II SA/Rz 653/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie NSA Maria Piórkowska WSA Robert Sawuła /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi spółki PPHU "[..]" sp. z o.o. z siedzibą w [..]jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej "SKO" lub "Kolegium") w [..] z [..] maja 2012 r. nr [..], którą uchylono decyzję Prezydenta Miasta [..] z [..] marca 2012 r. nr [..] ustalającą na wniosek skarżącej warunki zabudowy i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzje te zapadły w następującym stanie sprawy: Podaniem z [..] lipca 2011 r. spółka PPHU "[..]" Sp. z o.o. (dalej zwana jako: "Spółka" lub "inwestor") wystąpiła o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z parkingami i infrastrukturą techniczną na działkach nr 1282, 1283/4, 1283/5 obr. 210 w [..] przy ul. [..]. Decyzją z [..] marca 2012 r. Prezydent Miasta [..] ustalił dla inwestora warunki zabudowy na planowane zamierzenie inwestycyjne, przyjmując za podstawę prawną rozstrzygnięcia przepisy art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej zwana: "K.p.a."), art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 i art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, dalej zwana: "Upizp"). Rodzaj planowanej inwestycji określono jako zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, wskaźnik powierzchni zabudowy wyznaczono na maksymalny poziom 25%, a udział powierzchni biologicznie czynnej nie mniej niż 40%. Wysokość budynków określono na co najwyżej 12 m z tolerancją 10% licząc od poziomu terenu przy wejściu do budynku do poziomu kalenicy lub szczytu dachu, a szerokość elewacji frontowych maksymalnie na 30 m z tolerancją 20%. Postanowiono też m.in., aby dachy posiadały symetryczne spadki połaci i kąt nachylenia analogiczny do kąta nachylenia połaci dachowej budynku na działce nr 1261/6 dopuszczając przykrycie do 30% powierzchni budynku dachem płaskim, jeżeli ma on pełnić funkcję tarasu lub dachu zielonego. Wprowadzono zakaz stosowania dachów o mijających się połaciach na wysokości kalenicy. Określono, aby bryła budynków była rozczłonowana i posiadała urozmaiconą formę przestrzenną, w celu zharmonizowania jej z otaczającą zabudową jednorodzinną o drobnej skali. Polecono zaprojektować miejsca parkingowe w ilości minimum 1,2 na jedno mieszkanie. W decyzji wskazano ponadto, że dostęp do terenu inwestycji ma odbywać się z drogi publicznej - ulicy [..] przez ogólnodostępną drogę dojazdową urządzoną na działce nr 1277. W ocenie organu I instancji wnioskodawca przedłożył kompletny wniosek, a w toku postępowania ustalono, że spełnione są wszystkie przesłanki konieczne do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Uzyskano niezbędne opinie, projekt decyzji opracowała uprawniona osoba, uzgodniono go z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowych w [..]. Spełniony został wymóg dobrego sąsiedztwa, teren ma dostęp do drogi publicznej, uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia. Podkreślono też, że decyzja o warunkach zabudowy nie ma charakteru uznaniowego i w razie ziszczenia się przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 Upizp nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy. W sprawie wyznaczono obszar analizowany zgodnie z wymogiem § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej zwanym jako "rozporządzenie MI"), a wyniki jego analizy stanowią załącznik do decyzji w formie opisowej i graficznej. W ocenie Prezydenta Miasta [..] zasięg wyznaczonego obszaru analizowanego nie ma związku z ustaleniem kręgu stron postępowania, w tym nie musi się z nim pokrywać. Zasadnicze znaczenie ma bowiem art. 28 K.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Dlatego do tego grona zaliczono właścicieli, użytkowników wieczystych oraz zarządców nieruchomości objętych wnioskiem i graniczących z terenem planowanej inwestycji, na które planowana inwestycja może wywierać wpływ. Dla terenu objętego wnioskiem nie ma opracowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i pomimo jego położenia na terenie górniczym nie ma obowiązku jego opracowania, ponieważ tak postanowiła Rada Miasta [..] w uchwale z 22 czerwca 2010 r. nr LXXVII/1325/2010. Odwołanie od decyzji z [..] marca 2012 r. wnieśli H.K. i J.K., a także B.K. Strony zarzuciły, że decyzję o warunkach zabudowy wydano pomimo toczącego się postępowania dotyczącego uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestor wystąpił z wnioskiem w toku tej procedury, a mimo to nie zawieszono postępowania. Rzeczony teren ma bowiem zostać w opracowywanym planie przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, tj. inną od planowanej przez Spółkę. W sprawie miało również dojść do pominięcia niektórych stron postępowania, jak też z naruszeniem przepisów Upizp ograniczenia obszaru analizowanego. Zakwestionowano planowaną lokalizację inwestycji z uwagi na niekorzystny podmokły teren, narażony na lokalne podtopienia oraz poddano w wątpliwość przyjęte rozwiązania odprowadzania wody, która mają stanowić zagrożenie dla stosunków wodnych na nieruchomościach sąsiednich. Zwrócono też uwagę na zbyt małą liczbę zaplanowanych miejsc postojowych w relacji do liczby mieszkań. Nieruchomość inwestora ma nie mieć również zapewnionego dostępu do drogi publicznej, a wysokość planowanych budynków przewyższać ma znacznie wysokość budynków istniejących. Wadliwie miano określić też linię zabudowy. Ponadto strony odwołujące się zarzuciły, że na terenie planowanej inwestycji występują grunty rolne, nie będzie również możliwości przyłączenia budynków do sieci gazowej. Postanowieniem z [..] maja 2012 r. nr [..] SKO w [..] stwierdziło uchybienie przez B.K. terminu do wniesienia odwołania. Natomiast decyzją z [..] maja 2012 r. nr [..] na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Organ odwoławczy uznał, że wniosek inwestora był kompletny i spełniał wymogi Upizp. W toku postępowania zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia MI przeprowadzono analizę urbanistyczną. Jej część tekstowa i graficzna stanowią załącznik do decyzji z 8 marca 2012 r., co spełnia wymóg przepisu § 9 ust. 2 cyt. rozporządzenia. Prawidłowo miano również ustalić krąg stron postępowania. Przepisy Upizp nie zawierają bowiem w tym zakresie szczególnej regulacji względem art. 28 K.p.a. O statusie strony decyduje natomiast posiadanie interesu prawnego w sprawie. Dlatego przyjęto, że stroną prowadzonego postępowania powinien być inwestor oraz osoby legitymujące się tytułem prawnym, zazwyczaj prawnorzeczowym do nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących (graniczących) z terenem planowanej inwestycji. Inne natomiast podmioty mogą nabyć taki status, gdy planowana inwestycja będzie naruszała ich prawem chronione interesy. Kolegium uznało, że przepisy ww. rozporządzenia określają tylko minimalny obszar analizowany, który w zależności od warunków sprawy mógł zostać powiększony. Ustalając warunki zabudowy właściwy organ powinien jednak określić m.in. obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem (§ 4 rozporządzenia MI), wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu (§ 5 rozporządzenia MI), szerokość elewacji frontowej nowej zabudowy, znajdującej się od strony frontu działki, na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20% (§ 6 rozporządzenia MI), wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej nowej zabudowy, jej gzymsu lub attyki od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku jako przedłużenie tych krawędzi (§ 7 rozporządzenia MI), geometrię dachu odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym (§ 8 rozporządzenia MI). Tymczasem w ocenie organu odwoławczego decyzja organu I instancji wymogów tych nie spełniała. Z analizy urbanistycznej ma bowiem wynikać, że średnia szerokość elewacji budynków wielorodzinnych wynosi 50 m, do której dopuszcza się 20% zwiększenie. Brak było zatem uzasadnienia dla przyjętych 30 m szerokości jako wartości maksymalnej zwłaszcza, że zezwolono na zwiększenie wartości 30 m do 36 m co oznaczało, że wartość maksymalna mogłaby wynieść 36 m. Rozwiązania takie w ocenie Kolegium pozostają ze sobą w sprzeczności. Dodatkowo nie określono wartości minimalnej, co stwarzać ma dla inwestora pełną dowolność. Miano także nie ustalić wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki, a wysokość budynków określono jako maksymalną wartość, którą można przekroczyć o 10%. Z analizy ani treści decyzji ma nie wynikać w sposób bezpośredni geometria dachu. To wszystko zaś przemawiało za uznaniem, że zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem przepisów art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zakresie zebranego materiału dowodowego, jak też przedwcześnie. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ odwoławczy nakazał uwzględnić wskazówki zawarte w decyzji kasacyjnej, prawidłowo zebrać materiał dowodowy i zapewnić stronom czynny udział w toku całego postępowania. W odniesieniu do zarzutu odwołania dotyczącego zawieszenia postępowania administracyjnego, powołując się na art. 62 ust. 1 Upizp stwierdzono, że Rada Miasta [..] uchwałą z 22 czerwca 2010 r. nr LXXVII/1325/2010 odstąpiła od obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego, na którym planowana jest inwestycja. Natomiast sporządzanie planów miejscowych innych niż obowiązkowych nie wymaga obligatoryjnego zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W ocenie Kolegium również rozbieżności między treścią decyzji i wnioskiem inwestora co do liczby miejsc postojowych oraz wysokości budynków nie świadczyły o wadzie decyzji, ponieważ nie składając odwołania inwestor zaakceptował takie warunki, jakie zostały zawarte w decyzji I instancji. Ustalając dane warunki zabudowy dla zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej miano także nie zaburzyć ładu przestrzennego, pomimo że w obszarze analizowanym dominują budynki jednorodzinne, ponieważ pełnią one również funkcje mieszkaniowe. Z decyzją SKO w [..] nie zgodził się inwestor wnosząc przez pełnomocnika skargę sądowoadministracyjną. Skarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów art. 61 Upizp przez błędne uznanie, że decyzja Prezydenta Miasta [..] zawierała uchybienia wymagające wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, a także art. 6 ust 2 pkt 1 Upizp przez naruszenie uprawnienia skarżącego do zagospodarowania terenu, do którego posiada tytuł prawny. W grupie zarzutów natury procesowej wskazano naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. przez błędną ocenę materiału dowodowego i uznanie, że materiał ten jest niepełny, a decyzja Prezydenta Miasta [..] przedwczesna. W ocenie strony skarżącej w świetle parametrów planowanej inwestycji wynikających z przepisów art. 61 ust. 7 Upizp w zw. z § 6 i § 7 rozporządzenia MI zarzuty Kolegium kierowane względem decyzji organu I instancji mają być nietrafne. W decyzji z 8 marca 2012 r. określono bowiem maksymalną szerokość elewacji frontowych na 30 m z tolerancją 20%, tj. od 24 m do 36 m i rozwiązanie to nie zawiera sprzeczności. Kolegium tymczasem odwołało się tylko do średniej wartości szerokości zabudowy wynoszącej 50 m, podczas gdy z analizy wynika, że szerokość zabudowy na przedmiotowym obszarze "wacha się" (pisownia oryginalna skargi) w zakresie od 10 m do 20 m dla budynków jednorodzinnych i od 40 m do 90 m dla budynków wielorodzinnych. Ewentualna wada analizy urbanistycznej w tym zakresie nie powinna jednak w ocenie Spółki skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia, lecz zostać uzupełniona przez organ odwoławczy w drodze uzupełniającego postępowania dowodowego. Niemniej Spółka stoi na stanowisku, że szerokość elewacji frontowej została określona w sposób prawidłowy i prawnie dopuszczalny. W zgodzie z dyspozycją § 7 rozporządzenia MI określono maksymalną wysokość budynków na 12 m z tolerancją 10%. W tych okolicznościach decyzję Kolegium uznano za naruszającą zasadę wynikającą z art. 6 ust. 1 pkt 1 Upizp. Na tej podstawie zażądano uchylenia decyzji SKO w [..] z [..] maja 2012 r. W odpowiedzi na skargę SKO w [..] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Postanowieniem z 26 czerwca 2012 r. Prezydent Miasta [..] zawiesił prowadzone przez siebie postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. W trakcie rozprawy pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał wniesioną skargę domagając się zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, do stanowiska strony skarżącej przyłączył się uczestnik w sprawie – Firma Budowlano-Usługowa "[..]" sp. z o.o. działająca przez prezesa zarządu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skarga jest uzasadniona, także z przyczyn, które Sąd uwzględnił z urzędu. Podkreślić należy, że do obowiązkowych elementów decyzji administracyjnej należy jej uzasadnienie (art. 107 § 1 K.p.a.), zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie to składa się z uzasadnienia faktycznego i uzasadnienia prawnego. To drugie ustawodawca definiuje w cyt. przepisie jako "wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa". Organ odwoławczy w podstawie prawnej swej decyzji jako wyłączny powołał art. 138 § 2 K.p.a. Przepisu tego SKO w [..] nie przywołało w swej decyzji, czym niewątpliwie uchybiło obowiązkowi mającemu swe źródło w art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Wadliwe uzasadnienie decyzji organu odwoławczego uchybia także obowiązkowi organu, mającemu swe źródło w art. 11 K.p.a., wedle którego "Organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu". Skoro organ odwoławczy opierał podstawę swego orzekania o art. 138 § 2 K.p.a., to nie tylko powinien, ale miał obowiązek przytoczyć cyt. przepis i przekonywująco wyjaśnić, że w realiach sprawy i kontrolowanej przez siebie decyzji Prezydenta Miasta [..], uzasadnione było podjęcie decyzji, jaką w II instancji wydano. Uchybienia wskazanym uprzednio przepisom mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Art. 138 § 2 K.p.a. stanowi, że "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy". Dyspozycja cyt. przepisu nie pozostawia wątpliwości, jakiego rodzaju uchybieniom przepisów musiałby się dopuścić organ I instancji i jakiego rodzaju kwestie pozostały do wyjaśnienia, aby wydać decyzję opartą na dyspozycji art. 138 § 2 K.p.a. Powyższy przepis stanowi o tzw. decyzji kasacyjnej połączonej ze zwrotem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Dodać należy i to, czego również w analizie organu odwoławczego nie uczyniono, a co skutecznie zarzuca strona skarżąca, że na etapie postępowania odwoławczego z mocy art. 136 K.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Z kolei w myśl zasady ogólnej, mającej swe źródło w art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej podejmują wszelkie niezbędne kroki zmierzające m.in. do załatwienia sprawy. W ocenie Sądu ta zasada oznacza, uwzględniając konstrukcję art. 138 K.p.a. określającego kompetencje orzecznicze organu odwoławczego w sprawie administracyjnej, że decyzję kasacyjną z § 2 cyt. przepisu traktować należy jako wyjątek od nakazu załatwienia sprawy w II instancji przede wszystkim w formie decyzji merytorycznej. Innymi słowy art. 138 § 2 K.p.a. winien być stosowany przy uwzględnieniu wykładni zwężającej. Takie zresztą stanowisko prezentowane jest w nauce prawa, zdaniem W. Chróścielewskiego organ odwoławczy powinien dążyć do ostatecznego i definitywnego załatwienia sprawy na forum administracyjnym (W. Chróścielewski, Organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2002, s. 165). Pogląd ten akceptuje Sąd w przedmiotowej sprawie. Z lektury wywodów organu odwoławczego wyrażonych w uzasadnieniu wynika, że wyłączną przyczyną podjęcia decyzji w oparciu o art. 138 § 2 K.p.a. było zakwestionowanie, tak w analizie urbanistycznej, jak i w decyzji Prezydenta Miasta [..], określenia szerokości elewacji frontowej (w ocenie organu zachodzi wewnętrzna sprzeczność w sformułowaniu w decyzji w tym zakresie, brak ma być także szerokości minimalnej tej elewacji), uznanie braku określenia górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz brak wyeksponowania w decyzji geometrii dachu (zapewne chodziło o liczbę mnogą, wszak z zamierzenia inwestycyjnego wynika, że inwestorowi chodzi o wzniesienie kilku budynków mieszkalnych), ponadto geometria dachów ma nie wynikać ze sporządzonej analizy urbanistycznej w sposób "bezpośredni". W ocenie organu odwoławczego te konstatacje uprawniały do wyeliminowania decyzji I instancji z obrotu, przy uznaniu, że analiza urbanistyczna nie dotyczyć ma "wszystkich koniecznych elementów", w konsekwencji decyzje organu gminy uznano za "przedwczesną i niewystarczającą". W zaleceniach przy ponownym rozpatrywaniu sprawy nakazano uwzględnić wskazówki zawarte w decyzji organu odwoławczego, w szczególności prawidłowo zebrać materiał dowodowy. Zdaniem Sądu motywy podjęcia decyzji kasacyjnej przez SKO w [..] są nieprzekonywujące, w szczególności organ odwoławczy nie wskazał, jakim to "przepisom o postępowaniu" uchybił organ I instancji, jaki "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" uzasadnia ponowne prowadzenie przez Prezydenta Miasta [..] postępowania i zbierania dowodów w sprawie. Nie wyjaśniono także, dlaczego tych kwestii nie można było ewentualnie wyjaśnić w trybie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 136 K.p.a. Nie wyjaśniono, z jakich to powodów, gdy organ dopatruje się wadliwości w części decyzji, a źródłem tej wadliwości nie są przepisy o postępowaniu, a przepisy prawa materialnego – rozporządzenia MI, organ odwoławczy nie skorzystał z dyspozycji art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i nie uchylił w tej części tylko decyzji I instancji z jednoczesnym orzeczeniem w tej samej części co do istoty sprawy. Zasadnie strona skarżąca wywodzi, że z przeprowadzonej na etapie postępowania przed I instancją analizy urbanistycznej wynika, iż szerokość elewacji frontowych budynków mieszkalnych w obszarze analizowanym, zarówno jednorodzinnych, jak i wielorodzinnych mieści się w zakresie od 10 m do 20 m (dla budynków jednorodzinnych) i od 40 m do 90 m (dla budynków wielorodzinnych). Zresztą zaskarżona decyzja nie zawiera jednoznacznego stwierdzenia, aby przeprowadzona w sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna sporządzona przez uprawnionego urbanistę – E.S., była wadliwa. Przeciwnie na s. 4 uzasadnienia skarżonej decyzji zamieszczono stwierdzenie, wedle którego analiza powyższa obejmuje obszar wystarczający do przeprowadzenia prawidłowej analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Nietrafnie przeto zalecono organowi I instancji prawidłowe zebranie materiału dowodowego, skoro nie wskazano, na jakie to okoliczności należy jeszcze zbierać materiał dowodowy. W przypadku wątpliwości odnośnie treści analizy urbanistyczno-architektonicznej SKO w [..] uprawnione było do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej z udziałem chociażby autorki tej analizy, skoro taką formę poprzedzania swych orzeczeń przewiduje art. 17 ust. 1 zd. 1 ustawy z 12.10.1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 79 z 2001 r., poz.856 ze zm.). Reasumując: wskazane przez SKO w [..] powody podjęcia decyzji, opartej na dyspozycji art. 138 § 2 K.p.a. są nieprzekonywująco wywiedzione i chybione, to zaś prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa, innym niż dające podstawę do wznowienia, a które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa). Uwzględnienie skargi uzasadniało opatrzenie wyroku klauzulą ochrony tymczasowej z art. 152 Ppsa, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania na podstawie art. 200 i 205 § 2 Ppsa oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348) w wysokości 757 zł. Na koszty te składają się: uiszczony wpis w wysokości 500 zł, koszty zastępstwa procesowego – 240 zł oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa – 17 zł.