II SA/Kr 722/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Ewa Rynczak (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2012 r. sprawy ze skargi D.S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 24 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 i art. 104 kpa i art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, póz. 1623 ze zm.), umorzył z urzędu w całości postępowanie administracyjne w sprawie prowadzonej na wniosek strony o wydanie decyzji nakazującej inwestorowi rozbiórkę obiektu budowlanego, tj. hali wybudowanej na dz. nr [...] i [...] obr. [...] w K. jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu PINB najpierw przedstawił przebieg postępowania administracyjnego w sprawie przedmiotowej hali oraz zapadłe rozstrzygnięcia. PINB wskazał, że w Urzędzie Miasta K. -Wydziale Nadzoru Budowlanego znak: [...] (pierwotny znak: [...] w związku z faktem, iż w dniu 13 grudnia 1993r. do Wydziału Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta K. wpłynęło pismo P. D.C. (obecnie Ś. ), którym powiadomiła o budowie w granicach działek nr [...] i [...] przy ul. [...] w K. hali produkcyjnej o wysokości ok. 380 cm, ze ścianą oddzielającą od działki nr [...] z oknami na wysokości 220 cm od ziemi. Natomiast pismem z dnia 22 lutego 1994r. inwestor Z.W. poinformował ówczesny organ, iż w listopadzie 1993 r. przystąpił do remontu hali produkcyjnej i jej zaplecza znajdującego się w oficynie budynku mieszkalnego, dokonał wyburzenia muru granicznego i w jego miejsce wybudował nowy mur o wys. 3,80 m na podstawie zawartej umowy notarialnej z dn. 8 listopada 1993r. zawartej z pełnomocnikiem D.C. . Celem remontu według inwestora była adaptacja stropu tych istniejących, obiektów na taras nowowybudowanego budynku mieszkalnego oraz modernizacja istniejącego wówczas w oficynie zakładu ślusarskiego. Jak ustalono, wymieniony powyżej nowowybudowany budynek był zrealizowany jako wielorodzinny na podstawie ostatecznej decyzji z dnia 20 stycznia 1992r. o pozwoleniu na budowę. W dniu 14 września 1994r. inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji pozwolenia na budowę dla inwestycji p.n.: nadbudowa istniejącego budynku magazynowego o l kondygnację biurową na części od strony posesji sąsiedniej przy ul. [...] - na terenie posesji przy ul. [...] w K. Decyzją UMK Wydziału Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 1994r. inwestor uzyskał pozwolenie na budowę, lecz decyzja ta została uchylona w całości-decyzją Wojewody z dnia [...] lutego 1995r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania ówczesny Wydział Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta K. dnia 6 grudnia 1994r. wydał zaświadczenie stwierdzające zgodność wykonanej inwestycji z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego m. K. z 1993 r. oraz o zgodności jej wykonania (w stanie surowym) z obowiązującymi przepisami i sztuką budowlaną. Natomiast w dniu 31 października 1995r. D.S. wystąpiła z wnioskiem o zakończenie prowadzonej postępowania poprzez wydanie decyzji o rozbiórce tego obiektu. Decyzją z dnia [...] listopada 1995r. odmówiono wydania nakazu rozbiórki z powodu , zakończenia robót budowlanych dotyczących zrealizowanej hali magazynowej w stanie surowym przed dniem 1 stycznia 1995r. Jednakże rozpatrując odwołanie D.S. decyzją z dnia [...] marca 1996r. organ II instancji uchylił decyzję wydaną w l instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na niezbędne czynności, jakie powinny zostać podjęte w toku dalszego postępowania, czy l i. niezwłocznie dokonanie wizji z udziałem stron postępowania oraz ustalenie stanu zaawansowania robót w odniesieniu do zarejestrowanych w dniu 23 lutego 1994 r. na wizji lokalnej. Podczas oględzin dokonanych w dniu 10 kwietnia 1995r. z udziałem stron postępowania stwierdzono, że od dnia 23 lutego 1994 r. wykonano zabezpieczenie przedmiotowej hali poprzez odprowadzenie wody z tarasu budynku mieszkalnego i hali, zasłonięte blachą otwory w ścianie granicznej z działką sąsiednią przy ul. [...], osadzono bramę wjazdową pod budynkiem mieszkalnym. Stwierdzono również, że w porównaniu do stanu zarejestrowanego dnia 23 lutego 1994r. żadne roboty konstrukcyjne ani wykończeniowe nie były wykonywane w obrębie hali, a wykonana samowolnie hala nie zagraża bezpieczeństwu życia ludzi i mienia, zaś jej docelowe przeznaczenie to magazyn. Następnie decyzją znak: [...] z dnia [...] września 1996r. organ nadzoru budowlanego l instancji zobowiązał inwestora Z.W. do uzyskania zezwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego oraz nakazano wykonanie robót wykończeniowych i szczelnego pokrycia stropu tego obiektu. W uzasadnieniu organ l instancji wskazał, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., zaś zachodzą przesłanki do zastosowania art. 40 tej ustawy. Odwołanie od ww. decyzji wniosła D.S. , lecz decyzją znak [...] z dnia [...] listopada 1996r. Wojewoda K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zobowiązania inwestora do uzyskania zezwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu. Pozostały zakres zaskarżonej decyzji uchylono, nakazując jednocześnie wykonanie: inwentaryzacji, ekspertyzy stanu technicznego oraz projektu robót pozostałych do realizacji dla dokończenia hali, ze szczegółowym określeniem jej funkcji. Jednocześnie zobowiązano inwestora do uzyskania pozwolenia na wykonanie robót wynikających z projektu, który powinien być przedłożony. W dniu 9 grudnia 1996r. D.S. złożyła wniosek o wznowienie postępowania odwoławczego w przedmiotowej sprawie wskazując, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wskazaną decyzją. Decyzją znak: [...] z dnia [...] marca 1997r, wydaną po uprzednim wznowieniu postępowania, odmówiono uchylenia decyzji z dnia [...] listopada 1996r., uznając, że w przedmiotowej sprawie mogłaby, zapaść jedynie decyzja odpowiadająca w swej istocie dotychczasowej. Tym samym decyzja z [...] listopada 1996r. stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji i nie została ona zaskarżona do sądu administracyjnego. W dniu 9 maja 1997r. do Wydziału Nadzoru Budowlanego UMK wpłynęło pismo D.S. , w którym wniosła ona o uwzględnienie okoliczności, iż inwestor podstępnie uzyskał zgodę właścicielki nieruchomości sąsiedniej na budowę w granicy pomiędzy należącymi do nich działkami (inwestor bowiem przedstawił, iż budowa ta wiązać się ma z rozbudową tarasu budynku mieszkalnego), a ponadto iż przedmiotowa hala została wybudowana niezgodnie z przepisami Prawa budowlanego z 1974r. oraz planem zagospodarowania przestrzennego Miasta K. , jak również w sposób naruszający prawo sąsiada do ochrony jego dóbr osobistych. D.S. Domogałą się zakończenia postępowania w przedmiotowej sprawie wydaniem decyzji nakazującej inwestorowi samowoli rozbiórkę obiektu hali w całości. Prezydenta Miasta K. decyzją z dni [...] lipca 1997r. nakazał inwestorowi wykonanie robót wykończeniowych oraz ocieplenia dachu hali. Ta decyzja została uchylona przez Wojewodę K. w dniu [...] października 1997r. Wojewoda przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji, wskazując, że nieprawidłowo opracowano dokumentację techniczną oraz wytknął brak koniecznego dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy ustalenia zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia [...] czerwca 1998r. Prezydent Miasta K. ponownie odmówił wydania decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowej hali oraz nakazał inwestorowi wykonanie określonych robót dla dokończenia obiektu. Organ II instancji decyzją z dnia [...] sierpnia 1998r. ponownie uchylił w całości decyzję organu l instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Stwierdzono, że w załączniku do decyzji organu l instancji- obliczeniach nie uwzględniono jednego z pomieszczeń -korytarza, a ponieważ dopuszczalna wartość wskaźnika zabudowy została osiągnięta bez jego doliczenia, doprowadziło to do wniosku, iż wskaźnik intensywności zabudowy będzie przekroczony. Ponadto wskazano, że przedłożony projekt nie wypełnia wskazań wynikających z rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, brak jest w nim określenia sposobu i warunków dostawy mediów, niespełnione są wymogi odnośnie śmietnika usytuowanego wewnątrz budynku, niewiadomego przeznaczenia są schody w pomieszczeniu oznaczonym w projekcie nr [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r. nakazał inwestorowi wykonanie określonych robót budowlanych- zmian i przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia tego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami. Natomiast Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] lipca 2002r. uchylił decyzje organu l instancji w części dotyczącej nakazania wykonania określonych robót budowlanych i w to miejsce orzekł merytorycznie, wskazując zakres robót do wykonania. W uzasadnieniu zapadłego rozstrzygnięcia stwierdził, iż organ l instancji uczynił zadość przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego i Prawa budowlanego. Za prawidłowe zostało uznane dokonanie ustalenia, iż hala przeznaczona na magazyn, będąca przedmiotem prowadzonego postępowania była realizowana w okresie obowiązywania Uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 30 kwietnia 1993r. Ta zaś decyzja organu nadzoru budowlanego II instancji została zaskarżona przez D.S. do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie. W dniu 24 kwietnia 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydał wyrok sygn. akt II SA/Kr 2011/02, którym uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. -Powiat Grodzki z dnia [...] listopada 2001 r. W pierwszej kolejności Sąd stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie może budzić wątpliwości, że inwestor rozpoczął wykonywanie robót budowlanych, polegających na budowie hali, wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, zarówno pod rządem ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane jak i ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zdaniem Sądu organy administracji nie wykazały w sposób niebudzący wątpliwości, czy roboty budowlane wymagające pozwolenia na budowę były kontynuowane po dniu 1 stycznia 1995 w czy też nie. WSA podkreślił równocześnie, iż nie ulega wątpliwości, że postępowanie w sprawie wybudowania bez wymaganego pozwolenia na budowę obiektu budowlanego zostało wszczęte przed dniem 1 stycznia 1995r., co m.in. * wynika z zaświadczenia o przyjęciu do wiadomości wybudowania hali w stanie surowym z dnia 6 grudnia 1994r. Sąd w tym aspekcie wyjaśnił, iż wyłączenie stosowania art. 48 Prawa budowlanego z 1994r. na rzecz przepisów Prawa budowlanego z 1974r. może nastąpić w przypadku spełnienia jednej z dwóch samoistnych przesłanek, tj.-w przypadku wybudowania (zakończenia budowy) obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia przed dniem 1 stycznia 1995r. lub też wszczęcia postępowania na podstawie Prawa budowlanego przed dniem 1 stycznia 1995r. w sprawie wybudowania bez wymaganego pozwolenia obiektu budowlanego lub jego części. Równocześnie Sąd wyjaśnił, iż pod pojęciem obiektu, którego budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. należy rozumieć "zarówno obiekt całkowicie wykończony, jak i obiekt nie ukończony lub jego część wybudowaną pod rządem Prawa budowlanego z 1974r., przy którym, po wejściu w życie Prawa budowlanego z 1994r., żadnych robót wymagających pozwolenia na budową lub zgłoszenia nie prowadzono. Ponadto Sąd stwierdził, iż w sprawie naruszony został art. 37 Prawa budowlanego, ponieważ rozstrzygnięcie tej kwestii jest podejmowane na podstawie planu obowiązującego w dacie budowy danego obiektu, a nie w dacie późniejszej. Zarzucono też organom nadzoru, że w tym zakresie ustalenia zostały dokonane w oparciu o "opinię przestrzenną" opracowaną przez osobę posiadającą uprawnienia do projektowania w zakresie planowania przestrzennego, przedłożoną przez inwestora. Zdaniem Sądu taka opinia stanowi interpretację obowiązującej w latach 1993 i 1994 uchwały Rady Miasta K. z dnia 30 kwietnia 1993 r. Nr [...] zatwierdzającej miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Miasta K. , będącej aktem prawa miejscowego, do którego interpretacji są uprawnione i zobowiązane organy administracji. W takich zaś wypadkach wykorzystywanie opinii podmiotów zewnętrznych powinno mieć charakter wyjątkowy i co najwyżej posiłkowy. Na zakończenie WSA w Krakowie zwrócił uwagę na fakt wydania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974r., w oparciu o którą została wydana wcześniej przez Wojewodę ostateczna decyzja z dnia [...] listopada 1996 r. w tej samej sprawie i będąca w obiegu prawnym. Sąd zalecił zbadanie, czy nie jest prowadzone ponownie postępowanie administracyjne w sprawie już raz zakończonej decyzja ostateczną. Następnie w dniu 1 września 2009r. inwestor wystąpił do PINB o podjęcie postępowania administracyjnego, wskazując, iż inwestor spełnił wszystkie warunki nałożone na niego wydanymi w prowadzonym postępowaniu kolejnymi tj. wydanymi w 1996, a także w 2001 i 2002 r. decyzjami oraz uwzględniając uwagi sformułowane przez WSA w Krakowie w wyroku z 24 kwietnia 2006r., dotyczące funkcjonującej już w obrocie ostatecznej decyzji administracyjnej Wojewody z [...] listopada 1996r. Inwestor wniósł alternatywnie o umorzenie postępowania administracyjnego, Ponadto w dniu 18 grudnia 2009r. inwestor przedłożył decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2008r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] ,[...] Obr. [...] z ewentualnym wykorzystaniem konstrukcji hali magazynowej znajdującej się na terenie inwestycji przy ul. [...] w K". PINB wyjaśnił, że do dnia 31 stycznia 2011r. niniejsze postępowanie prowadzone było pod jednym znakiem: [...] w aktach tego postępowania znajdowała się ostateczna decyzja Wojewody K. z dnia [...] listopada 1996r., znak: [...]. Natomiast nowy wniosek strony z dnia 9 maja 1997r. o wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowej hali magazynowej należało zaliczyć do nowego podstępowania, któremu nadano nowy znak: [...] . Równocześnie do materiału dowodowego zgromadzonego pod tym znakiem włączone zostały niektóre dokumenty złożone przez inwestora w odrębnym postępowaniu znak [...] z wniosku o wydanie decyzji pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej hali magazynowej. PINB, mając na uwadze wskazania zawarte w wyroku WSA, zwrócił się do Biura Planowania Przestrzennego UMK o udzielenie informacji, czy rozbudowa istniejącej hali magazynowej zlokalizowanej na działkach nr [...] i [...] obr. [...] w K. , przeznaczonej na magazyn sprzętu ogrodniczego, wykonana w latach 1993 -1994 jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a w szczególności z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta K. obowiązującego w roku 1993 oraz w roku 1994. Jednakże uzyskano odpowiedź, że jednoznaczna ocena tej kwestii nie jest możliwa. PINB dokonał analizy wskazań zawartych w zapadłym w sprawie wyroku WSA w Krakowie i uznał, że w sprawie przedmiotowej hali magazynowej samowolnie wykonanej na działkach położonych przy ul. [...] w K. , z uwagi na niewątpliwe wszczęcie postępowania w tej sprawie przed dniem wejścia w życie Prawa budowlanego z 1994r. - czyli przed 1 stycznia 1995r. (co potwierdza np. fakt wydania zaświadczenia przez Wydział Nadzoru Budowlanego UMK zaświadczenia z dnia 6 grudnia 1994r. o przyjęciu do wiadomości wykonanej hali magazynowej) należy stosować przepisy ustawy Prawo budowlanego z 1974r. W ocenie PINB po dniu 1 stycznia 1995r. inwestor nie wykonywał samowolnie dalszych robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę, choć ze względu na uwadze upływ czasu taka okoliczność może zostać stwierdzona jedynie na podstawie dokumentów znajdujących w aktach postępowania [...] oraz z wydzielonych z tego postępowania do sprawy znak: [...] , zaś żadne czynności przeprowadzone w terenie nie pozwolą w sposób jednoznaczny określić, które z robót zostały wykonane w jakim czasie. PINB przytoczył treść dokumentów dotyczących tej kwestii. Ponadto w ocenie PINB ustalenie w chwili obecnej, iż inwestor po dniu 1 stycznia 1995r. wykonał roboty budowlane, które wymagały uzyskania pozwolenia na budowę i w konsekwencji wnioskowanie, iż w prowadzonym postępowaniu zastosowanie powinny znaleźć przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994r. a nie z 1974r. musiałoby się opierać na jednoznacznych dowodach. Wszelkie bowiem niejasności powinny być wyjaśnianie na korzyść inwestora, gdyż warunki legalizacji samowoli na gruncie obowiązującego .Prawa budowlanego są dla inwestorów znacznie mniej korzystne z uwagi, choćby na konieczność uiszczenia opłaty legalizacyjnej. Przede wszystkim jednak w oparciu o zebrane dowody oraz odnosząc się do wskazania zawartego w wyroku WSA z 24 kwietnia 2006r. PINB stwierdził, że dla rozstrzygnięcia decydujące znaczenie ma okoliczność, iż w dniu 25 listopada 1996 r. Wojewoda K. działając przez Wydział Nadzoru Budowlanego Urzędu Wojewódzkiego w K. wydał ostateczną decyzję znak [...] którą na podstawie art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 40 i 42 ustawy Prawo budowlane z 1974r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 1996r., znak: [...] w części dotyczącej zobowiązania inwestora do uzyskania zezwolenia na użytkowanie przedmiotowej hali magazynowej, w pozostałym zakresie uchylił ją i orzekł, nakazując w terminie do 28 lutego 1997r.: 1) wykonanie inwentaryzacji zrealizowanej samowolnie hali; 2) dokonanie ekspertyzy stanu technicznego wykonanego obiektu; 3) wykonanie, w oparciu o powyższe nakazy, projektu robót pozostałych do zrealizowania ze szczegółowym określeniem funkcji przedmiotowego obiektu. Inwestor został ponadto zobowiązany do uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych wynikających z przedłożonego zgodnie z ww. nakazem projektu architektoniczno-budowlanego. PINB wyjaśnił, że fakt dalszego prowadzenia postępowaniu znak: [...] wynikał ze złożonego przez pełnomocnika D.S. wniosku z dnia 9 maja 1997r. o wydanie nakazu rozbiórki hali magazynowej położonej przy ul. [...] w K. W ocenie PINB wniosek ten nie inicjował postępowania w nowej sprawie, a decyzja z dnia 25 listopada 1996r, w której organ orzekł o zgodności przedmiotowego obiektu z przepisami o planowaniu przestrzennym, nie została usunięta z obrotu prawnego. Decyzja ta korzysta z wyrażonej w art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego zasady trwałości decyzji ostatecznych. Dlatego organy administracji, rozpoznając wniosek o wydanie nakazu rozbiórki po wydaniu przedmiotowej decyzji Wojewody K. z dnia [...] listopada 1996r., badały w swej istocie, czy spełnione zostały te same przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974r, które zostały już zweryfikowane na etapie wydawania tej decyzji. Art. 40 ustawy Prawo budowlane mógł bowiem znaleźć zastosowanie jedynie w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodziły okoliczności określone w art. 37 Prawa budowlanego z 1974r. Dlatego też w postępowaniu prowadzonym w dalszym ciągu po wydaniu decyzji z [...]. listopada 1996r., które zostało wyłączone z akt znak: [...] jako postępowanie prowadzone w sprawie zainicjowanej wnioskiem D.S. znak akt: [...] zachodzi tożsamość sprawy (sygnalizowana przez WSA), ze sprawą zakończoną już decyzją z [...] listopada 1996r. PINB podkreślił, iż obydwa postępowania dotyczyły wykonania bez wymaganego pozwolenia na budowę hali magazynowej zlokalizowanej na tylnej części posesji położonej przy ul. [...] w K. , której inwestorem był Z.W. , postępowania te były prowadzone w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974r. Zatem w postępowaniach tych, zdaniem PINB, zachodziła tożsamość organów administracji, w znaczeniu w którym warunkuje ona możliwość stwierdzenia tożsamości sprawy administracyjnej. Natomiast wydanie decyzji kończącej postępowanie w sprawie zakończonej już inną decyzją ostateczną, skutkowałoby jej nieważnością w myśl art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. PINB podkreślił też, że wskazana tożsamość spraw była wystarczającą przesłanką do umorzenia postępowania, jednakże organ uznał, iż ze względu długotrwałość prowadzonego postępowania oraz konieczność odniesienia się do wątpliwości i zarzutów, jakie zostały sformułowane w wyroku WSA w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2006r, niezbędne było wyjaśnienie stronom stanowiska organu odnośnie pozostałych merytorycznych kwestii. Odwołania od decyzji PINB złożyli D.S. i K.C. . Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] lutego 2012r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 kpa oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu l instancji była zasadna, jednakże jej uzasadnienie, mimo obszerności nie czyniło zadość art. 107 kpa. PINB przedmiotem postępowania sprawie prowadzonej pod sygnaturą [...] uczynił legalność wykonanych samowolnie przez inwestora robót związanych z budową hali magazynowej, zrealizowanej na działce nr [...] i [ ...] Obr [...] w K. , w związku z treścią wniosku K.C. z dnia 9 maja 1997r o zakończenie postępowania wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego. PINB umorzył postępowanie w sprawie, wskazując, iż bezprzedmiotowość postępowania wynika z okoliczności, iż w sprawie zapadło już ostateczne rozstrzygnięcie - decyzja Wojewody K. z dnia [...] listopada 1996r, znak: [...] MWINB wskazał, że po wydaniu tej decyzji organ l instancji wszczął kolejne postępowanie "z wniosku strony", nie analizując zasadności włączenia go do toczącego się już postępowania, zgodnie z treścią 234 kpa. Tymczasem rozstrzygnięcie z dnia 25 listopada 1996r. stanowiło jeden z etapów postępowania legalizacyjnego. Dlatego zarówno postępowanie, w którym zapadła decyzja z dnia 25 listopada 1996 r., jak i niniejsze postępowanie dotyczą tego samego przedmiotu - samowolnego wybudowania budynku tzw. hali magazynowej. Zdaniem MWINB wniosek K.C. wpłynął w toku niezakończonego postępowania, gdyż postępowanie w sprawie legalności obiektu kończy dopiero decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, a więc pismo K.C. z dnia [...][ maja 1997r. należało włączyć i rozpatrzyć w toku postępowania prowadzonego pod sygnaturą [...]. Natomiast wszczęcie i prowadzenie odrębnego postępowania "na wniosek strony" w tym samym przedmiocie było bezprzedmiotowe. Ponadto WINB zauważył, że w toku odrębnie prowadzonego postępowania z wniosku inwestora z 19 maja 2010 r. o wydanie pozwolenia na użytkowanie została wydana przez PINB w K. decyzja nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...] , którą organ l instancji udzielił pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego: gospodarczego budynku parterowego, murowanego przeznaczonego na halę magazynową sprzętu ogrodniczego dla potrzeb własnych, zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] obr. [...] w K. W uzasadnieniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jednoznacznie wskazano, iż wykonany obiekt budowlany jest zgodny z przepisami planistycznymi (stanowisko organu planistycznego przedstawione w piśmie z dnia 15 marca 2011 r., znak: [...]) oraz z przepisami technicznymi, a obiekt spełnia warunki do użytkowania. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego stanowi potwierdzenie legalności wybudowanego obiektu budowlanego. Zatem skoro w stosunku do budynku hali magazynowej na działkach nr [...] i [...] Obr [...] w K. , właściwy organ orzekł o pozwoleniu na jego użytkowanie, to oznacza, iż swoją decyzją zalegalizował wszystkie dotychczas wykonane roboty budowlane. Wydanie pozwolenia na użytkowanie kończy etap budowy obiektu budowlanego, w związku z czym postępowanie wszczęte w związku z wnioskiem o rozbiórkę obiektu stało się bezprzedmiotowe - brak jest podstaw do ponownego orzekania w przedmiocie, odnośnie którego wydana została decyzja ostateczna rozstrzygająca co do meritum. Zatem wobec pozostawania w obiegu prawnym decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 1996r., decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 1996r oraz ostatecznej decyzji PINB nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011r., WINB zobligowany był uznać, iż dalsze postępowanie w sprawie rozbiórki przedmiotowej hali było bezprzedmiotowe. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniach, MWINB wskazał, iż w związku z istniejącym stanem faktycznym i prawnym, zarzuty te nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy nie mógł odnieść się również do zarzutów podniesionych przez D.S. w piśmie z dnia 21 września 2011 r. w zakresie zgodności wykonanych robót budowlanych z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, gdyż merytoryczne kwestie zostały rozstrzygnięte ostateczną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie z dnia 29 kwietnia 2011 r., którą PINB w K. orzekł o legalności wykonanych robót budowlanych i o zdatności do użytku wykonanego obiektu budowlanego. MWINB podkreślił, że dopóki decyzja ta nie zostanie wzruszona w jednym z trybów nadzwyczajnych, przewidzianych przepisami kpa, jest dla MWINB wiążąca, zaś ewentualnych roszczeń z tytułu poniesionych szkód powstałych w trakcie wykonywania robót budowlanych, jak też na skutek ich wykonania, nie można dochodzić w postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego, Jęcz jedynie przed sądem powszechnym. Skargę na decyzję MWINB w K. wniosła D.S. , domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 105 § 1 kpa oraz art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem skarżącej umorzenie postępowania przez WINB K. było niezasadne, ponieważ pomiędzy postępowaniem zakończonym zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, a postępowaniem zakończonym decyzją Wojewody K. z dnia [...] listopada 1996r. nie zachodziła tożsamość przedmiotowa. Ponadto skarżąca podniosła, iż w wyroku z dnia 24 kwietnia 2006r. WSA w Krakowie przesądził o tym, że inwestor dopuścił się samowoli budowlanej. Zatem w ocenie skarżącej zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja bezprawnie odstąpił od oceny prawnej zawartej w prawomocnym wyroku sądu, która to oceną jest związany stosownie do art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżąca wskazała, że organy orzekające w sprawie nie potrafiły w sposób jednoznaczny zdefiniować przedmiotu postępowania i błędnie ustalały istotne elementy stanu faktycznego, takie jak czas wykonania przez inwestorów prac budowlanych, posiadanie przez inwestora zgody właściciela nieruchomości sąsiedniej na zajęcie pasa przygranicznego, .a także zgodności wzniesionych obiektów z przepisami techniczno - budowlanymi. Zdaniem skarżącej w istocie powstały dwie samowole budowlane - jedna przed a druga po 1 stycznia 1995r., zaś postępowanie legalizacyjne dotyczyły tylko tej wcześniejszej samowoli. W odpowiedzi na skargę MWINB w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2012r. Nr 270) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami1 i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala. Skarga jest nieuzasadniona. Sad dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lutego 2012r. znak: [...], jak i decyzji' organu l instancji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki z dnia 29 lipca 2011 r. znak: [...] uznał, że decyzje te są zgodne z prawem. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż niniejsza sprawa była przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie, który wyrokiem z dnia 24.04.2006 r. sygn. akt II SA/Kr 2011/2002 uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] .07.2002 r., jak i poprzedzająca ją decyzję organu l instancji. Organ administracji obecnie, ponownie rozpatrując sprawę zobowiązany był do wykonania zaleceń wskazanych w cytowanym wyżej wyroku tut. Sądu, co wynika z przepisu art. 153 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd i organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, iż organ, a także tut. Sąd orzekający ponownie w sprawie, związani są oceną prawną i wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie z dnia 24.04.2006 r. sygn, akt II SA/Kr 2011/02. Sąd w wyroku tym wskazał między innymi, że zaskarżona decyzja z dnia [...].07.2002 r. znak [...] , wydana przez organ jest przedwczesna, a także, że organ winien wziąć pod uwagę czy nie prowadzi ponownie postępowania w tej samej sprawie zakończonej decyzją ostateczną, wskazując przy tym, że o tożsamości spraw decyduje identyczność stanu faktycznego obowiązującego prawa, tożsamość stron i organów, a więc tożsamość przedmiotowa i podmiotowa sprawy. Sąd w wyroku tym zwrócił też uwagę na«to, iż wydanie w jednej sprawie administracyjnej dwóch decyzji stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności jednej z decyzji. Mając na uwadze te wskazania Sądu i biorąc pod uwagę obecne okoliczności faktyczne sprawy, a także pismo-wniosek K.C. z dnia 9.05.1997r. (k. [...]), które zainicjowało wszczęcie przedmiotowego postępowania, organ ustalając obecnie stan faktyczny sprawy zasadnie ocenił, że pismo K.C. z dnia 9.05.1997 r., które wpłynęło do organu w trakcie trwającego od 13.12.1993 r. postępowania administracyjnego dotyczącego samowoli budowlanej, odnosi się do tego samego przedmiotu sprawy administracyjnej o rozbiórkę hali magazynowej, toczy się między tymi samymi stronami i przed tym samym organem administracji publicznej PINB- Powiat Grodzki w K. Z akt administracyjnych wynika, że pismo K.C. dotyczyło cytuję: "postępowania w sprawie samowoli budowlanej ( hali dokonanej na terenie działek Nr [...] i [...] przy ulicy [...] w K. (własność P. Z.W. )". W piśmie, tym K.C. opisuje przebieg dotychczasowego powyższego postępowania zgłaszając do niego liczne uwagi i zastrzeżenia. W ocenie Sądu organy zasadnie przyjęły, iż pismo K.C. z dnia 9.05.1997 r. nie stanowiło wniosku o wszczęcie innego, niż wówczas prowadzonego postępowania administracyjnego dotyczącego samowolnie wybudowanej hali magazynowej położonej na działkach Nr [...] i nr [...] w K. przy ulicy [...] . W związku z tym w ocenie Sądu organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalił, że istnieje tożsamość spraw wcześniej prowadzonej, a obecnie wszczętej z wniosku K.C. . W niniejszej sprawie organ zasadnie również ustalił, że jest on związany ostateczną decyzją wydaną przez PINB w K. - Powiat Grodzki z dnia [...].11.1996 r. znak: [...] (k. [...]akt adm.), w której między innymi organ zobowiązał inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu - hali magazynowej. Powyższa decyzja stanowiła pewien etap prowadzonego postępowania legalizacyjnego, weszła do obrotu prawnego i nadal obowiązuje, a zatem organ administracji publicznej i strony związane są tą decyzją . Niezależnie od tego w niniejszej sprawie, po wyroku WSA w Krakowie z dnia 24.04.1996r. sygn. akt II SA/Kr 2011/02 została wydana kolejna decyzja nr [...] PINB w K. - Powiat Grodzki z dnia 29.04.2011 r. znak: [...] na podstawie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 55 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7. 07.1994 r. Prawo budowlane ( DZ. U. 2010r., Nr 243, póz. 1623 ze zm. ) o udzieleniu inwestorowi Z.W., pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego: gospodarczego budynku parterowego, murowanego przeznaczonego na halę magazynową sprzętu ogrodniczego dla potrzeb własnych, zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] obr. [...] w K . Decyzja ta stała się ostateczna 19.05.2011 r. ( k [...] akt adm.), funkcjonuje w obrocie prawnym i stanowi potwierdzenie legalności wybudowania przedmiotowego obiektu budowlanego - hali magazynowej. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przewidują zasadę trwałości decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. W związku z tym,. decyzja ostateczna może być wyeliminowana z obrotu prawnego tylko w szczególnych przypadkach określonych w przepisach k.p.a. Organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalił, że postępowanie wszczęte z wniosku K.C. z dnia 9.05.1997 r. dotyczy tej samej .sprawy administracyjnej i należało je umorzyć jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 105 §1 kpa. Ponowne orzekanie w tej samej sprawie administracyjnej daje podstawę do stwierdzenia nieważności jednej z decyzji, na co wskazał również tut. WSA w Krakowie w poprzednio wydanym wyroku sygn akt II SA/Kr 2011/02. W myśl przepisu art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości lub części. W ocenie Sądu organy w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie administracyjne zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego wyrażonymi w przepisach art. 7 k.p.a. - zasadą ustalenia prawdy obiektywnej, art. 77 § 1 k.p.a.- zasadą zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy i z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. odnoszącym się do sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił dokładnie i wnikliwie przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego od daty jego wszczęcia w 1993 r. , dokonując przy tym oceny całego zebranego materiału dowodowego, zgodnie z art. 80 k.p.a., wskazując na ostateczne i wiążące organ zapadłe decyzje w sprawie z dnia 25.11.1996 r. znak: [...] (k. [...]akt adm.) oraz z dnia [...].04.2011 r. znak: [...]). Organ w oparciu o zebrany materiał dowodowy ustalił stan faktyczny sprawy dokonując przy tym prawidłowych ustaleń prawnych, wskazując i wyjaśniając zastosowanie normy prawa stanowiącego podstawę do umorzenia postępowania. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, należy uznać je za nieuzasadnione. Zarzut strony skarżącej, iż organ nie wykonał wskazań Sądu zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24.04.2006 r. sygn. akt II SA/ Kr 2011/02 są nieuzasadnione albowiem organ po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zgodnie ze wskazaniami Sądu, w pierwszej kolejności zbadał czy nie zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy administracyjnej, w związku z pismem - wnioskiem K.C. z 9.05.1997 r. (k. [...] akt adm.). Zatem skoro organ po zebraniu całego materiału dowodowego i ustaleniu stanu faktycznego sprawy ustalił, że istnieje tożsamość prowadzonych spraw , to tym samym brak było podstaw prawnych do wykonania dalszych zaleceń Sądu zawartych w cytowanym wyżej wyroku i merytorycznego rozstrzygania w sprawie. Sąd poprzednio orzekający wskazał na ewentualne skutki orzekania dwa razy w tej samej sprawie. Ponadto organ zobowiązany był również do uwzględnienia i respektowania nowej decyzji ostatecznej wydanej w dniu z dnia 24.06.2006 r., jak też decyzji ostatecznej z dnia 29.04.2011 r. funkcjonującej nadal w obrocie prawnym. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, iż inwestor nie posiadał zgody właściciela gruntu sąsiedniego na zajęcie pasa przygranicznego, czy też, że inwestor nie zachował odległości przedmiotowej hali magazynowej od granicy, jak również, że przedmiotowa decyzja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz, że mamy do czynienia z dwiema samowolami dokonanymi przed 1.01.1995 r. i po tej dacie, są poza kontrolą Sądu, albowiem przedmiotem kontroli Sądu była legalność zaskarżonej decyzji odnoszącej się do umorzenia postępowania administracyjnego ze względu na bezprzedmiotowość sprawy, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a.., a nie. merytoryczne jej rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Zatem zarzuty skargi należało uznać za nieuzasadnione, a zaskarżoną decyzję za prawidłowo wydaną, gdyż nie narusza ona prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 póz. 1270 ze zm.), w myśl którego w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.