III SA/Po 475/12

Dnia 13 września 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska (spr.) WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska -Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2012 roku przy udziale sprawy ze skargi P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2011 rok oddala skargę Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2011r. wydanym na podstawie art. 216 § 1, art. 217 w zw. z art. 165 § 1 i 2 oraz art. 123 i art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 zez m.) wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia P. R., I. M. – A. i P. L. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...] za rok 2011. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że w złożonych przez podatników, będących najemcami ww. nieruchomości, informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych zadeklarowano chęć korzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości za część przedmiotu opodatkowania na mocy uchwały Rady Miasta Poznania z dnia 20 listopada 2007r. nr XXVI/255/V/2007 w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości. Uchwała ta jednak, jak wskazał organ, stanowi w § 5 pkt 1, że zwolnienia nie stosuje się do podmiotów, które zalegają z zapłata wobec budżetu Miasta [...]. W związku z brakiem spełnienia przez podatników tego warunku i braku skorygowania informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych należało wszcząć postępowanie podatkowe z urzędu. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 13 § 1, art. 21 § 1 pkt 2 oraz art. 207 i art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 zez m.), art. 2, art. 3, art. 4 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) oraz § 1 uchwały Rady Miasta Poznania nr LXXX /1221/V/2010 z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2011 r. (Dz. U. Woj. Wlkp. z dnia 30 grudnia 2010 r. Nr 265, poz. 5106), ustalił P. R., I. A.-M. oraz P. L. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] w kwocie 9.445,00 zł. za 2011 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wymiaru podatku od nieruchomości dokonano na podstawie danych wynikających z ewidencji podatkowej i złożonej informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, przy zastosowaniu stawek uchwalonych przez Rade Miasta Poznania, Jednocześnie organ wskazał, że wobec uregulowania zaległości wobec budżetu Miasta [...] w miesiącu maju 2011r.i złożenia stosowanych dokumentów określonych w uchwale Rady Miasta Poznania nr XXVI/255/V/2007 z dnia 20 listopada 2007 r. w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości, od dnia 1 czerwca 2011r. zgłoszone powierzchnie gruntu i budynku oraz wartość budowli podlegają zwolnieniu na mocy ww. uchwały. W odwołaniu od powyższej decyzji P. R. zarzucił naruszenie przepisów prawa poprzez ustalenie podatku w zawyżonej kwocie, mimo jednoczesnego przyznania pomocy de minimis, zgodnie z uchwałą nr XXVI/255/V/2007 Rady Miasta Poznania z dnia 20 listopada 2007 r. w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości oraz pomocy de minimis oraz sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem decyzji, a jej uzasadnieniem. Podatnik podniósł, że uzyskana przez niego pomoc de minimis o wartości brutto 4.103,06 zł. nie została wyszczególniona ani też nie wynika z ustalonej przez organ kwoty podatku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. wydaną na podstawie art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( Dz. U Nr 79, poz. 856 z 2001r.), art. art. 13 § 1 pkt 3, art. 220 i art. 233 § 1 pkt 3ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 zez m.), uchwały Rady Miasta Poznania nr LXXX /1221/V/2010 z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2011 r. (Dz. U. Woj. Wlkp. z dnia 30 grudnia 2010 r. Nr 265, poz. 5106) oraz uchwały Rady Miasta Poznania nr XXVI /255/V/2007 z dnia 20 listopada 2007 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem opodatkowania jest nieruchomość położona w [...] przy ul. [...], stanowiąca własność Miasta [...], oddana podatnikom w posiadanie zależne. Powierzchnia przedmiotowej nieruchomości wynosi 9.971,83 m2 i jest zabudowana trzema budynkami. Odwołujący wraz ze współposiadaczami prowadzą [...] "A". Nieruchomość w 2011 r. zajęta była na działalność gospodarczą polegającą na realizacji zadań z zakresu kultury fizycznej, w związku z czym podlegała przedmiotowo zwolnieniu z podatku od nieruchomości na podstawie uchwały Rady Miasta Poznania nr XXVI/255/V/2007 z dnia 20 listopada 2007 r. Organ zaznaczył jednak, że z uwagi na posiadane przez współposiadaczy zaległości wobec budżetu Miasta [...] (§ 5 uchwały) na początku roku podatkowego 2011r., zwolnienie zastosowano dopiero po ich uregulowaniu w maju 2011 r. Kolegium wyjaśniło, że przewidziane w uchwale z dnia 20 listopada 2007 r. zwolnienie podatkowe przysługuje z mocy prawa każdemu, kto prowadzi jedną z wymienionych w § 1 uchwały form działalności gospodarczej. Jednakże warunkiem uzyskania tego zwolnienia jest ,m.in., to aby podatnik nie posiadał nieuregulowanych zobowiązań wobec budżetu Miasta (§ 5 uchwały). Jak wynika z ustaleń organu I instancji podatnicy tego wymogu nie spełnili. Po stronie zobowiązanych istniały zaległości podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r. związane z nieuregulowaną ratą podatku od przedmiotowej nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] oraz od prywatnej nieruchomości I. A.–M. Jak wskazał organ, uregulowanie tych zobowiązań w maju 2011 r. spowodowało, że organ podatkowy, ustalając wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2011 r., uwzględnił ten fakt i zastosował wspomniane zwolnienie podatkowe w trakcie roku podatkowego, tj. od czerwca 2011 r. dokonując tym samym korzystnej dla podatników interpretacji zapisów uchwały. Kolegium wyjaśniło, że przez okres 5 miesięcy roku 2011, a więc łącznie z majem 2011, podatnicy nie mogli korzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości z powodu zaległości wobec budżetu Miasta. Zobowiązanie obliczono z zastosowaniem stawki jak za działalność gospodarczą od gruntów i budynków; budowle 2% od ich wartości x 5 miesięcy, zaś od czerwca 2011r. wszystkie te przedmioty zostały zwolnione z podatku, z wyjątkiem 31 m2 budynków, które, zgodnie z deklaracją podatnika z dnia 12 września 2008r., zostały zgłoszone jako niemieszczące się w zakresie przedmiotowym uchwały z 20 listopada 2007r. Kolegium wskazało ponadto, że do zapłaty ustalonego podatku od nieruchomości zobowiązani są wszyscy współposiadacze, co wynika z art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w związku z art. 92 § 2 Ordynacji podatkowej. Wynikająca z decyzji łączna kwota zwolnienia, przysługująca wszystkim współposiadaczom, to 12.309,19 zł., (o tę kwotę podatek jest niższy od tego, jaki byłby, gdyby nie zastosowano zwolnienia). Pomoc udzielona na podstawie uchwały z 20 listopada 2007r. stanowi pomoc de minimis (§6 uchwały). Z kolei zaświadczenie o udzielonej pomocy de minimis wydane zostało na osobę P. R. i potwierdza jej otrzymanie oraz wskazuje na kwotę otrzymaną tylko przez odwołującego, a nie przez wszystkich współposiadaczy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu P. R. domaga się uchylenia decyzji organów obu instancji, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji oraz przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1) naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, co doprowadziło do wydania wadliwego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie wydanego z naruszeniem przepisów prawa oraz nie uwzględniającego słusznego interesu obywatela; 2) naruszenie przepisu art. 11 kpa poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało wydaniem decyzji, w której zachodzi wyraźna sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem, a jej uzasadnieniem - co jednocześnie stanowi naruszenie art. 8 i 9 kpa; 3) naruszenie przepisu art. 77 k.p.a. w związku z art. 80 kpa, co doprowadziło do wydania błędnej decyzji, podjętej na podstawie wybiórczo oraz tendencyjnie ocenianego materiału dowodowego, bez uwzględnienia wszelkich okoliczności istotnych dla wyjaśnienia sprawy; 4) naruszenie przepisu art. 107 kpa, poprzez wydanie decyzji, której uzasadnienie pozostaje w sprzeczności z rozstrzygnięciem i w którym organ nie wyjaśnił podstaw faktycznych oraz prawnych wydanej decyzji. Skarżący podniósł, że na spornej nieruchomości realizuje zadania z zakresu kultury fizycznej, a zatem z mocy prawa przysługuje mu zwolnienie przewidziane w uchwale z dnia 20 listopada 2007 r. Za niesłuszne podatnik uznał stanowisko organów, że z uwagi na zaległości podatkowe wobec budżetu Miasta, związane z prywatną nieruchomością I. A.-M., traci on zwolnienie przewidziane w uchwale. Skarżący podkreślił, że zwolnienie dotyczy nieruchomości przy ul. [...] w [...], a nie prywatnej nieruchomości uczestniczki postępowania. Odnośnie spornej nieruchomości, nigdy nie było zaległości podatkowych o takim charakterze, by uniemożliwiły korzystanie z pomocy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 6 września 2012 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2011r. którą Prezydent ustalił P. R., I. A.–M. i P. L. podatek od nieruchomości za 2010r., w kwocie 21.178,00zł została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. i postępowanie zostało umorzone. Pełnomocnik wyjaśnił, że organ wznowił postępowanie celem określenia podatku za 2010 r., a więc w tej sytuacji nie wiadomo, czy była zaległość w podatku od nieruchomości za 2010 r. Pełnomocnik podniósł ponadto zarzut, że decyzja organu I instancji z dnia 31 maja 2011 r. nie zwiera wszystkich niezbędnych elementów decyzji, tj. brak uzasadnienia prawnego i faktycznego, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze przeszło nad tym do porządku dziennego. W związku z powyższym, pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie zawieszenie postępowania sądowego do czasu zakończenia postępowania administracyjnego w przedmiocie wymiaru podatku za 2010 r. oraz o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pełnomocnik wskazał również, że w lipcu 2010 r. skarżący uregulował zaległość z tytułu I raty podatku za 2010r. Wyjaśnił także, że należności, które uregulowano w maju 2011r. dotyczyły zaległości podatkowych I. A.–M. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 6 września 2012r. Sąd oddalił wniosek o zawieszenia postępowania. Rozstrzygnięcie rozpatrywanej sprawy nie zależy bowiem od wyniku postępowania w przedmiocie wymiaru podatku za 2010 r., stąd nie było podstaw do zawieszenia postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji w granicach określonych w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd nie stwierdził naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ani jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Skarga nie zasługiwała zatem na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia, a tym samym kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2011 r. ustalającą P. R., I. A.-M. oraz P. L. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] za 2011 r., w kwocie 9.445,00 zł. Poza zakresem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu pozostaje zatem uchwała Rady Miasta Poznania nr XXVI/255/V/2007 z dnia 20 listopada 2007 r. w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości (Dz. U. Województwa Wielkopolskiego z 2007r. Nr 199, poz. 4550) i tym samym podniesione w skardze zarzuty dotyczące tej uchwały. Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest to, czy w sposób prawidłowy organ podatkowy ustalił P. R., I. A.-M. oraz P. L. podatek od nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] za 2011r. Według ustaleń organów, przedmiotem opodatkowania jest nieruchomość położona w [...] przy ul. [...], stanowiąca własność Miasta [...], oddana P. R., I. A.-M. oraz P. L. w posiadanie zależne. Powierzchnia przedmiotowej nieruchomości wynosi 9.971,83 m2 i jest zabudowana trzema budynkami. Nieruchomość w 2011 r. zajęta była na działalność gospodarczą polegającą na realizacji zadań z zakresu kultury fizycznej – [...] "A", w związku z czym , zgodnie z uchwałą Rady Miasta Poznania nr XXVI/255/V/2007 z dnia 20 listopada 2007 r. podlegała zwolnieniu z podatku od nieruchomości, na podstawie § 1 pkt 1 uchwały, zgodnie z którym zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty, budynki lub ich części oraz budowle o charakterze ogólnodostępnym zajęte na prowadzenie zadań z zakresu kultury fizycznej realizowanych przez sport i rekreację ruchową. W przedmiotowej sprawie organy ustaliły jednakże, że w 2011 r. współposiadacze przedmiotowej nieruchomości zalegali ze zobowiązaniami wobec budżetu Miasta [...] z tytułu nie uiszczenia I raty podatku od spornej nieruchomości za 2010 r. oraz z tytułu nieopłacenia przez I. A.–M. podatku od prywatnej nieruchomości. Jak wynika zaś z § 5 uchwały nr XXVI/255/V/2007 z dnia 20 listopada 2007 r., zwolnienia wynikającego z uchwały nie stosuje się do podmiotów, które zalegają z zapłatą zobowiązań wobec budżetu Miasta [...]. Skarżący kwestionując ustalenie podatku od ww. nieruchomości zarzucił, że organ nie uwzględnił przysługującego skarżącemu, jako podmiotowi realizującemu zadania z zakresu kultury fizycznej, z mocy prawa, zwolnienia wynikającego z uchwały Rady Miasta Poznania nr XXVI/255/V/2007 z dnia 20 listopada 2007 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości. Podniósł, że w odniesieniu do nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] nigdy nie było zaległości podatkowych o takim charakterze, by uniemożliwiały korzystanie ze zwolnienia. Zaległość dotyczyła podatku od prywatnej nieruchomości I. A.–M., co nie powoduje, że skarżący traci uprawnienie do korzystania ze zwolnienia przewidzianego ww. uchwałą z dnia 20 listopada 2007 r. Wobec podniesionego zarzutu należy zauważyć, co wynika z uzasadnienia zaskarżonych decyzji, że organ zastosował zwolnienie podatkowe wynikające z uchwały Rady Miasta Poznania nr XXVI/255/V/2007 z dnia 20 listopada 2007 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości, ale uczynił to dopiero od czerwca 2011r. Jak wskazał organ I instancji, wobec uregulowania przez podatników zaległości wobec budżetu Miasta [...] oraz złożenia organowi stosownych dokumentów, od czerwca 2011 r. zastosowano zwolnienie podatkowe wynikające § 1 pkt 1 uchwały nr XXVI/255/V/2007. W aktach administracyjnych zamieszczono dokumenty dotyczące pomocy de minimis , w tym oświadczenie P. R., że w 2011r. nie korzystał z tej pomocy, oświadczenie, że nie zalega z zapłatą zobowiązań wobec budżetu Miasta [...] złożone w dniu 23 maja 2011r. oraz zaświadczenie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2011r., w którym poświadczono, że w dniu 31 maja 2011r. P. R. została udzielona pomoc publiczna na podstawie uchwały Rady Miasta Poznania nr XXVI/255/V/2007 z dnia 20 listopada 2007 r. w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości (Dz. U. Województwa Wielkopolskiego z 2007r. Nr 199, poz. 4550). Kwestionując ustalenia organów , odnośnie zaległości w zobowiązaniach wobec budżetu Miasta [...] z tytułu nie uiszczenia I raty podatku od spornej nieruchomości za 2010 r. skarżący nie przedstawił żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że zaległość z tego tytułu została uregulowana już w lipcu 2010r, nie zaś, jak ustalił organ, w maju 2011r. (pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2011 r. k. 31 akt adm.), kiedy to uregulowano zaległości podatkowe I. A.–M., czego skarżący nie kwestionuje. Jedyne oświadczenie skarżącego dotyczące braku zaległości wobec budżetu Miasta [...] złożone zostało 23 maja 2011r. Niezależnie jednak od powyższego, należy wskazać, że jak wynika z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), zgodnie z którym rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w ust. 1 oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw jak i powołanej wyżej uchwały Rady Miasta Poznania Nr XXVI/255/V/2007 z dnia 20 listopada 2007 r., zwolnienie od podatku od nieruchomości jest zwolnieniem o charakterze przedmiotowym. Zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty, budynki lub ich części oraz budowle o charakterze ogólnodostępnym (...). Zgodnie zaś art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5 (który nie znajdował zastosowania w niniejszej sprawie). Zatem decyzję ustalającą wysokość podatku od nieruchomości należy wydać w stosunku do wszystkich współwłaścicieli (współposiadaczy). Organ podatkowy nie jest bowiem uprawniony do wyboru podmiotów, w stosunku do których podejmowane będą czynności zmierzające do powstania zobowiązania podatkowego. Solidarność obowiązku na gruncie prawa podatkowego wyrażająca się w możliwości wyboru dłużnika, od którego wierzyciel będzie dochodził należności, oznacza jedynie prawo do wyboru podmiotu w stosunku, do którego będzie prowadzona egzekucja (zob. uzasadnienie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2009 r., sygn. akt I FPS 4/08, ONSAiWSA 2009/3/47). W świetle powyższego, należy stwierdzić, że prawidłowo organy uznały, powołując § 5 ww. uchwały, że nie może korzystać ze zwolnienia podatkowego nieruchomość będąca w posiadaniu podmiotów ( współposiadaczy nieruchomości), zalegających ze zobowiązaniami wobec budżetu Miasta [...]. Wobec powyższego prawidłowo zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) – zastosowały przewidziane w uchwale zwolnienie z podatku od przedmiotowej nieruchomości od czerwca 2011 r. Prawidłowo również wyliczono kwotę należnego za okres pięciu miesięcy podatku od nieruchomości, tym bardziej, że skarżący nie kwestionował podstawy opodatkowania. Jako bezzasadny Sąd uznał także zarzut wydania decyzji bez podstawy prawnej. Zarówno decyzja organu I instancji jak i Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazuje podstawę prawną ich wydania. Szczegółowe wyjaśnienia podstaw faktycznych jak i prawnych, na których została wydana zaskarżona decyzja zawarta jest w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Należy przy tym zwrócić uwagę, że stosownie do art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w postępowaniu w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości zastosowanie znajduje Ordynacja podatkowa, a nie powołany przez skarżącego Kodeks postępowania administracyjnego. Wbrew twierdzeniom skargi organy zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej wyjaśniły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Sąd nie stwierdził również działania organów w sposób naruszający wynikającą z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Wątpliwości skarżącego wynikające z braku szczegółowego przedstawienia w decyzji organu I instancji sposobu wyliczenia podatku z uwzględnieniem zwolnienia podatkowego od czerwca 2011r., w dostateczny sposób wyjaśniło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czyniąc tym samym zadość wymogom wynikającym z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.