych ustaleń w tej kwestii. W karcie nie wskazano również usytuowania (lokalizacji) zakładu przeróbczego, co ma istotne znaczenie z punktu widzenia zarówno ochrony środowiska, jak i uciążliwości planowanej inwestycji. Sformułowano również zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie przyczyn, dla których nie dano wiary dowodom przedstawionym przez strony. Skarżąca wskazała na fakt spadku wartości działek sąsiadujących. Stwierdziła ona, ona, że w dotychczasowych dokumentach planistycznych nie była przewidywana tego typu inwestycja i wszyscy nabywcy dokonując transakcji zakupu nieruchomości na tym terenie brali pod uwagę również ich walory krajobrazowo-wypoczynkowe. Nadto wskazano, że właściciele działek sąsiednich wystąpili do Burmistrza o ustalenie warunków zabudowy dla planowanych inwestycji na tych działkach tj. zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym. Podstawę materialnoprawną w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz.1227 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Z unormowania art. 62 ust. 1 pkt lit.a tej ustawy wynika, iż w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi. Zaskarżona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Wydanie decyzji zostało poprzedzone postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia środowisko i złożeniem przez inwestora raportu o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Ustalenia raportu stały się podstawą oceny inwestycji i jej wpływu na środowisko. Skarżąca kwestionowała w skardze prawidłowość sporządzonego w sprawie raportu, wskazując na wadliwość oceny wpływu inwestycji na środowisko w zakresie hałasu. Nadto zarzucała ona brak kwalifikacji osoby sporządzającej raport. Wymogi raportu określa art. 66 ustawy. Z przepisu tego wynika, że raport powinien zawierać szereg informacji niezbędnych dla organu dokonującego oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania o wydanie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Z unormowania art. 74 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz art. 63 ust. 5 ustawy wynika, iż obowiązek przedłożenia raportu w postępowaniu, w którym dokonywana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, obciąża wnioskodawcę. Ustawa określa w art. 66 ust. 1 pkt 19 wymóg wskazania nazwiska osoby lub osób sporządzających raport, nie formułuje natomiast wymogów w zakresie kalifikacji osób sporządzających raport, ani nie wprowadza ograniczeń, co do ewentualnych powiązań z inwestorem osoby sporządzającej raport. Autorem tego opracowania może być zatem dowolna osoba fizyczna lub prawna posiadająca wiedzę z dziedziny, z którą wiąże się planowane przedsięwzięcie. Podniesiony w skardze zarzut braku kwalifikacji osoby sporządzającej raport nie jest więc uzasadniony. Na uwzględnienie zasługują natomiast zarzuty dotyczące wadliwej oceny przez organ złożonego raportu. Strony postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia mogą kwestionować prawidłowość przedłożonego raportu. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ma charakter dokumentu prywatnego inwestora będącego dowodem w postępowaniu administracyjnym. Raport oceniany jest przez organ wydający decyzję określającą uwarunkowania środowiskowe, a uczestnicy postępowania mają możliwość zgłaszania zastrzeżeń dotyczących tego dowodu poprzez podniesienie merytorycznych zarzutów odnośnie jego treści. W sytuacji podniesienia takich zastrzeżeń, ustalenia raportu winny być przez organ rozpatrzone ze szczególną wnikliwością i starannością. Brak wymogu sporządzenia raportu przez osobę posiadającą określone w ustawie kwalifikacje w danej dziedzinie oraz brak wymogu niezależności autora raportu od wnioskodawcy skutkują faktem, iż raport ten z istoty swej nie ma waloru opinii biegłego. Wobec składania tego dokumentu przez wnioskodawcę, który może, co do zasady, być autorem raportu, dane wskazane w tym dokumencie winny podlegać obiektywnej ocenie organu. Organ powinien poddać badaniu ten dokument przez nie tylko odnośnie kompletności raportu - spełnienia wymogu podania wszystkich danych wymaganych normą art. 66 ustawy, lecz winien dokonać kontroli raportu także pod kątem prawidłowości zawartych w nim informacji. Oparcie się na nieprawdziwych danych zawartych w raporcie prowadzić będzie do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia, która nie będzie realizowała w sposób prawidłowy celu ustawy. Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadzana jest w celu wykluczenia lub zminimalizowania negatywnego wpływu inwestycji na środowisko. Do jej dokonania niezbędne jest posiadanie rzeczywistych danych dotyczących tego wpływu. Podjęcie decyzji na podstawie nieprawidłowo sporządzonego raportu prowadzić będzie do wydania decyzji, w której ocena wpływu przedsięwzięcia na środowisko nie będzie odpowiadać jego prawdziwemu odziaływaniu na środowisko. W razie wątpliwości, co do prawidłowości danych zawartych w raporcie, organ winien zatem podjąć działania w celu dokonania ustaleń w tym zakresie. Z art. 82 ust.1 pkt 1 lit. b ustawy wynika, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ określa m.in. warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Zgodnie z art. 66 ustawy, raport winien m.in. określać przewidywane rodzaje i ilości zanieczyszczeń, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia (ust. 1 pkt 1 lit. c), oraz uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, w tym m.in. na ludzi i powietrze (ust. 1 pkt 7 lit. a). Istnienie przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopalin wiąże się m.in. z emisją hałasu oraz pyłu. Kwestie te winny podlegać zatem wyjaśnieniu przez organ. Organ wydający decyzję miał obowiązek sprawdzenia czy planowana inwestycja nie narusza norm obowiązujących w zakresie poziomu hałasu w środowisku. Normy te określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). Z załącznika do tego rozporządzenia wynika, iż dopuszczalny poziom hałasu na terenie zabudowy zagrodowej oraz rekreacyjno-wypoczynkowej wynosi dla pory dziennej 55 oraz dla pory nocnej 45 dB, dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dla pory dziennej 50 oraz dla pory nocnej 40 dB. Złożona przez wnioskodawcę "Analiza uciążliwości hałasowej zakładu wydobywania kopalin", stanowiąca element raportu budzi uzasadnione wątpliwości. Z analizy tej wynika, iż uwzględniono w niej 6 źródeł hałasu - koparkę, ładowarkę, sortownię, spycharkę i dwa samochody ciężarowe. W raporcie brak jest informacji, jaki zakres działania tych urządzeń został uwzględniony, co ma znacznie w związku z podnoszonymi przez skarżącą zarzutami dotyczącymi uciążliwością hałasu związanego z uruchamianiem związanych z cofaniem pojazdów sygnałów dźwiękowych. Z raportu nie wynika, czy w analizie hałasu został uwzględniony hałas wytwarzany przez urządzenia czy również hałas związany z załadunkiem i charakterem materiału podlegającego załadunkowi. Metodyka obliczania hałasu nie jest czytelna. Zarzuty skarżącej w tym zakresie są uzasadnione. Jedynym dokumentem umożliwiającym zapoznanie się z wielkościami hałasu w terenie jest mapa obrazująca poziom dźwięku. Analiza ta winna umożliwiać ustalenie na jej podstawie, jaki będzie poziom hałasu na poszczególnych działkach znajdujących się w pobliżu planowanego przedsięwzięcia. Stanowiąca element analizy mapa została sporządzona w sposób, który nie uwzględnia podziału geodezyjnego działek i brak jest możliwości ustalenia na jej podstawie, jakie będzie natężenie hałasu na poszczególnych działkach sąsiadujących z terenem eksploatacji kruszywa. Brak jest też możliwości stwierdzenia, które z obiektów uwidocznionych na mapie ewidencyjnej zostały uwzględnione w analizie poziomu dźwięku. Skarżąca wskazywała w odwołaniu, że wstawienie do obliczeń wartości równoważnych poziomu dźwięku, zamiast mocy akustycznej charakteryzującej urządzenie pracujące na terenie żwirowni w sposób bardzo istotny obniża wartości prognozowanego poziomu hałasu na granicy. Organ odwoławczy wskazał, że zarzut ten nie jest uzasadniony, a uzyskane wartości będą zbliżone. Stanowisko to nie zostało jednak poparte żadnymi argumentami. Ocena tej kwestii winna być dokonana w toku ponownego rozpatrzenia sprawy. Organ, wobec wątpliwości odnośnie ustaleń raportu powinien zobowiązać stronę do jego uzupełnienia, przez złożenie prawidłowo sporządzonej analizy hałasowej lub przeprowadzić z urzędu postępowanie dowodowe w tym zakresie. Brak było bowiem podstaw do uznania, iż analiza złożona przez wnioskodawcę jest prawidłowa i przerzucania na inne strony postępowania ciężaru udowodnienia kwestii związanych z rozkładem hałasu w środowisku. Organ ponownie rozpatrując sprawę winien wyjaśnić odległości zabudowań od planowanej inwestycji. Odległość ta ma niewątpliwie znaczenie dla oceny zachowania norm hałasu. Sporządzony w sprawie raport nie zawiera analizy wpływu inwestycji na środowisko w zakresie wytwarzania pyłu. W raporcie wskazano, że eksploatacja złoża związana będzie z emisją spalin i hałasu od pracujących maszyn oraz emisją zanieczyszczeń w postaci pyłów mineralnych. W raporcie wskazano, że złoża położone są w odległości od 30 do 50 m od najbliższych zabudowań, co sprawia, że emisje wywołane wydobyciem kruszywa będą odczuwalne. (str. 21 i 31 raportu) Jednocześnie z raportu wynika, że w raporcie nie przeprowadzono szczegółowych badań emisji zanieczyszczeń do powietrza z uwagi na to, że w bezpośrednim sąsiedztwie nie występuje zabudowa mieszkaniowa. Nadto wskazano, ze prowadzenie pomiarów nie jest możliwe na obecnym etapie, w sytuacji, kiedy żwirownia nie funkcjonuje. W raporcie wskazano, że na etapie eksploatacji kopalnia może być źródłem emisji niezorganizowanej w postaci pyłów, w celu jej ograniczenia, należy minimalizować ilość składanego surowca po wydobyciu oraz dokonywać zrzeszenia hałd kruszywem. (str. 31, 32 raportu) Na stronie 36 raportu wskazano natomiast, że wartości dopuszczalne dla stężeń średniorocznych będą dotrzymane dla wszystkich wskaźników, także częstość przekroczeń stężeń określonych dla jednej godziny nie przekroczy wartości dopuszczalnych, co oznacza, że kopalnia kruszywa nie będzie stanowiła uciążliwości dla środowiska ze względu na zanieczyszczenie powietrza. Wyjaśnienia wymaga, czy do zanieczyszczeń pyłowych związanych z funkcjonowaniem żwirowni znajdują zastosowanie normy zanieczyszczeń pyłowych przewidziane w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu. (Dz. U nr 47 poz. 281), bądź inne normy obowiązującego prawa. Jeżeli tak – organ winien wyjaśnić, czy możliwe jest ustalenie hipotetycznego zakresu oddziaływania na środowisko w tym zakresie przed realizacją inwestycji. Jeżeli nie – organ winien rozważyć konieczność przeprowadzenia analizy porealizacyjnej na podstawie art. 82 ust.1 pkt 5 ustawy który stanowi, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając jej zakres i termin przedstawienia. Organ w wydanej decyzji nie rozważył takiej konieczności. Zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1. Skarżąca we wniesionym odwołaniu podniosła zarzut skopiowania przez organ I instancji ustaleń i oceny zawartej w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, bez własnej oceny okoliczności sprawy i podniosła zarzut wadliwości wydanej decyzji. Wskazać należy, iż zgodne z art. 77 § 7 ustawy, postanowienie uzgadniające Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska jest niezaskarżalne zażaleniem i strona, zgodnie z art. 142 k.p.a., może je zaskarżyć jedynie w odwołaniu od decyzji. Wobec podniesionych w odwołaniu zarzutów, organ odwoławczy winien pouczyć skarżąca o takiej możliwości i wyjaśnić czy skarżąca wniosła w odwołaniu także zażalenie na wydane w sprawie postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 5 sierpnia 2011 r. Ma to w sprawie tym większe znaczenie, iż z treści postanowienia organu ochrony środowiska wynika, że skarżąca prawdopodobnie nie brała udziału w postępowaniu przed organem uzgadniającym. Postanowienie z dnia 5 sierpnia 2011 r. nie zostało jej doręczone, nadto postanowienie to nie zawierało pouczenia o trybie jego zaskarżenia w odwołaniu od decyzji. Zarzuty skargi dotyczące karty informacyjnej nie są uzasadnione, bowiem w aktach organu i instancji znajduje się karta informacyjna podpisana przez E. S., a w karcie informacyjnej wskazano lokalizację planowanego przedsięwzięcia. Zarzut naruszenia prawa własności poprzez obniżenie wartości nieruchomości jest niezasadny. Organ II instancji słusznie wskazał w uzasadnieniu decyzji, że ta kwestia nie jest przedmiotem oceny w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań. Naruszenie przez organ w niniejszej sprawie norm prawa procesowego - art. 7, 77 i 80 k.p.a. mogło mieć wpływ na wynik postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpatrując sprawę organ winien uwzględnić zawartą w wyroku ocenę prawną i wskazania Sądu, co do dalszego postępowania. Sąd na podstawie art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W sprawie brak jest bowiem podstaw do wykonania wadliwej i uchylonej decyzji.