IV SAB/Gl 65/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność A S.A. w K. w przedmiocie informacji publicznej postanawia: 1) umorzyć postępowanie; 2) zasądzić od Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej S.A. w K. na rzecz skarżącego kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] A.K. zwrócił się do A w K. S.A. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej kontroli biletów prowadzonej w ramach komunikacji zbiorowej, a w szczególności tego, kto obecnie zajmuje się prowadzeniem kontroli biletów w autobusach, to jest czy są to kontrolerzy zatrudnieni bezpośrednio w Przedsiębiorstwie, czy też są to osoby reprezentujące firmę zewnętrzną. Jeżeli kontrole wykonuje firma zewnętrzna to jaka jest jej nazwa i adres, do kiedy obowiązuje zawarta z nią umowa oraz jakie są kwoty i zasady wynagradzania tej firmy za wykonywanie usług kontroli biletów, nadto jaka jest obecnie ilość osób kontrolujących bilety w pojazdach Przedsiębiorstwa oraz wystąpiono o przesłanie aktualnie obowiązującego wzoru identyfikatora upoważniającego do kontroli biletów. Pismem z dnia [...] A S. A. w K. udzieliło odpowiedzi na powyższy wniosek. W piśmie tym poinformowano wnioskodawcę o tym, że kontrole biletów na zlecenie A w K. przeprowadzają firmy zewnętrzne, przy czym podano ich nazwę i adres, jednocześnie odmówiono przekazania informacji dotyczącej czasu zawarcia przedmiotowych umów, jak również wysokość stawek zasłaniając się tajemnicą Przedsiębiorstwa. We wskazanym piśmie podano liczbę osób przeprowadzających kontrole, a w załączniku do pisma przesłano wzór identyfikatora. Pismem z dnia [...] A.K. wniósł za pośrednictwem A w K. S.A. skargę na bezczynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej wystąpił o uznanie, że strona przeciwna pozostaje w bezczynności oraz o zobowiązanie organu administracji do dokonania czynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej lub uznania uprawnienia skarżącego do uzyskania wnioskowanej informacji publicznej, a tym samym stwierdzenia obowiązku ciążącego w tym zakresie na organie administracji publicznej oraz o zwrot kosztów postępowania. W motywach skargi skarżący podkreślił, że wystąpił do A w K. S.A. o przekazanie informacji należącej do kategorii informacji publicznej, która podlega udostępnieniu. Podkreślił, że Spółka jest podmiotem, którego wyłącznym udziałowcem jest Skarb Państwa, a tym samym obowiązana jest do udostępnienia informacji publicznej, nadto zaznaczono, że przedmiotowa Spółka nie udostępniła informacji o czasie zawarcia umów z podmiotami zewnętrznymi wykonującymi kontrole biletów oraz stawek za wykonywanie tej usługi, a zatem w tym zakresie organ jest bezczynny. Dodatkowo skarżący podniósł, że organ administracji nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, w świetle powyższego skarga jest zasadna. W odpowiedzi na skargę A w K. S.A. wniosło o umorzenie postępowania. W motywach stanowiska podkreślono, że pismem z dnia [...] skarżący otrzymał wnioskowaną informację publiczną i na tę okoliczność organ ten przedłożył dokumentację pozwalającą stwierdzić jej wysłanie jak również odebranie przez skarżącego. Pismem z dnia [...] skarżący podtrzymał skargę i domaga się umorzenia postępowania oraz zwrotu kosztów postępowania z uwagi na to, że organ udostępnił żądaną informację publiczną po złożeniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 3 wyżej wymienionej ustawy sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Jak podnosi się w literaturze oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych z wystąpieniem wskazanej przesłanki spotkamy się w przypadku uwzględnienia przez organ skargi w ramach autokontroli. Z tego typu sytuacją spotykamy się wówczas, gdy organ administracji w następstwie wniesienia skargi na bezczynność organu administracji wyda stosowne rozstrzygnięcie względnie dokona określonej czynności prawnej (zob. uchwałę NSA z 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OSP 6/08). Jak wynika z akt sprawy A w K. S.A. w dniu [...] przekazało skarżącemu żądaną informację publiczną, co znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych, jak również w piśmie skarżącego z dnia [...]. W tym stanie faktycznym i prawnym wyczerpane został przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane przytoczonym powyżej przepisem, gdyż organ administracji publicznej uwzględnił w całości żądanie strony zamieszczone w skardze i przekazał żądana informację publiczną. Na marginesie zauważyć należy, że pełnomocnik A w K. radca prawny M. K. pismem z dnia [...] przekazał informację, że A S.A. w K. nie jest operatorem publicznego transportu zbiorowego w rozumieniu ustawy z 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011 r., Nr 5, poz. 13), jednocześnie we wskazanym piśmie poinformował, że przedmiotowe Przedsiębiorstwo świadczy usługi na rzecz [...]. W świetle powyższego uznać należy, że wskazane Przedsiębiorstwo dysponuje majątkiem publicznym, a tym samym było zobligowane do udostępnienia informacji publicznej w zakresie, w którym skarżący występował. Stosownie do postanowień art. 201 § 1 wyżej wymienionej ustawy zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 tej ustawy. W niniejszej sprawie Sąd zetknął się z tego typu sytuacją, ponieważ skarżący zobligowany był do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w wysokości 100 zł, co uczynił na wezwanie Sądu w dniu [...], jednocześnie w skardze wystąpił o zwrot kosztów postępowania, w tym również kosztów dojazdu na rozprawę do Sądu w wysokości [...] zł, a tym samym wyczerpane zostały przesłanki przewidziane treścią wskazanego art. 201 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając zatem na uwadze powyższe ustalenia należało postanowić jak w sentencji. mw