IV SAB/Wr 43/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Jolanta Pociejowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 27 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi O. A. Z. Z. w W. na bezczynność D. Kuratora Oświaty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje D.Kuratora Oświaty do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 15 grudnia 2011 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; II. stwierdza, iż w bezczynności D. Kuratora Oświaty w powyższej sprawie brak rażącego naruszenia prawa; III. nie orzeka o wymierzeniu D. Kuratorowi Oświaty grzywny; IV. zasądza od D. Kuratora Oświaty na rzecz skarżącego kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 27 lutego 2012 r. O. A. Z. Z. – dalej skarżący, zwrócił się do D. Kuratora Oświaty we W. o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie kserokopii: protokołów z posiedzeń komisji kwalifikacyjnej powołanej do przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego na stopień nauczyciela dyplomowanego, nauczyciela Liceum Ogólnokształcącego nr [...] we W. A. S. W związku z powyższym wnioskiem Kuratorium Oświaty przesłało skarżącemu "żądaną informację w wersji zanonimizowanej". Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność organu w sprawie udzielenia informacji publicznej zgodnie z żądaniem zawartym w piśmie z dnia 27 lutego 2012 r. W jej uzasadnieniu podniósł, że organ udostępnił w formie zanonimizowanej jakiś jeden protokół, ale jest to rzecz nieadekwatna do żądania informacyjnego zawartego we wniosku. Kuratorium Oświaty w piśmie z dnia 12 kwietnia 2012 r. wyjaśniło skarżącemu, że z przesłanego protokołu z posiedzenia komisji kwalifikacyjnej powołanej do przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego A. S. usunięto omyłkowo nazwisko nauczycielki i dane identyfikacyjne szkoły. W tym stanie organ, powołując się na art. 54 ust. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., ponownie przesłał dokument w ramach unormowań ustawy o dostępie do informacji publicznej pełny. W odpowiedzi na skargę D. Kurator Oświaty wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że żądanie w postaci dotyczącej liczby protokołów, zrealizowane być nie mogło. Komisja kwalifikacyjna bowiem zbiera się raz, na jednym posiedzeniu i sporządza tylko jeden protokół. Niesporne więc jest, że skarżący mógł otrzymać i otrzymał jeden protokół nadto w formie zanonimizowanej. W ocenie organu zachodzą bowiem okoliczności skodyfikowane w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) informacją publiczną jest informacja dotycząca sprawy publicznej tłumaczonej w świetle art. 61 w zw. z art. 7, 16, 17 Konstytucji RP a więc odnosząca się wyłącznie do przejawów władzy publicznej. Żądany przez wnioskodawcę dokument niewątpliwie stanowi dowód aktywności Komisji Kwalifikacyjnej, działającej przy D. Kuratorze Oświaty. Zarazem jednak w jego zawartości zamieszczone są informacje nie dotyczące spraw publicznych bowiem zawiera inne dane dotyczące nauczyciela. Opisuje jego umiejętności, dorobek zawodowy, poziom znajomości zadań dydaktycznych i aktywności zawodowej a także – podejmowane przez nauczyciela zadania organizacyjne. Dane te – z całą pewnością – nie mieszczą się w przesłankach art. 1 i 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej a mieszczą się w granicach ochrony ustanowionej w art. 5 ust. 2 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona. W piśmiennictwie i orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawie określonym terminie organ nie podjął w sprawie żadnych czynności albo wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania stosownym aktem administracyjnym lub nie podjął wymaganej czynności (por. T. Woś. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86). Przechodząc po tej uwadze do dalszych rozważań należy stwierdzić, iż skarżący wnioskiem z dnia 27 lutego 2012 r. zwrócił się do D. Kuratora Oświaty we W. o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie kserokopii protokołów z posiedzeń komisji kwalifikacyjnej powołanej do przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego na stopień nauczyciela dyplomowanego, nauczyciela Liceum Ogólnokształcącego nr [...] we W. A. S. Rozważenia zatem wymaga czy w sprawie mamy do czynienia z podmiotem zobowiązanym i informacją publiczną. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) dalej ustawa, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej, organy władzy publicznej oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące Skarb Państwa, państwowe lub samorządowe osoby prawne albo i nie państwowe lub samorządowe jednostki organizacyjne bądź inne jednostki, które gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie ich kompetencji reprezentatywne organizacje związkowe i organizacje pracodawców. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy – zaznaczając przy tym, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Przywołane przepisy wskazują, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są nadmiernie precyzyjne, należy przy ich wykładni kierować się przepisami art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym – w szczególności – prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie. Uwzględniając wszystkie te aspekty można zatem powiedzieć, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania majątkiem publicznym. Informacja publiczna dotyczy co do zasady – sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowią więc wszelkiego rodzaju dokumenty odnoszące się do władzy publicznej (jej organów) oraz innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także, te które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od wymienionych wyżej organów i podmiotów: (wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 721/08). Postępowanie w przedmiocie informacji publicznej może zakończyć się decyzją administracyjną wyłącznie w razie odmowy udzielenia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 ustawy), natomiast udostępnienie informacji publicznej jest tylko czynnością materialno-techniczną. Taką czynnością materialnotechniczną jest również zawiadomienie organu o braku podstaw do rozpatrzenia wniosku w trybie powyższej ustawy z uwagi na to, że nie dotyczy on tego typu informacji. Na mocy przepisu art. 5 ust. 2 ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Na gruncie rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że D. Kurator Oświaty należy do podmiotów, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 ustawy bowiem jest kierownikiem Kuratorium Oświaty jako jednostki organizacyjnej wchodzącej w skład zespolonej administracji rządowej w województwie (art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty tj. Dz.U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572 ze zm.) jest organem usytuowanym w ramach struktury wewnętrznej aparatu edukacji narodowej (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2006 r. IV SA/Wr 712/06, nie publ.). Z kolei żądanie skarżącego zawarte we wspomnianym wniosku dotyczy udzielenia informacji publicznej – protokołów posiedzenia komisji kwalifikacyjnej powołanej postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2005 r. przez podmiot zobowiązany do przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego nauczyciela ubiegającego się o stopień nauczyciela dyplomowanego. Przy tym należy stwierdzić, że nauczyciel jest funkcjonariuszem publicznym, co w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zostało wyprowadzone z wykładni systemowej opartej na przepisach ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks Karny (Dz.U. nr 88, poz. 553 ze zm.). Z prawa do ochrony wynikającej z Kodeksu Karnego korzystają wszyscy nauczyciele podlegający przepisom karty nauczyciela (art. art. 63, 91a i 91b karty). Protokół o jakim wyżej mowa dotyczy takich kwestii jak: analiza charakteru zawodowego wnioskodawcy na podstawie przedłożonej dokumentacji, rozmowa kwalifikacyjna (pytania członków komisji – dotyczące wpływu działań zrealizowanych przez nauczyciela w okresie stażu na podniesienie jakości pracy szkoły, w której nauczyciel odbywał staż), informacje o udzielonych przez nauczyciela odpowiedziach, ocenę punktową spełniania wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia nauczyciela dyplomowanego, liczby punktów przyznanych przez poszczególnych członków komisji kwalifikacyjnej. Wobec czego jako ściśle związany z funkcjonowaniem publicznym i sferą jego uprawnień – obowiązków. Jeśli tak, to informacja o treści tego dokumentu stanowi informację publiczną. Jeżeli udostępnienia informacji publicznej uniemożliwia wzgląd na określone dobro prawne, wówczas należy odmówić jej udostępnienia w drodze decyzji podlegającej kontroli instancyjnej a następnie sądowej. W niniejszej sprawie takiego trybu działania nie zachował podmiot zobowiązany. W związku z tym pozostaje w bezczynności. Sąd zatem zobowiązał D. Kuratora Oświaty do zniesienia tego stanu poprzez podjęcie określonych czynności na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Przy czym Sąd nie stwierdził, że bezczynność w sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa – o czym przekonują powołane okoliczności sprawy – pkt II wyroku. Z tego powodu nie ma podstaw do wymierzenia organowi grzywny, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. – III orzeczenia. Koszty zasądzono na podstawie art. 200 p.p.s.a.