IV SA/Po 1065/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz /spr./ Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Donata Starosta Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2012r. sprawy ze skargi Ł. R. P.W. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę Postanowieniem z dnia (...) r. nr (...) Burmistrz N. T. na podstawie art. 63 ust. 2, art. 64, art. 65 oraz art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku), art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397, dalej rozporządzenie) nałożył na inwestora P.W. "H." Ł. R. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko polegającego na budowie stacji paliw płynnych w miejscowości P. na działce ewidencyjnej (...). W uzasadnieniu wskazano, że do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych inwestor załączył kartę informacyjną przedsięwzięcia. Karta ta była dwukrotnie uzupełnienia zgodnie z wytycznymi organu. Przedmiotowe przedsięwzięcie zakwalifikowano zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego może być stwierdzony obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Planowane przedsięwzięcie polegać będzie na budowie stacji paliw płynnych, w skład której wejdzie: mini pawilon obsługi i sprzedaży, wiata nad dwoma stanowiskami tankowania paliwa, dwa dystrybutory paliwa wielopunktowe, jeden dystrybutor LPG, podziemny zbiornik paliwowy stalowy dwupłaszczowy wielokomorowy o łącznej pojemności około 50 m³, podziemny zbiornik stalowy na gaz płynny (LPG) o pojemności około 6 m ³, znaki informacyjne i reklamowe oraz miejsce na pojemniki, gdzie magazynowane będą odpady. Organ I instancji po zapoznaniu się z informacjami dotyczącymi palowanego przedsięwzięcia zawartymi w karcie informacyjnej oraz z opinią sanitarną z dnia (...) r. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej PPIS) o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i postanowieniem z dnia (...) r. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (dalej RDOŚ) o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko z zakresu ochrony powietrza, ochrony przed hałasem, hydrogeologii, gospodarki wodno-ściekowej, gospodarki odpadami i ochrony przyrody. W zażaleniu od powyższego postanowienia inwestor podniósł, że nie widzi potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zaskarżone postanowienie jest niewłaściwe z punktu widzenia inwestorskiego, z uwagi na rodzaj planowanego przedsięwzięcia oraz zakres przedstawiony w karcie informacyjnej, która zdaniem inwestora jest wystarczająca. Ponadto opinia RDOŚ jest niestaranna, a nałożony na inwestora zakres raportu jest zbyt obszerny. Postanowieniem z dnia (...) r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej SKO) na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkr 1 kpa oraz art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 63 ust. 1 i 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wyjaśniono, przywołując treść art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1, art. 66 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, że opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wydał w niniejszym postępowaniu RDOŚ, który uznał, że zgromadzony w sprawie materiał nie jest wystarczający dla oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ I instancji choć nie jest związany opinią również uznał, że w niniejszej sprawie wymagane jest sporządzenie raportu. Analiza wniosku oraz zgromadzonych w sprawie dokumentów, w tym opinii organów opiniujących, wykazała, że informacje przedłożone przez inwestora w karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz jej uzupełnieniach nie są wystarczające dla określenia faktycznego wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko, w szczególności na środowisko gruntowo-wodne, akustyczne oraz na emisję zanieczyszczeń do atmosfery. Ważnym aspektem jest fakt, że aktualnie na działce nr ewid. (...) inwestor posiada bezobsługową myjnię pojazdów, która jest źródłem emisji zanieczyszczeń do atmosfery, źródłem emisji hałasu, jak również źródłem zanieczyszczeń środowiska gruntowo-wodnego wywołanego ruchem pojazdów korzystających z przedmiotowej myjni. W zaistniałej sytuacji może dochodzić zatem do kumulowania się oddziaływań planowanego przedsięwzięcia i innych przedsięwzięć istniejących w bezpośrednim sąsiedztwie. Eksploatacja wnioskowanej stacji paliw będzie źródłem emisji hałasu oraz substancji do środowiska, które dodatkowo wzmożone będą w związku z bezpośrednią lokalizacją istniejącej myjni. Konieczność przeprowadzenia analizy rozwiązań z zakresu ochrony przed hałasem oraz wpływu na stan jakości powietrza niezbędna jest również z uwagi na bliskie sąsiedztwo zabudowy mieszkaniowej zlokalizowanej w odległości około 25 m od granicy działki nr ewid. (...) w P., objętej ochroną przed hałasem. Dodatkowo funkcjonowanie stacji paliw wiąże się z możliwością wystąpienia zanieczyszczenia środowiska gruntowo-wodnego substancjami ropopochodnymi. Informacje zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia są niewystarczające, aby ocenić faktyczny wpływ planowanej inwestycji na środowisko hydrogeologiczne. Karta informacyjna przedsięwzięcia swym zakresem i treścią różni się od raportu i samo jej załączenie, nie uzasadnia odstąpienia od jego sporządzenia. W skardze na powyższe postanowienie inwestor podniósł, że obowiązujące rozporządzenie w sprawie wymogów technicznych dla stacji paliw praktycznie wyłącza możliwość powstania szkód środowiskowych lub pogorszenia stanu środowiska. Ponadto nie ma wymogu obligatoryjnego przedkładania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dla przedmiotowej inwestycji, a zakres uprzednio przedstawiony przez skarżącego w karcie informacyjnej jest wystarczający. Organ I instancji nakazał sporządzenie raportu wyłącznie z uwagi na postanowienie RDOŚ, natomiast w ogóle nie wzięto pod uwagę opinii PPIS, który odstąpił od nałożenia obowiązku sporządzenia raportu. Ponadto karta informacyjna w wielu aspektach wyczerpała zakres potencjalnej analizy, a RDOŚ nie zadał sobie trudu przeanalizowania dokumentów i wydania postanowienia, chociażby uwzględniającego tylko pewien zakres dodatkowych badań i analiz. Wskazanie przez organy, że na przedmiotowej działce przeznaczonej pod inwestycję funkcjonuje myjnia, która jest źródłem emisji hałasu i zanieczyszczeń środowiska gruntowo-wodnego wywołanego ruchem pojazdów z niej korzystających jest nieporozumieniem. Myjnia w tym przypadku nie jest miejscem, które generuje szkody w środowisku, tym bardziej dla środowiska gruntowo-wodnego. Myjnia zbudowana została legalnie, z poszanowaniem wymogów z zakresu prawa dotyczącego ochrony środowiska i jej uciążliwość jest zminimalizowana. Natomiast co do zabudowy mieszkalnej w odległości około 25 m, skarżący podniósł, że stacja paliw jest w pełni hermetyczna, tak więc nie emituje do środowiska par benzyny oraz pozostałych paliw. Inwestor podkreślił, że zakres karty informacyjnej znacznie wykracza poza wymagane standardy dla tego rodzaju dokumentów i nieprawdą jest że nie wystarcza ona do właściwej oceny inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca swoje umocowanie w przepisach art. 134 Ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej P.p.s.a.) i zgodnie z tą zasadą Sąd Administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie SKO w P. z dnia (...)r., którym utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia pn.: "Budowa stacji paliw płynnych w miejscowości Pa. na działce o numerze ewidencyjnym (...)" i określające zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zarzuty skargi dotyczące tego postanowienia sprowadzają się generalnie do trzech aspektów: braku wymogu obligatoryjnego przedkładania raportu o oddziaływaniu na środowisko dla ww. inwestycji, nie przeanalizowania dokładnie wszystkich dokumentów zebranych w niniejszej sprawie, co skutkowało bezpodstawnym nałożeniem obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko chociaż wszystkie niezbędne informacje zawarte były w załączonej do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej karcie informacyjnej oraz w pismach stanowiących uzupełnienie tej karty oraz nie wzięciu pod uwagę przez organ opinii PPIS, który nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowiskowo dla ww. przedsięwzięcia. Odnosząc się do powyższych zarzutów wskazać należy, że stosownie do art. 59 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku ocenę oddziaływania na środowisko przeprowadza się obligatoryjnie w przypadku planowania przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a przypadku gdy planowane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ocenę przeprowadza się tylko wtedy, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Ocena, czy planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko nie została pozostawiona organom wydającym decyzje środowiskowe, lecz wynika z przepisów prawa tj. rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenia to jednoznacznie wskazuje przedsięwzięcia, które mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak również te, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a przy określaniu wskazanych przedsięwzięć uwzględniono uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy. Z § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia wynika, że planowane przez skarżącego przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Oczywiście powyższa okoliczność nie oznacza, że w sposób automatyczny powstaje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Obowiązek ten może być nałożony przez organ prowadzący postępowanie w razie stwierdzenia, że jest to konieczne by wydać decyzje środowiskową, w związku ze stwierdzeniem, że konkretne przedsięwzięcie, z uwagi na uwarunkowania w jakich ma powstać i funkcjonować może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dokonując ten oceny organ winien kierować się uwarunkowaniami określonymi w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji i ochronie środowiska. Podkreślenia jednak wymaga, że obowiązek łącznego uwzględnienia uwarunkowań wymienionych w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji nie oznacza, że dla ustalenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymagane jest stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia we wszystkich wymienionych w tym przepisie uwarunkowaniach. Uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 mają bowiem charakter ogólny i choć organ musi je wszystkie przeanalizować to nie oznacza, że przy każdej planowanej inwestycji one zaistnieją. Nie każde bowiem przedsięwzięcie będzie związane z wykorzystaniem zasobów naturalnych, czy też będzie występowało ryzyko jego awarii. Dlatego oczywistym jest, że pomimo sformułowania, że należy "uwzględnić łącznie" wskazane uwarunkowania, ich ocena ograniczy się tylko do tych, które realnie występują w danej sprawie. Oczywistym jest, że dla wydania postanowienia nakładającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wystarczy stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w jakimkolwiek ze wskazanych w tym przepisie aspektów i nie we wszystkich łącznie (wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 września 2010 r., IV SA/Wa 1404/10, dostępny na stronie cbois.). Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, że wydane w sprawie postanowienia odpowiadają prawu, a organy stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia przedstawiły jakie okoliczności zostały wzięte pod uwagę przy ustalaniu zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zatem pomimo, racji skarżącego, że wielkość planowanego przez inwestora przedsięwzięcia nie wymaga obligatoryjnego sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, to jednak w niniejszej sprawie organy kierując się aspektami wymienionymi w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku słusznie uznały, że sporządzenie takiego raportu jest konieczne. Ponadto nie można zgodzić się z zarzutem skargi, że karta informacyjna jest wystarczającym dokumentem w sprawie i że skoro wyczerpała ona zakres raportu to nałożenie na inwestora obowiązku jego sporządzenia jest bezzasadne. Słusznie organ II instancji wskazał, że karta informacyjna przedsięwzięcia swym zakresem i treścią różni się od raportu i samo jej załączenie nie uzasadnia odstąpienia od sporządzenia raportu. W tym miejscu wskazać należy, że inwestor dwukrotnie uzupełniał wniosek o wydanie decyzji środowiskowej (uzupełnienie wniosku z dnia (...) i (...) r. na skutek wezwania organu z dnia (...) r. i (...) r.). Zakres uzupełnienia wniosku różni się od zakresu raportu., a zarzuty dotyczące raportu z zakresu ochrony powietrza, ochrony przed hałasem, z zakresu hydrologii, gospodarki wodno-ściekowej, gospodarki odpadami i zakresu ochrony przyrody nie znajdują uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym sprawy. I tak chociażby z zakresu ochrony powietrza i ochrony przed hałasem zobowiązano inwestora - czego nie zrobiono wcześniej, w dwukrotnych wezwaniach do uzupełnienia przedmiotowego wniosku - do szczegółowego wyjaśnienia tego problemu w raporcie, na co wskazuje m. in. zobowiązanie inwestora do przedstawienia całego przedsięwzięcia po rozbudowie i przedstawieniu wyników obliczeń wraz z graficznym obrazem rozkładu stężeń w powietrzu oraz słownego omówienia wyników tych obliczeń, zobowiązanie do przestawienia pisma WIOŚ w P. w sprawie aktualnego stanu zanieczyszczenia powietrza w rozpatrywanym rejonie, dokonanie inwentaryzacji planowanych źródeł hałasu z podziałem na źródła stacjonarne i ruchome oraz z podziałem na źródła zlokalizowane wewnątrz i na zewnątrz budynków, wskazanie mocy akustycznej i czasu pracy każdego z nich, w przypadku źródeł – budynków przedstawienie przewidywanego poziomu hałasu wewnątrz budynków, izolacyjności akustycznej przegród budowlanych oraz poziomu hałasu na zewnątrz tych budynków, dołączenie informacji z właściwego organu o faktycznym zagospodarowaniu terenu wokół przedsięwzięcia ze wskazaniem na rodzaje terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. nr 25, poz. 150 ze zm. ) oraz w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. nr 120, poz. 826), w tym określenie odległości najbliżej położonych terenów, o których mowa w ww. aktach prawnych od granic stacji paliw. Natomiast argument podniesiony w skardze, że stacja paliw jest w pełni hermetyczna i emisja par do powietrza jest bliska zeru jest niewystarczający dla potwierdzenie tego, że stacja ta nie spowoduje w przyszłości uciążliwości bądź zagrożenia dla jakości powietrza, co zresztą zaznaczył to w swoim postanowieniu RDOŚ. Również stanowisko inwestora zawarte w piśmie z dnia (...) r. stanowiącym uzupełnienie wniosku odnośnie ochrony przed hałasem, nie poparte szczegółową analizą, ani żadnymi obliczeniami, lecz jedynie teoretycznymi wywodami, że na przedmiotowej działce będą dotrzymywane odpowiednie, dopuszczalne parametry poziomu hałasu w porze dnia i nocy tak jak dla zabudowy mieszkaniowo- usługowej oraz że dopuszczalne poziomy hałasu winny być dotrzymywana w środowisku w pobliżu budynków mieszkalnych nie zasługuje na uwzględnienie. Dopiero prawidłowe zinwentaryzowanie wszystkich źródeł hałasu oraz prawidłowe określenie parametrów ich pracy wykaże, czy planowane przedsięwzięcie spełniać będzie wymagania odnośnie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Gdyby natomiast wystąpiły przekroczenia standardów jakości środowiska, zostaną poddane ocenie działania, które inwestor zamierza podjąć w celu ograniczenia ponadnormatywnego oddziaływania i ich skuteczność. Podkreślenia w tym miejscy wymaga jeszcze fakt, co słusznie zauważył organ II instancji, że na działce, na której ma powstać stacja paliw funkcjonuje bezobsługowa myjnia samochodowa, która jest źródłem emisji zanieczyszczeń do atmosfery, źródłem emisji hałasu, jak i źródłem zanieczyszczeń środowiska gruntowo-wodnego wywołanego ruchem pojazdów korzystających z przedmiotowej myjni. Zatem słusznie wskazano, że może dochodzić do kumulowania się oddziaływań planowanego przedsięwzięcia z przedsięwzięciem istniejącym w sąsiedztwie. Dlatego szczegółowe przeprowadzenie analizy rozwiązań z zakresu ochrony przed hałasem oraz wpływu na stan jakości powietrza jest w tym wypadku niezbędne. Ponadto ze względu, że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane będzie na obszarze Głównego Zbiornika Wód Podziemnych, a inwestor ani w karcie informacyjnej, ani w jej uzupełnieniu nie wskazał, że przewiduje prowadzenia lokalnego monitoringu wód gruntowych w rejonie planowanej stacji paliw oraz z uwagi, że nie została opracowania dokumentacja hydrogeologiczna określająca warunki hydrogeologiczne w tym rejonie, zobowiązano inwestora do szczegółowego przeanalizowania wpływu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko gruntowo-wodne, biorąc pod uwagę planowane rozwiązania techniczne i technologiczne, rozwiązania z zakresu gospodarki odpadami i gospodarki wodno-ściekowej, a także z zakresu hydrogeologii (pkt 3, 4 i 5 postanowienia organu I instancji). Również gołosłowne twierdzenia zawarte w skardze, że stacja paliw nie jest obiektem, który zagraża środowisku gruntowo-wodnemu ze względu m. in. na elektroniczny system kontroli wycieków, czy ze względu na płytkie posadowienie stacji nie są wystarczające dla oceny, czy stacja faktycznie nie będzie zagrażała temu środowisku. Stacja paliw może bowiem zagrażać środowisku gruntowo-wodnemu poprzez zanieczyszczenie substancjami ropopochodnymi i dopiero szczegółowe przeanalizowanie wszystkich aspektów wymienionych w raporcie pozwoli ocenić jaki faktycznie wpływ na to środowisko będzie miało planowane przedsięwzięcie. Nie jest również zasadny zarzut skargi, że organ nie wziął pod uwagę korzystnej dla skarżącego opinii PPIS w P., a wydając rozstrzygniecie oparł się na postanowieniu RDOŚ w P., w której organ uznał potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Podnieść należy, że organy wydające opinie mają różne kompetencje i przedmioty działania; inspektor sanitarny bierze pod uwagę kryteria higieniczno-zdrowotne, a dyrektor ochrony środowiska kryterium przestrzegania wymagań ochrony środowiska. Stąd też niewątpliwie wynikają różnice w ocenie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. W niniejszej sprawie organ wskazując na elementy, które wymagają szczegółowej analizy posiłkował się postanowieniem RDOŚ z dnia (...) r. i główny nacisk położył, na kwestie, na które uwagę zwrócił organ ochrony środowiska, natomiast w mniejszym stopniu skoncentrował się na kwestiach, co do których PPIS w P. w opinii z dnia (...) r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny, nie można więc organowi zarzucić, że nie przeanalizował tej opinii. Konkludując, w niniejszej sprawie ocena legalności zaskarżonego postępowania w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do skutecznego kwestionowania zgodności zaskarżonego postanowienia z prawem, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. MZ