II SAB/Wa 159/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Ewa Grochowska – Jung (spr.), Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej – oddala skargę – J. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia jej wniosku z dnia [...] marca 2012 r. o udzielenie informacji publicznej dotyczącej wskazania i geodezyjnego opisania dwunastu działek gruntu stanowiących własność Miasta W. położonych na obszarze [...] W. jako tzw. działek zamiennych, o wartości użytkowej każda równej "przedwojennej" działce gruntu o powierzchni [...] m² położonej [...] w W., objętej księgą dawną "Nieruchomość [...]" jako działka hipoteczna nr [...]. Wyjaśniła, że działka hipoteczna nr [...] przed II wojną światową stanowiła własność jej babki. [...]. Dalej skarżąca wskazała, że w dniu [...] listopada 2010 r. złożyła do Prezydenta W. wniosek, stosownie do art. 7 ust. 4 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.), o oddanie w użytkowanie wieczyste działki zamiennej pozostającej w zasobach Miasta W. o wartości równej wartości użytkowej działki odziedziczonej po babce. Postępowanie w tej sprawie w dalszym ciągu się toczy, a organ pozostaje w bezczynności. Skarżąca wskazała, że w jej ocenie, żądane informacje może uzyskać tylko w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, dlatego też wystąpiła do organu z wnioskiem. Prezydent W. nie udzielił jednak żądanej informacji i nie wskazał działki zamiennej. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) obejmuje również bezczynność organów. Skarga J. P. oceniana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 ust 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.), obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Natomiast art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) stanowi, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej (...). Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 powołanej ustawy. Z treść tych przepisów wynika, że informacją publiczną będzie treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są nią zatem zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej i dotyczących sfery jego działalności. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Bez znaczenia jest to, w jaki sposób dokumenty te znalazły się w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnosiły się do niego bezpośrednio. Oznacza to, że dokumenty takie muszą wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie organu. Natomiast o tym, czy dany dokument zawiera informację publiczną, nie decyduje jego umieszczenie w aktach administracyjnych sprawy, ale zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej - jego treść. Ponadto stwierdzić należy, że prawo dostępu do informacji publicznej oznacza dostęp do informacji już będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego i nie może być utożsamiane z prawem do inicjowania działań (kontrolnych, badawczych, wszczynania postępowań), mających na celu wytworzenie informacji jakościowo nowej, której udzielenia domaga się wnioskodawca, o czym stanowi art. 1 i 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z tym uznać należy, że nie mają charakteru informacji publicznej wnioski w sprawie indywidualnej, czy polemiki z dokonanymi ustaleniami. Korzystanie z informacji publicznej nie może bowiem zmierzać do dokonania innych czynności przewidzianych w procedurach, ani też nie może stanowić ingerencji w działalność sądów (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1797/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżąca wystąpiła do Prezydenta W. z wnioskiem z dnia [...] listopada 2010 r., o oddanie jej, stosownie do art. 7 ust. 4 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.), w użytkowanie wieczyste działek zamiennych pozostających w zasobach Miasta W. o wartości równej wartości użytkowej działki odziedziczonej po babce. Zatem ewentualna informacja o wskazaniu działek zamiennych byłaby rozstrzygnięciem tej sprawy w sposób zgodny z oczekiwaniem skarżącej. Tymczasem zasadność tego żądania – oddania gruntu w użytkowanie wieczyste, była oceniana przez organ w oparciu o przepisy dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy i organ informował skarżącą w ramach toczącego się postępowania o niemożności pozytywnego załatwienia jej wniosku. Należy wyjaśnić skarżącej, że w sytuacji, gdy ma ona wątpliwości co do prawidłowości prowadzonego postępowania, lub też zastrzeżenia co do bezczynności organu, ma ona możliwość skorzystania z przysługującego jej prawa do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego – na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Informacje te nie mają natomiast charakteru informacji publicznych, zatem nie mogą być udostępnione na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z jednej bowiem strony wniosek dotyczy informacji w indywidualnej sprawie skarżącej, których możliwość uzyskania wskazuje art. 7 ust. 4 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy i w dalszej kolejności prawo skontrolowania rozstrzygnięcia bądź bezczynności organu przed sądem administracyjnym. Z drugiej zaś strony informacja ta nie została przez organ wytworzona, zatem wniosek skarżącej w istocie zmierza do uprzedniego wytworzenia informacji, w sposób zgodny z jej oczekiwaniem. Reasumując skoro żądane przez skarżącą informacje nie mają charakteru informacji publicznej, to organ nie miał obowiązku ani ich udostępnienia, ani też wydania decyzji administracyjnej o odmowie ich udostępnienia, a zatem nie pozostaje w bezczynności. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.